annas_scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (35) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sinds kort bewoont met zonen Oscar (3) en Merlijn (8), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

De jongens en ik wonen drie weken in ons nieuwe huis, wanneer ik ze op vrijdagavond naar ons oude huis – nu het huis van Tim – rijd voor hun weekend met papa. Het staat er – hoewel ik amper iets aan meubels heb meegenomen – wat donker en treurig bij, maar misschien lijkt dat maar zo, na de afgelopen weken op mijn lichte stek die al zo eigen voelt.

Na onze emotionele laatste avond samen in de tuin, slechts een paar uur voor mijn definitieve vertrek, is Tim praktisch onbereikbaar. Hij kwam niet opdagen op het tienminutengesprek op school, liet een belangrijke ziekenhuisafspraak van Oscar eveneens zonder afmelding aan zich voorbij gaan, en het eerste weekend dat hij met de kinderen zou doorbrengen, twee weken geleden, zegde hij af want “druk”. Op de afgesproken wekelijkse overdrachtsmail over de jongens, reageert hij niet.

Niks voor hem, vind ik, al realiseer ik me dat de Tim van tijdens ons huwelijk voor een groot deel op mij leunde, als het aankwam op de kinderen. Zoals ik hem alle financiën liet regelen. Een praktische taakverdeling, dachten we.

 

‘Hij heeft het vast heel druk’

Met een onrustig voorgevoel druk ik de deurbel in. Geen gehoor. Nog eens. Met de jongens ieder aan één kant naast me – knuffel onder hun armen geklemd – kijk ik op mijn horloge. Ik ben stipt op tijd. Maar Tim is er niet. Zijn telefoon neemt hij niet op en het appje dat ik stuur om te vragen of hij bijna thuis is, blijft onbeantwoord. Ook om half acht die avond nog, wanneer ik met de kinderen in het grote bed ben gekropen voor een knuffelpartij bij een filmpje. Mijn etentje met vriendinnen ('Je moet de deur uit An, je kunt niet elke avond je tranen verzuipen in een fles wijn in je eentje') heb ik afgebeld.

“Is papa ons weer vergeten?”, vraagt Merlijn met een trillip. Ik had er geprobeerd luchtig mee om te gaan. De vierde dichte deur in drie weken tijd weg te wuiven met: “Weet je wat, we houden filmavond!” Maar Merlijn krijgt alles haarfijn mee. Ik slik mijn tranen weg, woel gekscherend hard door zijn krullen, en zeg: “Tuurlijk niet, hij heeft het vast heel druk.”

“Ja”, reageert Merlijn. “Met zijn nieuwe vriendin zeker.”

 

Lees ook:
Anna’s scheiding: ‘De eerste krassen op de ziel van mijn kinderen, heb ik zelf veroorzaakt’ >

 

‘Ze is best aardig’

Ik schrik. Nieuwe vriendin? Drie weken nadat we uit elkaar zijn? “Ze is best aardig”, zegt Merlijn. “Die ene dag dat papa er wel was toen we kwamen, was zij er ook. Ze had Lego voor ons meegenomen.”

De woorden echoën na in mijn hoofd. Hij heeft dus een nieuwe vriendin. Drie weken na de fysieke scheiding (want op papier moeten we alles nog regelen). En de kinderen hebben haar al ontmoet.

Dit vraagt om iets meer loslaten dan ik bij kan houden. Oscar slaapt al, en wanneer ik ook Merlijn tegen me aan in slaap voel vallen, knip ik mijn bedlampje uit. Deze dag mag van mij nu wel ophouden.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

carina gaat vreemd man accepteert

Swingen, parenclubs, erotische feesten of een open huwelijk. Het lijkt wel of steeds meer mensen ervoor kiezen om seks buiten de deur te hebben. “Het is onze manier om ons huwelijk goed te houden.”

“Als vader vind ik hem geweldig, maar als minnaar scoort Sjoerd een stuk minder hoog op de ranglijst.” Carina (42), moeder van tweeling Finn en Senna (10) is veertien jaar samen met Sjoerd (42). “We hebben nooit een spetterend seksleven gehad, maar sinds de geboorte van de kinderen is het minder opwindend dan ooit. Seks met Sjoerd betekent teder de liefde bedrijven, terwijl ik verlang naar alle remmen los en gepassioneerde toestanden. Daarom ben ik het twee jaar geleden buiten ons keurige rijtjeshuis gaan zoeken.”

 

Uiting van liefde

Carina date nu af en toe met medeweten van haar man. “Sjoerd zei dat hij altijd al wist dat ik een vrije geest had. Niet voor niets draag ik heel bewust geen trouwring. Daarom stond hij niet negatief tegenover mijn verlangen, maar hij was wel bang wat de mensen ervan zouden denken. En dat hij me kwijt zou raken.”

Na veel gesprekken kon Carina hem ervan overtuigen dat de mogelijkheid ook met anderen te vrijen een ultieme uiting van hun liefde voor elkaar was. “Je gunt elkaar iets wat je thuis niet kan krijgen. In plaats van gefrustreerd, lopen we nu allebei blij rond. Gemiddeld vrijen we eens per week met een ander en daarnaast hebben we ook nog een keer samen seks. Dat kan heel goed naast elkaar bestaan. Ik heb een tijd een minnaar gehad op wie ik smoorverliefd was, maar het deed absoluut geen afbreuk aan mijn liefde voor Sjoerd.”

 

Geen details en discretie

Ze maakten goede afspraken: altijd veilig en nooit stiekem. “Dus geen geheimzinnige appjes of smoesjes over overwerk. Hoe gek het ook klinkt, we zijn tégen vreemdgaan omdat dat respectloos is.” Omwille van Sjoerds gevoelens, deelt Carina geen details. “Ik vertel na afloop echt niet dat ik drie keer achter elkaar ben klaargekomen.” Ook discretie is een keiharde voorwaarde. Naar vrienden zijn ze open over hun levensstijl, hun ouders en kinderen hoeven het niet te weten.”

Voor Carina is haar open relatie het beste alternatief voor vreemdgaan. Ze raadt het seksueel uitgebluste stellen aan. “In de huidige maatschappij is het niet meer vanzelfsprekend dat we veertig jaar bij dezelfde baas werken, waarom dan wel veertig jaar met één en dezelfde partner?” Volgens haar voorkomt het scheidingen en houdt het gezinnen bij elkaar. Cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) tonen aan dat er jaarlijks in Nederland 110.000 mensen hun relatie beëindigen. Geschat wordt dat in ongeveer 40 procent van de gevallen ontrouw de voornaamste reden is.

 

Ik hou van twee mannen

Als alternatief voor het oude, vertrouwde huwelijk zijn er ook andere relatiemodellen mogelijk. Van simpelweg elkaar wat meer vrijheid gunnen tot polyamorie. Een term die schrijfster Ageeth Veenemans tien jaar geleden voor het eerst introduceerde en betekent dat je van meerdere mensen tegelijk kunt houden. Ze schreef er een bestseller over: Ik hou van twee mannen – Polyamorie, liefhebben zonder grenzen. Ook is ze initiatiefneemster van de dating site PolyAmorieMatch.nl. Hoeveel mensen meerdere liefdes naast elkaar hebben, is onbekend, maar het aantal google-hits op de zoekterm polyamorie steeg na het verschijnen van het boek op de Nederlandse pagina’s van 953 in 2005 naar 83.100 in 2015.

Ook swingen lijkt in populariteit toe te nemen sinds het taboe hierop werd doorbroken door de tv-serie Nieuwe buren. Bij swingen besluiten paren samen seks te hebben met anderen. Precieze cijfers zijn er niet, maar volgens schattingen zouden er in ons land zo’n 15.000 stellen met enige regelmaat swingen. Thuis of in clubs. In Nederland zijn zo’n twintig officiële parenclubs waar je kunt eten, dansen en de sauna in kan duiken, maar ook openlijk seks kunt hebben met elkaar en anderen.

Naast deze clubs is erotisch uitgaan enorm in opkomst. Bijna elke week wordt er wel ergens een erotisch feest georganiseerd met namen als Prikkelgeil, Bitch en Eyes Wide Shut. Kijk maar eens op partyflock.nl. De dresscode is meestal sexy of naughty with style. Flirten en uitdagen is een must, maar echt swingen is meestal niet de bedoeling, al zijn er ook feesten met speciale ruimtes waar mensen daadwerkelijk tot actie kunnen overgaan.
 

Lees ook
Getrouwd en toch op Tinder: 'Ik lunchte met de één, zoende met de ander' >

 

Langgekoesterde fantasie

Vorig jaar opperde Peter (39), de vriend van Liesbeth (41), een bezoek aan een parenclub. Ook al waren ze toen pas twee jaar samen, de sjeu was eraf. De laatste keer seks dateerde alweer van weken terug. Peter wilde een langgekoesterde fantasie in praktijk brengen: hoe opwindend zou het niet zijn bekeken te worden als zij samen vreeën? Dat leek Liesbeth ook wel lekker, maar ze vond het ook een beetje eng. Wat voor mensen zouden er in zulke clubs komen? Uiteindelijk won haar nieuwsgierigheid het. Tijdens het eerste bezoek werd ze aangenaam verrast. “Het publiek is er niet anders dan op zaterdag bij een willekeurige Albert Heijn: knap, lelijk, dik, dun en gemiddeld tussen de 25 en 50 jaar.”

Liesbeth en Peter hebben samen een dochter van twee, daarnaast heeft Peter nog twee zoons uit een eerdere relatie. “Als moeder sta ik altijd aan”, bekent Liesbeth. “We noemen elkaar nog net geen papa en mama, maar de momenten zonder kinderen zijn schaars. Vanuit die moederrol vind ik het ingewikkeld om te schakelen naar erotiek. Ik heb flink wat stimulans nodig om in de stemming te raken en mijn gedachten erbij te houden: porno, rollenspelen, dirty talk.”

 

Wekenlang napret in bed

Om hun seksleven sprankelend te houden, bezoeken ze inmiddels eens per drie maanden een parenclub. “Mijn ouders passen dan op onze dochter, onder het mom van een dagje sauna. Niet helemaal gelogen; er zit ook een sauna bij de club, alleen een tikkie anders.” Het stel is iedere keer een stapje verder gegaan. Van kijken en dansen, naar samen vrijen en bekeken worden, tot seks met andere mensen. “We zijn soft swappers: we doen alleen aan voorspel met anderen. Orale seks is geen punt, maar echt geslachtsgemeenschap hebben we uitsluitend met elkaar. Soms vragen we er een vrouw bij, soms een ander stel.”

Of ze ooit verder gaan, weet Liesbeth niet. “Het is toch elke keer een grens die je overgaat en je moet elkaar honderd procent vertrouwen. Na elk bezoek analyseren we de avond. Hoe vonden we het? Kregen we genoeg aandacht van elkaar? Is er iets gebeurd wat we minder prettig vonden? Zodra er jaloezie optreedt, haken we af en gaan we terug naar het begin: alleen kijken en bekeken worden. Dat is op zich al superspannend.” Liesbeth vindt hun seksleven erg opgefrist sinds ze parenclubs bezoeken. “Van een schamele eens per drie weken, doen we het nu eens per week. De ervaringen die we opdoen in de clubs en de beelden van andere vrijende mensen, staan garant voor nog wekenlang napret in ons eigen bed.”

 

Vreemdgaan met permissie

Jaloezie was de grote spelbreker bij de poging van Irene en Renzo elkaar meer vrijheid te gunnen. “Mán, ik wist niet dat ik zo jaloers kon zijn”, verzucht Irene (38), getrouwd met Renzo (42) en moeder van dochters Isis (11) en Bo (8). “Na twaalf jaar huwelijk bungelden we niet meer in de lampen. Ik wist precies wat er gebeurde als ik Renzo hier kuste of daar streelde. Het was allemaal voorspelbaar en soms deden we het maanden niet. Om ons heen zagen we vrienden uit elkaar gaan, opgeslokt door de sleur van het dagelijks leven, het werk en het runnen van de BV Gezin.” Na een aantal goede gesprekken waren Renzo en Irene het eens. Zij zouden níet in de sleurvalkuil stappen en elkaar af en toe een verzetje tussen de lakens gunnen. Vreemdgaan met permissie, eerlijk en discreet.

Geïntrigeerd door de reclame voor overspelsites doken ze samen achter de computer om ieder een eigen account aan te maken. Irene postte een vakantiefoto in bikini waar ze haar hoofd vanaf had gehaald. Dat bleek een regelrecht succes. “De eerste avond had ik al 47 reacties. De volgende dag stroomde mijn mailbox vol.”


Honderd hysterische appjes

Irene ging twee keer op date. De eerste keer bleef het bij een witte wijn en drie kussen op de wang (‘Wat een creep!’). Op de tweede avond zoende ze wel met de heer in kwestie, maar speelde haar geweten op. “Het voelde toch alsof ik Renzo bedroog.” Voor haar was het experiment misschien niet geslaagd, Renzo mocht het ook eens proberen. Dat ging mis. “Renzo was amper een half uur de deur uit, of ik werd gek. Ik begon te hyperventileren. Ik heb hem geloof ik in een minuut tijd honderd hysterische appjes gestuurd. Daarna belde ik hem jankend dat hij Nu Naar Huis Moest Komen. Zwaar gênant natuurlijk, maar ik trok het niet.”

Gelukkig voor hun relatie, stond Renzo binnen tien minuten op de stoep. Hij nam Irene niets kwalijk. “Je moet het eerst zelf ervaren om te weten of je het aankunt.” Hun profielen werden dezelfde avond nog verwijderd. Toch heeft ze achteraf geen spijt. “Dit avontuur heeft ons seksleven een enorme boost gegeven. De gedachte dat een andere vrouw mijn man begeerde, gaf me een soort roedelinstinct. Ik moest mijn man en mijn gezin beschermen. Sindsdien doen we het zeker drie keer per week.”

Carina en Sjoerd weten jaloezie na twee jaar nog steeds buiten de deur te houden. Al zijn de rollen inmiddels omgedraaid. Carina heeft op het moment geen minnaar, Sjoerd heeft daarentegen al een paar maanden een vaste vriendin. Even slikken, maar dat is risico van het vak. Carina heeft dan ook nog steeds geen spijt. “Het is een keuze om de ander niet als jouw bezit te zien. Sjoerd en ik zijn soulmates en dat verandert niet. We matchen perfect als ouders en zijn voor altijd verbonden door onze zoons, maar seksueel past deze vrouw veel beter bij Sjoerd dan ik. Wie ben ik om hem dat te misgunnen.”
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

relatiecrisis na kinderen
Beeld: Unsplash

Meer dan de helft van de relaties komt in een relatiecrisis terecht als er kinderen komen. En dan is de grote vraag: wat doen we? Uit elkaar of ervoor vechten?

“Het vervelende van samenwonen vind ik dat de leverworst ’s avonds minder lang is dan ik hem heb achtergelaten.” Dat zei de vriend van Janet (39) toen ze nog maar kort samenwoonden en hij uit zijn werk thuiskwam. En ze wist: dit is misschien niet de meest flexibele man. Maar ze was zwanger, er was geen uitweg, en het bleek niet eens hun grootste obstakel.
 

'Neem maar een minnaar'

Ze kregen twee zoons die nu tien en acht zijn. De eerste jaren waren zwaar, zegt Janet. “Ik was blij met onze jongens en ons gezin, maar ik miste een hoop.  Aandacht voor mij bijvoorbeeld, en iets vrouwelijks in huis. Het was wel heel veel geschreeuw en gestoei.” Sex was vanaf het begin af aan een probleem, haar vriend had er gewoon niet zo’n behoefte aan. “Op een gegeven moment zei hij: ‘Als het zo belangrijk voor je is, moet je maar een minnaar nemen. Ik wil er alleen niets van merken.’ Ik voelde me zo in de steek gelaten.” Janet dacht lang na over de mogelijkheid en besloot toen in te gaan op de avances van een andere man. “Ik fleurde er enorm van op. Ik had sex, ik voelde me weer geliefd en gewild.”

En zo ging het een tijd goed. Tot haar vriend een sms’je van haar minnaar vond. “Het was een nogal geil tekstje, zoals dat gaat als je een minnaar hebt. Ik vond het zielig voor mijn vriend dat hij dat had gezien, maar ik had er geen spijt van. Door mezelf dit te gunnen, werd ik weer compleet.” Haar vriend wilde er verder niets van weten, maar raakte haar tweeënhalf jaar met geen vinger meer aan. Ze gingen samen in therapie en kwamen erachter dat ze volledig anders in relaties staan. Zij zoekt verbondenheid, hij is bang zichzelf in de ander te verliezen.
 

Egocentrischer

“Ik ben emotioneel, afhankelijk en een pleaser. Hij is autonoom, lijkt vol zelfvertrouwen en gaat uit van zichzelf.” De therapeut raadde haar aan egocentrischer te worden. “‘Denk niet dat je hem kunt veranderen door veel te geven’, zei hij, ‘waarna je boos bent omdat je het niet terugkrijgt.’ En: ‘Doe wat je trots maakt, dan word je een leuker mens.’ Nou, ik heb het advies opgevolgd. De glasverzameling die mijn vriend zo mooi vond en waar ik een hekel aan had, ging de deur uit. Ik had zin in een kat, ik kocht een kat. Ik beloofde dat ik niet meer met anderen naar bed zou gaan, maar zei hem dat ik wel zou blijven flirten: ‘Sorry dat je er last van hebt, maar ik ga niet mijn behoeften negeren omdat jij geen zin hebt die te vervullen.’”

Tien jaar lang heeft ze als een golden retriever staan kwispelen, zegt ze nu. Op het moment dat ze er genoeg van had en dacht: ik zoek wel een ander baasje, wakkerde dat bij hem iets aan en keerde het ten goede. “Hij is veel aardiger geworden. Probeert echt socialer te zijn. Als hij uit zijn werk komt, vertelt hij bijvoorbeeld over zijn dag. Wat we delen is onze liefde voor de jongens en ondanks alles hebben we onwijs veel lol. We kunnen tot diep in de nacht opblijven om grappige kabouterhuisjes te knutselen voor een traktatie.” Wat sex betreft: “Ik heb de fout gemaakt erover te klagen, dat is niet bevorderlijk voor de sfeer. Ik had hem gewoon moeten verleiden. We doen het nu eens per maand en dat is prima voor allebei.”
 

Crisis na eerste kind

Janet dacht altijd: als de kinderen de deur uit zijn, smeer ik hem. Nu denkt ze: dan kan ik hem eindelijk echt leren kennen. “Ik heb heus geen Frozen­achtige illusies, maar hij is zo gesloten geweest dat ik het gevoel heb dat ik nog niet in alle kamers ben geweest. Ik wil het huis nog niet afschrijven.” Meer dan de helft van de jonge ouders belandt in een crisis na de geboorte van het eerste kind, zeggen filosoof­ethicus Corrie Haverkort en pedagoog en stiefgezincoach Marlijn Kooistra in hun boek Liever liefde dan de beste buggy. Dat komt doordat mensen geen reëel beeld hebben van wat het ouderschap inhoudt en hoe het je relatie kan veranderen, zeggen zij.

Aanstaande ouders zijn vooral druk met het inrichten van de babykamer, leuke kleertjes en het zoeken naar de beste buggy. Maar waar een kind echt blij van wordt – ouders die het samen fijn hebben – daar is weinig aandacht voor. Ouders zouden er goed aan doen, aldus Haverkort, om al vóór er kinderen komen afspraken te maken over de verdeling van zorg én over de tijd en ruimte die ze zelf nodig hebben. Daar krijg je betere relaties van. Uit een poll op de Facebookpagina van Kek Mama blijkt dat 78% van de stemmers weleens een serieuze relatiecrisis heeft gehad, maar het heeft overleefd. 17% heeft nog nooit een crisis gehad en 5% is na de crisis uit elkaar gegaan.
 

Relatiebreuk

De officiële cijfers liegen er ook niet om: een derde van de relaties met kinderen eindigt in een scheiding en de verwachting is dat bijna de helft van alle toekomstige ouders gaat scheiden. Steeds vaker gebeurt dat in gezinnen met kinderen onder de vier jaar, aldus scheidingsonderzoeker Ed Spruijt in Handboek scheiden en de kinderen. Elk jaar maken in Nederland zo’n 70.000 kinderen een relatiebreuk van hun ouders mee. Geen prettige gedachte, want al die kinderen moeten vervolgens weer aarden in samengestelde gezinnen en wennen aan nieuwe partners en stiefbroers en ­zussen. Hoewel dat heel goed kan gaan en je er als kind veel van kunt leren – je wordt er heel flexibel van en komt in aanraking met verschillende normen en waarden – moeten we het ook niet mooier maken dan het is.

Zestig procent van de stiefgezinnen valt weer uiteen en alle kinderen willen het liefst dat hun ouders bij elkaar blijven. Kinderen zíjn ook het best af bij ouders die samen zijn, mits ze elkaar niet de tent uit vechten. En dat valt nog niet mee als je de ander veel te verwijten hebt.
 

Gekooid dier

Zoals Kiki (42) die wel erg veel moest slikken. “Mijn vriend John is een vrijbuiter”, zegt ze, “en dat heb ik altijd geweten. Het was ook wat ik in het begin zo leuk aan hem vond. John was van de wilde feestjes, de spontane reisjes en de vurige sex. Het was naïef dat ik dacht dat hij wel zou veranderen als we kinderen kregen.”

Vanaf het moment dat ze hun eerste kind kregen, een zoon die inmiddels dertien is, voelde John zich een gekooid dier. Het gezinsleven benauwde hem. “Hij kwam steeds later thuis uit zijn werk en ging veel uit met vrienden. Twee jaar later, een paar weken na de geboorte van onze dochter, trok hij het niet meer en zei: ‘We gaan latten. Ik neem een etage in Amsterdam en kom twee, drie dagen per week naar jullie toe.’” Kiki voelde zich beledigd en gekwetst. “Hij liet me in de steek terwijl we net een baby hadden. Er kwam een oerdrift in me naar boven: ik had dat kleine meisje in mijn armen en dacht: dan doe ik het zelf wel.” Een scheiding zette ze niet door. “Ik had bij vriendinnen gezien wat een boosheid, pijn en verdriet een scheiding oplevert en dat had ik er niet voor over. Zo kwam hij in ieder geval thuis voor de kinderen en als ik niet te veel zeurde, werd het soms nog best gezellig ook.”

 

Ruzie als de kinderen op bed lagen

De zorg voor de kinderen deed ze al die jaren min of meer alleen. Veel mensen uit het dorp waar ze woont, wisten niet eens dat ze een partner had. Boosheid en wrok bouwden zich op. “Als je kinderen hebt, blijf je bij elkaar, vind ik. Hij liet me ervoor opdraaien terwijl hij feest vierde en wat voor boodschap geef je de kinderen dan mee? Ik vind jullie leuk, maar alleen als het mij uitkomt? Het koste me moeite om aardig te doen als hij er was, vaak kregen we ruzie zodra de kinderen op bed lagen en vertrok hij midden in de nacht. Natuurlijk waren er ook andere vrouwen, daarover maakte ik me geen illusies, maar hij vertelde er niet over en ik vroeg er niet naar.”
 

De eerste stap: weer lief zijn voor mezelf

Drie jaar geleden keek Kiki in de spiegel en herkende zichzelf niet. Ze was bijna veertig, maar zag er tien jaar ouder uit. “Op het schoolplein ontmoette ik een holistisch schoonheidstherapeute en de behandelingen in haar stoel met al die heerlijke olietjes waren een eerste stap in weer lief zijn voor mezelf. Ik ben aan yoga gaan doen, ging hardlopen en kreeg weer gevoel in mijn lijf.” Ze stelde John voor in relatietherapie te gaan, zodat ze eindelijk eens zonder ruzie te maken haar grieven kon uiten. Ook eiste ze van hem dat hij weer thuiskwam, minimaal vijf dagen per week. En zelf wilde ze ook weleens reisjes maken terwijl hij op de kinderen paste.

“Het grappige is dat de rollen zijn omgedraaid,” zegt ze: “ik leef op en hij wordt wat gezapiger. Wel zit er zo veel oud zeer dat aardig doen een puntje blijft, maar het lukt me steeds beter de stekeligheden achterwege te laten. We trekken er als gezin veel op uit en ik ben blij dat we dit kunnen doen voor de kinderen. Maar als ik eerlijk ben, zie ik ons niet oud worden samen. Zodra de kinderen het huis uit zijn, ga ik het leven vieren met vriendinnen – en hopelijk een nieuwe liefde.”
 

Lees ook
Je relatie goed houden na de tropenjaren: 'We groeiden volkomen uit elkaar' >


 

'Misschien moeten we er maar mee ophouden'

Ook voor Myrthe (40) waren de eerste jaren als gezin bepaald geen genoegen. Sterker nog: de eerste zes jaar van hun relatie hebben ze alleen maar ellende gehad. Ze somt op: “Mijn ouders overleden vlak na elkaar, we verhuisden zes keer en kregen kort op elkaar twee kinderen – nu zeven en zes – die veel ziek waren en nauwelijks sliepen. Bovendien werd mijn vriend ontslagen en kwam een jaar thuis te zitten.” Gelukkig hadden ze door de erfenis geen geldzorgen, maar alles draaide om haar en haar verdriet. Ze ging haar vriend, die onverminderd lief en ondersteunend was, steeds minder waarderen. “Ik vond hem saai en stom en weinig ondernemend. Zin in sex had ik ook niet meer, al deden we het nog wel.”

Toen ze zeven jaar samen waren, zei Myrthe: “Misschien moeten we er maar mee ophouden.” Ze was opgebrand, het moederschap viel haar zwaar, ze kwam totaal niet meer aan zichzelf toe. “Ik dacht: als we uit elkaar gaan, heb ik in ieder geval de kinderen niet meer iedere dag en krijg ik ook eens rust. Wat ik fout deed, was mijn miserabele staat op hem projecteren. Ik vond het leven niet meer leuk, maar het leven wás in die jaren ook niet leuk.” Gelukkig reageerde hij heel relaxed. “Hij zei dat ik me niet zo’n zorgen moest maken, dat het wel goed zou komen, en ik had op dat moment niet de moed er echt mee te stoppen.”

 

'Zelfs de poes krijgt meer aandacht'

Er brak een periode aan van twee jaar puur overleven. “In een ruzie riep hij: ‘Zelfs de poes krijgt meer aandacht dan ik.’ Daar had hij gelijk in, die kat knuffelde ik de hele dag door, hem haalde ik niet meer aan. Het is langzaam maar zeker beter gegaan. Ik besefte donders goed dat het gras aan de overkant altijd groener lijkt. Een nieuwe man zal misschien enige tijd vertier brengen, maar dat houdt ook weer op.” In de basis kunnen Myrthe en haar vriend goed met elkaar opschieten en vinden ze dezelfde dingen belangrijk. “We maken nu tijd vrij voor elkaar, gaan weekendjes weg, naar de bioscoop en uit eten.”
 

'Het is oneerlijk je man daarvan de schuld te geven'

Ze zal nooit die keer vergeten dat filosoof René Gude aan tafel bij De wereld draait door zat, vlak voor hij stierf. Hij zei: “Het leven is een gedoetje.” Myrthe: “Dat is het ook. En in plaats van dat we er eerlijk over zijn en toegeven dat we ’s nachts in bed liggen te janken, zie je alleen maar vrouwen op tv en in tijdschriften die zeggen dat het prima lukt, die carrière in combinatie met welopgevoede zevengranenkindjes en een opwindend seksleven.” Nou, zij kent ze niet, die vrouwen. “Mijn vriendinnen hebben het allemaal zwaar. En het is oneerlijk je man daarvan de schuld te geven.”

Ze is ontzettend blij dat haar vriend zo vasthoudend was toen zij het zwaar had. “Hij is de liefste, de leukste en de trouwste. Op de momenten dat ik me voel alsof ik geleefd word, denk ik nu: tel je zegeningen. De kinderen gaan goed, we zijn gezond, we hebben een mooi huis en elkaar.”


Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >