stiekem zwanger genadeklap relatie
Beeld: 123RF

Stiekem de pil in de kliko gooien en je man voor een voldongen feit stellen: “Lieverd, ik weet dat je er niet op zit te wachten, maar ik ben lekker toch zwanger.”

De man van Marlène (39) was op z’n zachtst gezegd not amused toen ze tijdens de zoveelste relatiecrisis een positieve zwangerschapstest voor zijn neus hield. Goed idee, een lijmbaby, dacht zij. Over mijn lijk, dacht haar man.

More content below the advertising

“Ik had hem moeten vertellen dat ik mijn spiraaltje had laten verwijderen. We hadden nota bene al een kerngezonde dochter van zeven en een zoon van vijf. Ons huwelijk kwakkelde al jaren; zwanger worden was het stomste wat ik kon doen. Ik wilde gewoon dolgraag drie kinderen. En nu mijn huwelijk op sterven na dood was, leek dit mijn laatste kans.
 

De genadeklap

Een lijmbaby werkt zelden, dat weet ik ook wel. Sterker nog: mijn zwangerschap was de genadeklap voor onze relatie. Mijn man voelde zich gebruikt en voorgelogen. ‘Dus nu hebben we straks drie kinderen in een co-­ouderschap, in plaats van twee. Strakke zet, Lène’, zei hij. En hoe ik dat wilde oplossen met de borstvoeding als ik de baby om de week een week moest missen, vroeg hij zich af. Heel stom, daar had ik nog niet over nagedacht. De gedachte dat ik mijn kinderen nog maar de helft van de tijd zou zien vond ik al vreselijk, maar dat ik ook mijn pasgeboren baby de helft van de tijd zou moeten afstaan, was ondraaglijk.
 

Lees ook
'Mijn jongste kind is niet van m'n man, maar van mijn minnaar' >
 

Na nachtenlang wikken en wegen

Ik realiseerde me dat ik deze zwangerschap echt alleen voor mezelf had gepland. Het leverde mijn kinderen niks op, behalve nog meer gedeelde aandacht in een toch al moeilijke periode, en mijn baby zou met één­nul achterstand ter wereld komen. Na nachtenlang wikken en wegen besloot ik het weg te laten halen. In de week dat ik abortus pleegde, hadden mijn man en ik een gesprek met een mediator om de scheiding in gang te zetten.
 

'Ik voel me schuldig en leeg'

Het is nu anderhalf jaar later en er is geen moment dat ik niet denk aan het kind dat nooit is geboren. Ik voel me schuldig en leeg. Mijn scheiding verloopt dramatisch. Zonder de emotionele nasleep van mijn abortus had ik mijn kinderen beter kunnen steunen in deze moeilijke tijd. Nu faal ik aan alle kanten, door mijn eigen stomme schuld.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >