man verslaafd aan seks
Beeld: Unsplash

Je moet maar een man hebben die als het even kan naar pornofilms kijkt. Elsa (41): ''Zelfs onze dochter heeft hem betrapt.''

“Tien jaar geleden klikte ik bij het internetten, waarin ik destijds nog niet zo bedreven was, per ongeluk op de button ‘geschiedenis’. Ik zag een rare tekst en belandde midden in een porno film. Gatver, ik was er totaal niet op bedacht.

Toen ik mijn man ernaar vroeg, ontkende hij boos dat hij naar porno keek. Zoiets deed hij niet. Het sloeg nergens op, hij was naast mij de enige die op die computer zat. Onze dochter was twee, onze zoon nog niet eens geboren. Ik vond het onbegrijpelijk dat hij loog. Ik zei dat hij het gewoon kon zeggen, dat het geen schande was maar dat ik er wel over wilde praten. Dat vond hij niet nodig, hij deed het gewoon niet, zei hij. Om dat te onderstrepen zette hij een filter tegen porno op de computer.

 

Seksverslaving

Inmiddels weet ik dat het makkelijker is alcoholisme toe te geven dan een seksverslaving. Bij seksverslaafden denk je aan rare, vieze mannen. Terwijl het de beste overkomt. Mijn leuke man bijvoorbeeld.

Zijn gedrag veranderde. Hij zat constant aan me, of eigenlijk, aan mijn ledematen: vooral mijn borsten en billen. Op een haast technische manier, er kwam geen gevoel bij kijken. Daar werd ik niet toeschietelijk van, ik ben geen ding. Maar als ik hem afwees, voelde ik me een trutje. Daardoor is er een tijd geweest dat ik mijn mans probleem aan mezelf weet. Je omgeving bevestigt je daarin. Toen we het onderwerp durfden aan te snijden bij een vriend, vroeg die meteen of mijn man in bed wel aan zijn trekken kwam.

 

Ontkenning en beloften

Twee jaar later verschenen er opnieuw heftige pornobeelden op mijn scherm. Toen ontdekte ik dat de filter makkelijk te omzeilen is voor mensen die handig zijn met computers. Mensen zoals mijn man. Maar hij ontkende weer. Vervolgens werd ik zelf ook enorm handig op internet, en vond allerlei bewijzen voor mijn niet-pluisgevoel. Toen ik zei dat de conclusie moest zijn dat onze vierjarige dochter regelmatig naar porno keek, bekende hij schoorvoetend dat hij had gelogen. Maar hij zou stoppen, zei hij. Dat geloofde ik, tot ik hem weer betrapte. Sindsdien wordt ons huwelijk gekenmerkt door een patroon van ontkenning en beloften.

 

Liefde van mijn leven

Mijn man verwijt me vaak dat ik hem niet vertrouw. En daar heeft hij gelijk in. Dat vind ik het pijnlijkste. Ik ben gevallen op een eerlijke vent met verantwoordelijkheidsgevoel. Daarom schaamt hij zich zo, denk ik. Ik heb hem altijd gezien als de liefde van mijn leven. Hij is aantrekkelijk, met zijn groene ogen en blonde krullen.

We ontmoetten elkaar in het buurtcafé. Hij vond mijn blauwe laarsjes zo leuk, zei hij later. En ik leek op zijn moeder, die stierf toen hij vijf was. Zij had ook een zorgzame uitstraling, zegt hij. Pornoverslaafden kiezen vaak partners die in de zorg werken, zoals ik.

Hij draaide lang om me heen, liep telkens zogenaamd toevallig langs als ik mijn hond uitliet. Ik liep steeds vaker hetzelfde rondje met die hond, die was dolblij dat hij zo vaak uit mocht. Het duurde lang voor hij me durfde te vragen of ik meeging naar de film. Toen was het meteen aan. Dat hij zo verlegen is, vind ik nu een geluk bij een ongeluk. Pornoverslaafden gaan vaak naar prostituees. Dat zou ik onverdraaglijk vinden, maar ik weet zeker dat mijn man dat niet durft, zomaar bij zo’n vrouw naar binnen stappen.

 

Zorgzaamheid

Zorgzaam is hij ook. Dat merkte ik toen onze eerste baby hele nachten huilde, waardoor ik instortte. Mijn man heeft ons er doorheen gesleept. Dat is een van de redenen dat ik hem niet in de steek laat. Hij troostte onze dochter ’s nachts, terwijl hij overdag werkte. Dat moet loodzwaar zijn geweest, maar hij klaagde nooit. Te weinig, weet ik nu.

Ik probeerde hem over te halen zijn hart te luchten, maar hij is geen prater. Bij hem thuis werden sinds de dood van zijn moeder ruzies nooit uitgepraat. Mijn schoonvader voedde zijn vier zoons keihard op. Hij gaf ze ongenadig op hun flikker, als hij boos was kon hij weken zwijgen.

Ik denk dat mijn man in het huiljaar van onze oudste is begonnen de verkeerde uitlaatklep te zoeken voor zijn spanningen. Omdat hij ze niet onder woorden kon brengen. Toen die pittige tijd was afgelopen en onze dochter een vrolijke peuter werd, ontspande hij niet; hij werd juist nog meer gespannen.

 

'Het probleem werd bij mij neergelegd'

Na de geboorte van onze zoon, die gelukkig geen huilbaby was, was mijn mans vroegere zorgzaamheid ver te zoeken. Hij kreeg een kort lontje. Als onze dochter zei: ‘Jij bent chagrijnig, papa’, riep hij woedend: ‘Ik ben niet chagrijnig!’, liep de deur uit en bleef uren weg. Toen ben ik hulp gaan zoeken.

Ik ontdekte al gauw dat je in de kou staat als partner van een verslaafde die zijn probleem ontkent. Bij verslavingszorg, dat betaald wordt door de verzekering, kun je alleen terecht als de verslaafde zich zelf aanmeldt. Anders ben je aangewezen op de plaatselijke GGZ, die meestal niet gespecialiseerd is. Mijn man wilde pertinent geen verslavingstherapie. Met relatietherapie bij de GGZ stemde hij uiteindelijk wel in. Tot mijn verbijstering legde onze – mannelijke – therapeut het probleem bij mij. Hij vroeg me waarom ik zo verkrampt deed over porno, en raadde me aan relaxter te doen, dan zou ons seksleven verbeteren en was het probleem opgelost.
 

Lees ook
Altijd zin in seks: 'Als ik niet klaarkom, kan ik niet slapen' >

 

Controleren

Ik pikte maar één ding mee van die therapeut: dat ik mijn man niet meer moest controleren. Hij is de enige die vat kan krijgen op zijn verslaving. Als ik niet gek wil worden moet ik het loslaten. Ik kan alleen eisen dat hij zijn hobby uitleeft op zijn iPad in plaats van onze pc.

We belandden in een soort gewapende vrede. Het keerpunt kwam toen onze negenjarige dochter op een onbewaakt moment pornobeelden zag op mijn mans iPad. Hij was altijd haar held geweest, en nu kelderde hij van een torenhoog voetstuk. Kinderen willen niets te maken hebben met het seksleven van hun ouders.

Ze voelde zich onveilig bij hem, trok naar mij toe, trapte scènes om niets. En ze ging haar vader controleren. Als hij maar naar de iPad keek, werd ze al onrustig. Ik was woedend en eiste van mijn man dat hij deze keer zonder smoesjes in behandeling ging. In eerste instantie stemde hij toe omdat hij het erg vond dat onze dochter zo overstuur was. Toen de gemoederen bedaard waren, krabbelde hij terug en stond ik weer alleen.

 

'Zoek hulp'

Ik werk aan dit interview mee omdat ik hoop dat anderen iets aan mijn verhaal hebben. Dan hebben mijn ervaringen van de afgelopen jaren nog enig nut gehad. Lotgenoten – bijna altijd vrouwen – wil ik zeggen: denk niet dat het aan jou ligt. Het is je mans probleem, niet het jouwe. Vrij niet met hem omdat je je schuldig voelt. Bescherm jezelf. Eis dat hij zorgt dat je kinderen en jijzelf nooit, maar dan ook nooit worden geconfronteerd met pornobeelden. Lees alles over pornoverslaving. Zoek gespecialiseerde hulp.

Ik chat vaak op de site KostbaarVaatwerk.nl, en ik praat met lotgenoten en deskundigen bij De Brug, een GGZ-instelling in Katwijk die een project voor partners van seksverslaafden heeft opgestart, omdat er verder nergens hulp is. Ik moet die gesprekken zelf betalen, al wordt een oogje dicht geknepen voor mensen die er echt geen geld voor hebben.

 

Gebrek aan verbondenheid

Het doet me inmiddels niet meer zoveel dat mijn man naar porno kijkt. Dat heb ik losgelaten. Ik lijd wel aan ons gebrek aan verbondenheid; omdat ik me eenzaam voel als we ’s avonds samen op de bank zitten. Ik probeer zijn goede eigenschappen in het oog te houden, de redenen waarom ik van hem houd, of hield. Zijn goede hart gaat schuil achter een zwarte wolk, maar af en toe piept er iets liefs achter vandaan. Hij heeft toegezegd dat hij over drie weken meegaat naar een gesprek bij De Brug. Daar klamp ik me aan vast.

 

'Ik weet niet hoelang ik dit nog volhoud'

Diep in mijn hart weet ik niet hoelang ik dit huwelijk nog volhoud. Hoe verschrikkelijk ik het idee van echtscheiding ook vind. Je geeft niet voor niets je jawoord, je bouwt samen zo veel op. Of het zou helpen als ik zou dreigen bij hem weg te gaan? Ik ben bang van niet. Hij is zo’n stijfkop dat hij zou zeggen: ‘Nou, dan ga je maar.’ Dat zou zijn vader ook gezegd hebben. Maar ik blijf geloven dat hij dat diep in zijn hart niet wil. Dat hij daarvoor te veel van me houdt. En ik van hem.”
 

Voor meer informatie: debrughelpt.nl
 

 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Anna's scheiding

Na negen jaar huwelijk en twee jaar relatietherapie, heeft Anna (36) een rigoureus besluit genomen: ze gaat scheiden van Tim (41). Vanuit het nieuwe huis dat ze sindsdien bewoont met zonen Oscar (4) en Merlijn (9), vertelt ze elke twee weken over haar scheidingsleed én -vermaak – want dat laatste is er gelukkig ook.

Het is zaterdagochtend, als ik me onder de dekens omdraai naar Ben-de-vakantievader. Ik voel me fantastisch: alsof ik zestien ben, jarig en een beetje aangeschoten tegelijk. Ik kan me niet heugen dat ik zó verliefd ben geweest. Zelfs niet op Tim, realiseer ik me met enige schaamte. We houden de kinderen er voorlopig buiten, hebben Ben en ik besloten; Oscar en Merlijn hebben al genoeg vrouwen langs zien komen bij Tim, en Bens scheiding is nog vers. Eerst zien hoe leuk wíj elkaar blijven vinden, voordat we het aan de grote klok hangen.

Tim is als een blad aan de boom omgeslagen na onze confrontatie in het restaurant waarbij hij ongepland ook Ben ontmoette, een paar weken geleden, en brengt zijn weekends met de kinderen nu al voor de derde keer op rij zonder enige discussie met ze door. Zou het dan eindelijk zover zijn, dat rustiger vaarwater? Hebben we onze draai als exen en gezamenlijke ouders van Oscar en Merlijn gevonden? Met vlinders in mijn buik geef ik Ben een kus. Ik hóóp het zo, denk ik; deze ruimte voor nieuwe liefde wil ik niet meer kwijt – net als die liefde zelf, trouwens.

 

Lees ook:
‘Twee tafeltjes verderop zit Tim met zijn nieuwste scharrel’ >

 

Champagne op bed

“Hé schone slaapster”, zegt Ben. “Niet bewegen: ik ben zo terug.” Terwijl ik hem hoor rommelen in de keuken, gooi ik snel wat foundation op mijn gezicht, borstel mijn haar en neem een slok mondwater. Alsof ik nooit het bed verlaten heb, wacht ik hem op in een pose die het babyrolletje op mijn buik handig verdoezelt.

“Schuif eens op.” Met een grijns van oor tot oor staat Ben in de deuropening van zijn slaapkamer. Zijn dienblad moet niet te tillen zijn: met de verzameling champagne, koffie en vers fruit die hij heeft meegezeuld, kun je een complete familie voeden.

Een man die me in de watten legt – hij bestáát dus, denk ik, en woel door zijn warrige krullen. We kletsen en zoenen en lachen en eten, en twee uur later liggen we er nog steeds. We raken niet uitgepraat en doorlopen alle emoties samen, van onbedaarlijk de slappe lach tot tranen om gebeurtenissen uit onze verledens – en alles daartussenin. Met deze man kan ik trouwen, denk ik, en schrik van mijn eigen gedachte. “Jemig”, zegt Ben op hetzelfde moment, “als we allebei niet al in krankzinnige scheidingen lagen, zou ik morgen met je trouwen.” Uit pure schok schieten we opnieuw in de lach.

 

Samengesteld gezin

“Over een paar weken erger je je aan alles wat je nu zo leuk vindt”, knipoog ik, “en klopt het leven weer.”
“Onmogelijk”, zegt Ben. “Over een paar weken weten de kinderen over ons en hoeven we elkaar echt bijna geen dag meer te missen.”

Ik kan het niet geloven, maar ik zou niet anders willen, realiseer ik me. Twee jaar na dato ben ik er echt overheen, mijn scheiding. Al vrees ik dat dat rustige vaarwater er met deze allesoverheersende verliefdheid én misschien wel een samengesteld gezin in het verschiet, voorlopig nog niet in zit.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

hij op de Playstation zij op de iPad
Beeld: Unsplash

Hij stort zich avond aan avond in een bloederige strijd op de Playstation, zij zit uren op social media. “Zullen we vrijen, zei ik, maar hij wilde eerst de game afmaken.”

Toen Sandra (35) en Björn (34) gingen samenwonen, was er slechts één ding dat hen zorgen baarde.

Niet de financiën, niet de taakverdeling in het huishouden of een toekomstige kinderwens. Het was de PlayStation. Of liever gezegd: de PlayStation met bijbehorend onooglijk meubel, en dito accessoires zoals koptelefoons, acculaders en controllers. Het ding moest in de woonkamer, vond Björn. Maar Sandra wilde geen tv als gloeilamp, met een man die daar als een zombie avond aan avond aan zat vastgeplakt. Björn opperde een hoekje in de werkkamer, maar dat zag Sandra niet zitten, zich bewust van het risico haar kersverse liefde dan echt nooit meer te zien.

Dus richtten ze een aparte hoek in de woonkamer in, nu die nog beschikbaar was zolang er geen kinderen waren. Inmiddels zijn ze een zoon (5) en een dochter (2) rijker, die op de plek waar hun speelgoedhoek al jaren zou moeten staan dagelijks met hun vader meekijken naar Call of Duty Black Ops, World of Warcraft en andere moordlustige spellen.

Sandra en Björn hebben er de nodige robbertjes om gevochten. Omdat Sandra het doodongezellig vindt, zo’n kerel die liever naar zijn speelgoed kijkt dan naar zijn vrouw. Maar vooral omdat ze wat zich afspeelt op dat scherm totaal ongeschikt vindt voor de kinderen. “Bovendien: als ze nu al leren dat gamen blijkbaar de gebruikelijke vrijetijdsbesteding is, hoe krijg ik ze dan in hemelsnaam nog naar buiten als ze ouder zijn?”
 

Uren zoet

Voor Minthe en Erwin is het al te laat. Hun zonen van tien en twaalf zijn juist de aanstichters van de beginnende gameverslaving van hun vader, sinds zij Fortnite introduceerden in het huishouden.

Tenminste, dat beweert Erwin zelf. “Niet dat­ie daarvoor onbekend was in de gamingwereld, dus de kinderen zijn hooguit een slecht excuus”, zegt Minthe. “De reden dat onze zonen drie jaar geleden al koningen waren van Minecraft, komt puur en alleen doordat mijn man het ze heeft geleerd. Ik vergeet nooit meer hoe ik Erwin voor het eerst zag op de LAN­party van een vriend, waar alle mannen hun complete pc’s meesleepten voor urenlang Dune en Quake, terwijl de vrouwen zich in de tuin of keuken wanhopig laafden aan de zoveelste fles prosecco.” Beetje jammer dat ze nu niet alleen haar man, maar ook haar kinderen kwijt is aan de virtuele wereld, terwijl zij eenzaam aan de keukentafel zit met – jawel – haar iPad en Facebook.

Ze moet niet zo zeuren, vindt Erwin op zijn beurt, want het is 2018 en de boomhutten die hij vroeger bouwde met zijn vriendjes bouwt de huidige generatie kinderen nu eenmaal op het Xbox­-scherm. “Met behulp van pick axes, obsedians en mobs, dus ze leren er ook nog eens vloeiend Engels door.” Erwin trouwens ook.

Minthe: “Sinds hij online Fortnite speelt met een paar Engelsen en Zuid-Afrikanen, spreekt­-ie een onvervalste mengeling van Cockney en Afrikaans – wat ík weer wisselend hilarisch én aantrekkelijk vind. Zo slecht is het dus ook weer niet voor onze relatie.”
 

Gameverslaving en likes verzamelen

Gelukkig zijn er niet zoveel gameverslaafden: volgens cijfers van Jellinek – een van de grootste instellingen voor verslavingszorg – zijn er in Nederland naar schatting een miljoen mensen die gamen (96 procent mannen), van wie 2 procent verslaafd is. Het gaat om twintigduizend mensen, van gemiddeld twintig jaar. Niet wat je noemt de gemiddelde huisvader.

Zijn vrouw is geen haar beter volgens Erwin. “Sta ik ’s ochtends in mijn boxershort in de badkamer om mijn zonen onder de douche te dirigeren, heeft zij het alweer vastgelegd op Facebook. Met de naaktfoto’s die van mij circuleren op internet, had ik bij Playgirl een halve Hugh Hefner­mansion bij elkaar kunnen verdienen.”

Hij vraagt zich weleens af of ze nog wel weet hoe hij eruitziet door haar ogen in plaats van via de live­focusfunctie op haar smartphone. “Ons hele leven legt ze vast in posts en Instastories. Al haar vijfhonderd volgers registreren en liken dat, maar zelf krijgt ze van dat hele leven volgens mij amper wat mee.”

Eén voordeel: hun kinderen zijn volleerde modellen. “Waar ik vrienden met kerst, verjaardagen of andere officiële gelegenheden zich in het zweet zie werken om de kinderen een beetje normaal op de gevoelige plaat te krijgen, springen de mijne bij ‘Jongens, foto!’ direct in de houding. En na al die training staan ze er doorgaans nog op als ware modellen ook. Toch geinig voor later.”
 

Lees ook
'Zet dat spel eens uit' >

 

#allestaggen

Mark (34) ziet van de foto’s die zijn vrouw op Facebook deelt allang de lol niet meer in, sinds op zijn werk het social-mediagedrag van zijn vrouw Brigitte (32) voer is voor grappen en grollen bij het koffieapparaat.

“‘Zo, Nutella­man,’ lachen ze dan, ‘was de film weer een #parel en je zondag #alleenmaarliefde met je #happyfamily?’ In het begin vond ik het nog lief, hoe mijn vrouw me overal in tagt. Maar ze communiceert nogal in superlatieven en clichés, en dat begint buitenstaanders op de lachspieren te werken en bij mij op de irritatie. Zijn we naar het strand geweest, heb ik weer een #loveofmylife over mijn roodverbrande hoofd staan. Na een avondje uit eten: #sosohappy #forever. Zelfs een avond op de bank moet vastgelegd worden met een #chillenmetdeliefste #blessed. Kom ik ’s maandags op kantoor, krijg ik meteen om de oren dat ik niet in de kroeg zat, maar kansloos onder de plak.”

Inmiddels vraagt Brigitte haar man om toestemming voordat ze hem vermeldt op social media, maar ook dát is weer voer voor hilariteit. “Gieren mijn collega’s van de lach: ‘Heb je haar eindelijk de mond gesnoerd of is haar telefoon gewoon kapot?’”
 

Vreemdgaan en jaloezie

De kans op vreemdgaan en jaloezie zou volgens onderzoek bevorderd worden door social media­-spanningen in relaties. Er zíjn relaties die sneuvelen. Door irritaties als bij Mark, bijvoorbeeld. Of omdat het argwaan kan kweken als de collega van je partner al zijn posts liket. Toch toont onderzoek na onderzoek óók aan dat hoe iemand zich gedraagt in de offline wereld min of meer maatgevend is voor zijn of haar online gedrag. In het dagelijks leven geen vreemdganger, dan in de digitale wereld waarschijnlijk ook niet.

Over één ding zijn relatie-­experts het hoe dan ook eens. Of het nou gaat om gamen of social media-­gebruik: genoeg aandacht voor elkaar, samen leuke dingen doen en niet te veel bezig zijn met andere, potentiële partners zijn een aardige basis om het samen fijn te houden.
 

'Eerst mijn potje afmaken'

Met die aandacht voor elkaar liep het bij Claudia (36) een paar jaar geleden allesbehalve lekker, door het gamegedrag van man Michel (36).

“Ik zag hem nauwelijks meer. In een gezin met kleuters kom je al weinig aan elkaar toe, maar als we dan eindelijk eens een schaars moment samen hadden, ging hij zitten gamen. Werd­-ie zo lekker ontspannen van. ‘Nou,’ zei ik, ‘dan kunnen we beter gaan vrijen.’ Maar hij moest eerst nog even het potje afmaken.”

Nu hanteren ze de regel dat Michel alleen gamet als Claudia niet thuis is óf niet langer dan een uurtje. “Die momenten telt hij echt af. Ben ik eens een avond op pad of tot laat aan het werk geweest, zie ik wanneer ik de straat in rijd het licht van de game­tv in de speelkamer al door de gordijnen schijnen. Boys will be boys. En dat mag natuurlijk best: hij zeurt op zijn beurt niet over mijn dagjes shoppen.”
 

'Eerst Facebook checken'

Nog voor ik mijn man had gekust greep ik al naar mijn telefoon, vertelt Kirsten (35).

“’s Ochtends in bed las ik soms eerst zo lang bij op social media, dat ik te laat opstond om op tijd de broodtrommels voor de kinderen klaar te hebben.” Kirsten en haar man Sahar (37) hebben paal en perk gesteld aan het gameconsole­ en social media­gebruik in huis, sinds hun zoon (10) en dochter (8) niet meer achter hun schermen vandaan te branden waren. “Hoe kun je je kinderen tot de orde roepen als je zelf nog slechter gedrag vertoont?” zegt Kirsten.

Sahar was ook nogal vergroeid met zijn telefoon. “Maar die speelde óók nog bijna elke avond een potje Battle Royale met onze oudste. Die vervolgens natuurlijk stuiterend van de adrenaline in bed naar zijn plafond lag te staren, terwijl zijn vader nog even een laatste ronde deed.”

Sinds kort maken ze meer tijd voor elkaar. “De controllers en telefoons gaan rond etenstijd achter slot en grendel en komen er niet meer achter vandaan tot de volgende ochtend. En we missen ze niet, geen van ons. We maken wel uitzonderingen. Als de kinderen eens een lange dag hebben gehad op school of de regen met bakken uit de hemel komt, bijvoorbeeld. Natuurlijk vind ik het dan goed dat ze even in Snapchat en Fortnite duiken. Op zulke momenten doe ik ook niks liever dan even bijlezen op Facebook en Insta, terwijl mijn man via digitale tv de nabeschouwingen kijkt van voetbal.”
 

'We moeten er niet zo'n punt van maken'

Orlando (30) snapt het niet zo, de problemen die mensen hebben met games en social media. “Of we nou samen netflixen of naast elkaar op onze eigen schermen bezig zijn, zolang we nog investeren in avonden uit samen en gezamenlijk voor onze tweeling van vier zorgen, voelt geen van ons zich verwaarloosd – we spreken elkaar hooguit een beetje weinig”, zegt hij. We moeten er niet zo’n punt van maken, vindt Orlando. “Het is geen 1950 meer. Vroeger lazen mannen ’s avonds de krant terwijl hun vrouwen de was en de rest van het huishouden deden, en spraken stellen elkaar ook niet.”
 

Werelden redden

Cornelie (32) woont sinds een jaar samen met haar vriend Casper (40) en noemt zich bij tijd en wijle ‘analoog single’.

Cornelie vindt dat games en social media wel degelijk voor problemen kunnen zorgen. “Casper ziet zijn zonen van zeven en negen uit een eerdere relatie om het weekend. Dan spelen ze Clash of Clans op de iPad, maar als ze daarna weer naar hun moeder gaan, kunnen ze de game niet voortzetten en vergaan er blijkbaar levens en werelden.

Dus zit Casper hele avonden op de twee tablets van zijn kinderen, hun werelden te redden. Mijn eigen jongens zijn pas drie en vijf, maar als dit hun voorbeeld is, kan ik ze straks aanmelden bij de gameverslavingskliniek. Niet dat ik echt bang ben dat het zover komt. Tegen de tijd dat ik het echt niet meer trek, vrees ik dat die tablets opeens op mysterieuze wijze verdwijnen.”
 

'Die games schijnen goed te zijn voor je ruimtelijk inzicht'

Ondertussen heeft Sandra overigens haar mening over hoe schadelijk de gewelddadige games van hun vader voor de kinderen zijn bijgesteld. “Ik heb weleens gelezen dat die schietgames weliswaar bloederig zijn, maar ook goed voor de snelheid van het denken. En voor de natuurlijke reflexen, je reactievermogen, probleemoplossend vermogen, ruimtelijk inzicht, geheugen én het vermogen om te multitasken. Nou, als het aankomt op het laatste mogen die mannen dus nog wel even door met gamen. Voor je het weet zijn de kinderen toch al te oud voor een speelhoek.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >