partnerruil
Beeld: Pexels

Laila (34) en Zeno (37) besteden hun dochters (6 en 3) eens per twee maanden uit aan opa en oma, voor een nacht met hun ‘vrienden-speciaal’. “Van vrijen met hen word ik verliefder op mijn eigen man.”

“‘Ik heb een gek voorstel, en je moet beloven dat je niet meteen wegrent’, zei Zeno toen onze jongste dochter net twee was. Ik zat met mijn ongewassen haar in een knot en mijn gezicht in de kreukels boven een kop koffie, me na twee uur slaap mentaal voor te bereiden op de zwemles van oudste, om negen uur op zondagochtend. ‘Ik denk dat het een leuk idee is om met Minte en John naar een parenclub te gaan.’
 

'Ik was verbaasd dat hij bereid was te delen'

Ik verslikte me bijna in mijn koffie. We kenden Minte en John van vakantie; hun kinderen speelden met de onze en het contact bleef. De afgelopen avond waren Zeno en John naar de kroeg geweest, en hadden daar blijkbaar dit plan bekokstoofd.

Het gekke is: ik schrok er niet eens echt van. Ik was eerder verbaasd dat mijn man bereid was mij te delen; doorgaans is hij vrij snel jaloers. Dat hij iets wilde veranderen aan ons seksleven kon ik alleen maar toejuichen: sinds de geboorte van onze jongste stond ons leven fulltime in het teken van de kinderen, van slapeloosheid en sleur. Seks hadden we al jaren gedownsized tot een wekelijks moetje, want waar haal je nog de energie vandaan voor een stomende vrijpartij, als de kinderkots van een avondlang spoken nog in je haren zit?
 

Parenclub

Minte en John zijn beiden aantrekkelijk, dat hadden Zeno en ik al wel eerder benoemd. Het idee van een parenclub vond ik iets minder. Ik vrij niet met vreemden en een parenclub zag ik niet als iets voor jonge dertigers, maar meer voor vijftigers die na dertig jaar huwelijk ook eens een verzetje zoeken. Een totaal misplaatst vooroordeel, ik weet het, maar het maakte me er niet enthousiaster op.

‘Het kan ook in privésetting’, zei Zeno. ‘Dan nodigen we ze uit voor een dinertje en zien we wel waar het schip strandt. Hoe dan ook moeten we er eerst goed met z’n vieren over praten.’ Minte en John fantaseerden al langer over ons, had John mijn man in de voorgaande avond verteld, al hadden ook zij geen ervaring met partnerruil.
 

'Voor ik het wist gaf ze me een kus'

Het weekend daarop kwamen ze eten. De kinderen sliepen gezamenlijk in ons grote bed, en na de eerste fles wijn kwam het onderwerp op tafel. Ik had de hele dag geen hap door mijn keel gekregen, zo eng vond ik het. Maar het gesprek verliep heel natuurlijk.

Minte vertelde dat ze niet per se iets voor Zeno voelde, maar ons als stel zo lief en lekker vond. Eerlijk is eerlijk: ik voelde precies hetzelfde. De wijn hielp, maar de chemie was vooral goed. Voor ik wist gaf Minte me een kus, en daarna John. Meer is er niet gebeurd die avond.
 

Lees ook
'Hij wilde partnerruil op onze vakantie' >

 

Do's en don'ts

We maakten afspraken over de do’s en don’ts. Dat we het altijd veilig zouden doen bijvoorbeeld, en ons nooit met een ander zouden afzonderen. Zo zou iedereen controle houden over de situatie, en een echte ‘ruil’ is het dan ook niet. Ook spraken we een codewoord af: als één van ons het zou uitspreken, zou het hele feest direct stoppen. Als je je op dit terrein begeeft, is het wel belangrijk dat iedereen zich veilig voelt.

De eerste keer dat ze bij ons bleven slapen, was heel liefdevol. Het verliep organisch en zacht, alsof het zo moest zijn. De volgende ochtend hebben we uitgebreid met z’n vieren ontbeten en een boswandeling gemaakt. Het was geen moment ongemakkelijk, en de week erna vreeën Zeno en ik de sterren van de hemel.
 

'Vrienden-speciaal'

Afspreken met Minte en John, zo eens per twee maanden, betekent niet per se dat we verder gaan dan bijkletsen. We noemen ze onze ‘vrienden-speciaal’; de basis is vriendschap, en als er toevallig eens meer gebeurt, dan mag dat. Dat gebeurt in de helft van de tijd wel, en verder dus niet. We zien onszelf ook niet echt als swingers. We vrijen maar met één ander stel, en zien dat niet als lifestyle. De klik is er gewoon toevallig, met z’n vieren.

Tussen Zeno en mij gaat het beter dan ooit. Ons seksleven heeft een boost gekregen door de avonden met onze vrienden. Onze dochters slapen ook spontaan beter, dat helpt. Of we het ook zo spannend houden als Minte en John ooit wegvallen, weet ik niet, maar dat maakt me ook niet uit. Dat Zeno en ik zo open kunnen staan voor nieuwe dingen is voor mij de grootste winst.”


 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

latten samen oud aparte huizen
Beeld: Unsplash

Het kan raar lopen in het leven. Dan heb je samen kinderen, maar kun je niet bij elkaar wonen. “In het weekend zijn we heel even een gewoon gezin.”

Lisa (29) heeft een latrelatie met Henk (39), ze hebben twee dochters: Jip (5) en Saar (2).

“De Amerikanen zeggen het zo mooi: he is not the marrying type. Ik hoef bij Henk niet aan te komen met romantische fantasieën over een koets, Sissi-jurk en een servies voor de uitzet. Daar doet hij niet aan. Henk is een grote, stoere vent, een echte vrijbuiter met een eigen autosloopbedrijf. Hij heeft graag zijn eigen rotzooi om zich heen, zegt-ie. Hij wil samen oud worden, maar wel in aparte huizen. Zelfs nu we twee kinderen hebben.
 

Het leeuwendeel van de opvoeding

Henk hoefde niet per se kinderen. Hij gunde mij het moederschap, maar dan moest ik wel het leeuwendeel van de opvoeding op me nemen. Ik heb lang gepiekerd hoe ik dat moest aanpakken. Ik run een eigen kapsalon en we wonen op een uur afstand van elkaar. Uiteindelijk werd mijn moeder de oplossing. Na de dood van mijn vader kwam ze bij mij in de straat wonen en zij helpt me nu met de meisjes. Op werkdagen breng ik de kinderen naar school en het kinderdagverblijf. Oma haalt hen op, vouwt wasgoed en maakt het avondeten.

Als ik uit mijn werk kom, eten we samen, daarna gaat zij naar huis en breng ik de kinderen naar bed. Henk probeert de maandag vrij te houden, dan heb ik ook mijn vrije dag. Dan brengen we samen Jip naar school en doen we iets leuks met Saar. Tegen elf uur ’s avonds gaat hij naar zijn eigen huis en dan zien we hem pas vrijdagavond weer, als ik met de kinderen naar hem toekom.

De volgende dag passen mijn schoonouders op, want dan moet ik werken en rijd ik op en neer. Als ik zaterdagmiddag om vijf uur thuiskom, hebben we heel eventjes een echt gezin.
 

Lees ook
'Doordeweeks is papa er altijd, ze hoeft hem dus niet vaak te missen' >


'Ik miste zijn armen om me heen'

Inmiddels kan ik er goed mee leven, maar in het begin vond ik het bar ongezellig. Ik miste de armen van Henk om me heen na een zware werkdag, baalde dat we alleen seks hadden op zaterdagavond en maakte continu ruzie per app omdat ik vond dat hij te laks reageerde op mijn berichtjes. Sinds we elke avond van acht tot negen met elkaar bellen, gaat het beter.

Onze situatie is wel zo rustig, besef ik nu. Henk is een nachtdier, gaat niet voor tweeën naar bed en heeft altijd vrienden over de vloer. Supergezellig, maar zijn tempo is niet vol te houden. Doordeweeks geniet ik daarom extra van de stilte. Als de meiden in bed liggen en Henk en ik hebben gebeld, kijk ik nog even tv en om tien uur ga ik lekker slapen.

Ik moet er alleen niet aan denken dat mijn moeder ooit wegvalt, want dan stort dit kaartenhuis finaal in. Zij is de stabiele factor in ons gezin, die ervoor zorgt dat de meisjes de broodnodige regelmaat krijgen.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in het Kek Mama Liefdesboek 2018 en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

mijn man heeft een hobby

Hij zal maar elke avond op de bank liggen. Of nooit iets doen in het huishouden. Nee, deze mannen zijn werkelijk voorbeeldige vaders en echtgenoten. Alleen: die blóódy hobby.

Toen Job, de man van Annieck (36) een chopper kocht, verheugde ze zich op hele weekends op de motor. Helaas. “Het was een droom van ons beiden, een motor. Maar toen ik zeven jaar geleden zwanger raakte, kon ik mijn motorles wel opdoeken. Job reed af. Zodra de baby oud genoeg was om een nachtje te logeren, konden we hele weekends toeren met mij achterop, fantaseerden we.

Maar met zijn rijbewijs op zak en een kersverse baby rijker, vond Job het rijden toch een beetje tricky. Je bent kwetsbaar, met zoveel PK’s tussen je benen en alleen een laagje leer tussen jou en het asfalt.

Onze tweede zoon werd geboren. En toen die vorig jaar naar de basisschool ging, zag Job zijn kans schoon. Met de kinderen van half negen tot drie onder de pannen, ontvouwde zich voor ons een wereld vol vrijheden. Mogelijkheden tot uitjes. En dus: motorrijden.

 

Hermans Huis

In het plaatselijke suffertje stond een aanbieding voor een chopper. ‘Een Harley-Davidson, cool!´, riep ik. Dat bleek niet helemaal het geval, maar het betrof wel een look-a-like: zwart met veel chroom, een hoog stuur en een zadel dat met gemak ruimte bood aan zelfs uitgedijde versies van ons twee.

Jobs bod werd zonder schroom geaccepteerd, en voordat onze kinderen ‘stoer’ konden zeggen, was onze garage omgebouwd tot Hermans Huis. Geen grap, zo noemt mijn man zijn motor: Herman. Zijn nieuwste vriend door dik en dun, en die sinds de aanschaf op de eerste plek komt – ver voor mij en de kinderen.

In Job is iets wakker geworden wat ik nog niet eerder had gezien, sinds Herman bij ons woont. Was ik degene die in de afgelopen zeven jaar de complete zorg voor het gezin voor mijn rekening nam, als het om de motor gaat geeft Job bijna zijn leven. Hij sleutelt en poetst en geeft gas en poetst nog een keer: in zo’n apparaat gaat heel wat tijd zitten. Meer dan in een gezin met twee enthousiaste testosteronballen, weet ik nu.

 

Lees ook:
Mijn man heeft een hobby: ‘Die vissen kosten ons minimaal 150 euro per maand’ >

 

Job chopt

Het is nu een jaar geleden dat de chopper onderdeel van ons leven werd, en ik ben een grote illusie armer. Het woord ‘chopper’ is niet afgeleid van het sexy chop-chop-chop-geluid wanneer je de motor start, maar van het Engelse woord voor ‘hakken’. Je koopt zo’n ding blijkbaar niet primair om erop te toeren, maar om hem letterlijk uit elkaar te hakken. Wist ik veel.

Dus sta ik alleen langs de lijn bij voetbal. En lees in mijn eentje verhaaltjes voor tijdens kinderbedtijd in de weekends. Zijn moeder heeft Job al maanden niet gezien, en niet bij elk etentje is hij standaard aanwezig. Job chopt. Dag en nacht. Oude rockmuziek uit de speakers in de garage, potje bier – of twee, of drie – ernaast.

We hebben nog niet één keer gereden. Ik vraag me af of het ooit zijn bedoeling is. Dus spaar ik hard voor mijn eigen street fighter, en ben ondertussen halverwege mijn rijlessen. Kan Job over een paar maanden mooi bij de kinderen blijven als ‘ie toch aan het poetsen is; maak ik ondertussen met een vriendin de mooiste dijkroutes van Nederland onveilig.”
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >