getrouwd toch op tinder
Beeld: Unsplash

Gabriëlle (38) baalt dat haar man het zo druk heeft dat hij nauwelijks tijd voor haar heeft. Daarom flirt ze erop los via Tinder en heeft ze af en toe een stiekeme date.

"Ik speelde gewoon een spelletje Wordfeud op mijn telefoon. Even mijn zinnen verzetten in een leven waarin ik dertig uur in een dag probeer te stoppen. Doe ik al jaren: met vlagen leg ik een paar woordjes tijdens het koken, op de wc, ’s avonds laat op de bank. En nu stond ik eigenlijk net op het punt naar bed te gaan: Dennis lag er al in. 'Nice one, Zija', sprong een onbekende man in mijn scherm. 'Well, thank you, stranger', antwoordde mijn alter ego met een knipoog, 'jij bent aan zet.' We speelden twee dagen door, toen hij pas antwoordde: 'Mijn volgende zet is koffie. Met jou. Volgende week.'

 

Prima voor elkaar

Zonder met woorden als droomhuwelijk te gooien: Dennis en ik hebben het prima voor elkaar. Verkering sinds onze studententijd, prachtig huis, prima auto, een lieve dochter van zeven. We zijn een drie-eenheid. Doen alles samen, hoogoplopende ruzies zijn er niet. En daarin wringt het 'm nu net.

 

Net zo verslavend als destructief

Dennis droomde al zijn hele leven van een eigen zaak. Vanaf het moment dat ik hem leerde kennen, bijna twintig jaar geleden, ging hij daar blind voor en het is hem gelukt. Ik ben trots op hem en benijd hem soms een beetje omdat hij er zo voor gaat. Ik weet nog steeds niet echt waar ik naartoe wil met mijn leven. Ik help Dennis met zijn administratie en zorg voor onze dochter. Druk zat, maar ik heb wel een academische opleiding. Die gooi ik voor mijn gevoel nu weg. Ik heb nergens een plek voor mezelf. Mens, ga mozaïeken, kun je denken, maar ik ontdekte iets spannenders. En nu ben ik al twee jaar verzeild in een dubbelleven dat net zo verslavend is als destructief.

 

Poel van buitenechtelijke affaires

Ik had dat hele Wordfeud natuurlijk meteen moeten stoppen toen de eerste avances kwamen. Die app is een poel van buitenechtelijke affaires; geen wonder dat heel Nederland de afgelopen jaren opeens aan het scrabbelen sloeg. De aandacht maakte iets in me los wat ik ontzettend lang had gemist. Al die avonden alleen terwijl Dennis overwerkte, de tienminutengesprekken waar ik in mijn eentje naartoe ging, de kinderfeestjes waarbij hij nooit aanwezig is.

 

'Hartstikke leuk voor snelle contacten'

Mijn mystery man op die ene, late, doordeweekse avond was niet de enige die interesse toonde. Na hem kwam bij één op de zes, zeven Wordfeud-potjes wel een conversatie los. Allemaal waren ze direct dubbelzinnig. Met sommige mannen wisselde ik 06-nummers uit zodat we verder konden kletsen via WhatsApp. De meesten wimpelde ik af door het potje gewoon te laten verlopen. Eén van mijn chats wees me op Paiq. Hartstikke leuk voor snelle contacten, zei hij. En minder bekend dan Tinder, waarop je toch snel gespot wordt door bekenden en dat was natuurlijk niet de bedoeling.

 

Alweer beu als ze wilden afspreken

Sites als Kik, Happn, Badoo – binnen een mum van tijd ik wist ze allemaal te vinden. Niet dat ik een andere man wilde, ik wilde gewoon weer begeerd worden. De kick van die eerste berichtjes. De spanning of hij zou reageren. Zodra ze wilden afspreken, was ik het eigenlijk alweer beu. Dennis klaagde dat ik altijd op mijn telefoon zat. Maar ja, als hij eens een keertje thuis was, lag hij te slapen op de bank. Probeerde ik een romantisch diner te serveren, reageerde hij met: 'Heerlijk schat, zullen we het relaxt op de bank opeten bij een filmpje?' Haalde ik een fles champagne in de hoop op wat romantiek, viel hij na een half glas in slaap. Ik bracht onze dochter op zondag naar een vriendinnetje, vastberaden even ongestoord bij te kletsen, en bij thuiskomst bleek meneer vertrokken naar de bouwmarkt om eindelijk die pergola in de tuin eens af te bouwen.

 

Toch deed ik het: die eerste afspraak

Ik begrijp het allemaal, echt. Natuurlijk is zo’n werkschema slopend. En hoe lief is het dat hij op die enige vrije dag aan het klussen slaat. Maar ondertussen komen we nog steeds niet toe aan elkaar. Geen seconde heb ik overwogen mijn relatie op het spel te zetten. Maar toch deed ik het, die eerste afspraak. Niet met de mystery man van Wordfeud, maar met een Tinder-match – uiteraard gescoord onder een valse naam en leeftijd en met een uiterst vage foto.

 

Eenmaal thuis voelde ik me herboren

Hij was getrouwd, ik ook. We hadden het er van tevoren via sms heel duidelijk over gehad: we zochten beiden een verzetje, maar absoluut geen verhouding. We kletsten over alles behalve onze gezinnen. Een paar uur brachten we door in onze eigen bubbel, waarin hij me vertelde hoe mooi en bijzonder ik was, en ik ondertussen niets anders kon denken dan hoe gewoontjes hij eigenlijk was. We hebben niet eens gezoend; het enige discutabele aan deze afspraak was de manier waarop ik hem had gemaakt. Het was geen vreemdgaan, en eenmaal thuis voelde ik me herboren. Ik haalde mijn kind uit school en bereidde zingend het eten voor.

 

Ik ging niet vreemd, iedereen blij. Toch?

Ik bleef afspraakjes maken. Eerst eens in de zoveel weken, na een tijdje soms wel twee keer in één week. Ik zoende met de één, lunchte met de ander, maar ging nooit verder dan dat. Emotioneel was ik natuurlijk allang een grens over. De chatconversaties gingen steeds dieper, ik deelde steeds meer met die mannen en minder met Dennis. Díe had op zijn beurt niks door, behalve dat ik stukken gezelliger was. Ik genoot van de aandacht, Dennis en onze dochter genoten van een vrolijke vrouw en moeder. De afspraakjes wonden me op, gaven me energie, en daar profiteerde mijn man weer van; met name tussen de lakens. Ik ging niet echt vreemd, iedereen blij. Toch?

 

We verkeren gewoon al te lang in tropentijd

Het gekke was: ik werd op niet een van mijn dates verliefd. Zij wel. Stuk voor stuk waren ze ongelukkig in hun relatie of lagen in scheiding – dat zeiden ze tenminste. Ze zagen in mij een frisse wind. ‘Dat beeld je je alleen maar in’, zei ik dan. Want ík realiseerde me ondertussen meer dan ooit dat mijn man de enige is die ik wil in mijn leven. We verkeren gewoon al te lang in tropentijd. Bij een aanval van schuldgevoel houd ik mezelf voor dat dit echt stopt zodra we in rustiger vaarwater komen. Onze tijd komt vanzelf wel weer. Ik hoop alleen maar dat ik deze verslaving tegen die tijd zo makkelijk kan loslaten als ik denk.

 

Het ging bijna mis

Eén keer ging het bijna mis. Een tikkeltje overmoedig had ik ingestemd met een lunch in een restaurant, toen een moeder van school binnenliep op het moment dat wij net wilden vertrekken. Mijn hart sloeg drie slagen over en het zweet brak me uit, maar mijn afspraakje – overduidelijke doorgewinterd – stond op en zei iets te hard: ‘Wat jammer dat je al hebt geluncht, anders had ik je als mijn tafeldame gevraagd.’ Ik rolde met mijn ogen naar de moeder, de moeder lachte, ik liep in mijn eentje de deur uit. Gevaar geweken.

 

Ergens klopt het natuurlijk niet

Ik ga nooit verder dan een etentje en een kus, maar ergens klopt het natuurlijk niet. Daarna heb ik nachten niet geslapen. Waar was ik in vredesnaam mee bezig? Waaróm? Omdat ik als een pruilende peuter even niet genoeg aandacht kreeg van mijn eigen man? Er zou onherroepelijk een moment komen waarop ik wel met zo’n kerel in bed beland, of per ongeluk toch verliefd word. Betrapt zou worden door Dennis, of door een iets te alerte moeder van school.
 

Lees ook
Moeder op Tinder >

 

Toch weer op een datingapp kijken

Ik besloot al mijn lopende conversaties stop te zetten en me volledig toe te leggen op thuis. Want ook al kreeg mijn dochter er niks van mee; een afgeleide moeder is toch minder leuk dan een moeder met haar prioriteiten op een rijtje. En ik wilde Dennis nog steeds niet kwijt. Welgeteld vier maanden hield ik het vol. Tot ik me weer de afhankelijke huisvrouw voelde, wachtend op de man die wél een carrière en een eigen leven had. Ik ging op verloren momenten toch weer op een datingapp kijken, startte een spelletje Wordfeud.

 

Alsof ik aanstuurde op een breekpunt

Op een avond heb ik Dennis aan tafel gezet met de mededeling dat hij nu echt niet moe mocht zijn, omdat ik gek zou worden als ik we nu niet zouden praten. Ik vertelde hem over mijn gebrek aan eigen ruimte, mijn weggegooide studie, mijn liefde voor hem en onze dochter, maar óók de verleiding los te breken. Het voelde alsof ik aanstuurde op een breekpunt, maar Dennis nam het fantastisch op. ‘Dan zorgen we er toch gewoon voor dat jij ook weer aan de slag kunt?’, zei hij, en stelde meteen een midweek New York voor terwijl zijn ouders voor onze dochter zouden zorgen.

 

Echt tekort kom ik niet

Toen pas drong tot me door dat ik misschien nooit echt duidelijk was geweest over mijn wensen. Wat was ík blij dat mijn dates nooit verder waren gegaan dan een kusje. En nu werk ik sinds een halfjaar twee dagen per week. Mijn dochter gaat dan naar de buitenschoolse opvang, Dennis zorgt voor het avondeten. De midweek New York was heerlijk, maar meer tijd voor elkaar zit er voorlopig niet in. Ik begrijp het en echt tekort kom ik niet; de waardering die ik krijg van mijn werkgever is ook een vorm van aandacht. Voor mijn dochter ben ik de liefste moeder.

 

Aandacht bevredigd door de man van wie ik hou

Maar toch klik ik soms nog zo’n app aan op mijn telefoon. Voelt het nog steeds heel lekker dat ‘Zija’ in een halfuur twintig likes krijgt. En héél af en toe hap ik toch toe tijdens een app-conversatie, om het de volgende dag weer van mijn telefoon te wissen. Ik weet zeker dat er betere tijden aanbreken voor Dennis en mij zodra onze dochter zelfstandiger wordt en hij het wat rustiger aan kan doen. Dan wordt mijn behoefte aan aandacht gewoon weer bevredigd door de man van wie ik echt hou, en ban ik de Tinders en Paiqs uit mijn leven.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

tante ongewenst kus
Beeld: Pixabay

O gruwel. We herinneren ons allemaal die tante met haren op de kin die ons bedolf onder kleffe zoenen. En nu zijn we groot en hebben we zelf een kind dat als een boomstronk blijft staan als er verplicht geknuffeld moet worden.

“Krijg ik een kusje? Kom één kusje maar! Anders kom ik volgende week niet oppassen hoor!” Mijn van oorsprong Iraanse oppas houdt mijn dochter stevig vast en knuffelt haar uitbundig. Ze tuit haar lippen in afwachting van de kus van mijn vierjarige, die geen enkele aanstalten maakt aan haar verzoek te voldoen. Luchtig zeg ik dat mijn dochter niet royaal is met kusjes uitdelen aan andere mensen dan haar ouders. Mijn oppas knipoogt, doet het af als een grapje en laat mijn dochter los.

 

Andere verwachtingen

Het voorval blijft nog een tijd in mijn hoofd zitten. Mijn dochter weigert vaker iemand te knuffelen bij wijze van welkom of afscheid. Ze is het kat-uit-de-boomkijk-type en knuffelt alleen met mensen die ze lang kent en dan nog bepaalt ze zelf wanneer en hoe. Dit zorgt niet alleen bij de oppas voor teleurstelling, ook oma’s en opa’s hebben vaak andere verwachtingen. “Ik krijg toch wel een kus?!” riep haar opa laatst bij het afscheid. Mijn dochter duwde hem weg en voor ze haar favoriete maar voor mij o zo pijnlijke uitspraak kan doen (“Iiiiieeeeuuuuw, jij stinkt!”) tilde ik haar op om bij het raam opa en oma extreem enthousiast uit te zwaaien.

 

Opstandige knuffelweigerende gedrag

Ik kan me zelf nog goed herinneren hoe vies ik vroeger de natte zoenen van mijn oma vond. Pal op mijn mond. “Ogen dicht en ondergaan,” zei mijn moeder, “voor de lieve vrede.” Ik heb hetzelfde gedaan bij mijn zevenjarige zoon. Hij heeft zich daar nooit tegen verzet en knuffelt iedereen die komt en gaat. Het opstandige knuffelweigerende gedrag van zijn zusje geeft mij vaak een opgelaten gevoel omdat de teleurstelling van opa en oma af druipt.

 

Geef je kind de ruimte

Orthopedagoog Mariëlle Beckers van Buro Bloei weet wel hoe ze daarmee om zou gaan: “Wil je als ouder niet elke keer voor schut staan omdat je kind weigert die vurig gewenste knuffel aan oma te geven, zeg dan simpelweg dat je kind van jou niet hoeft te knuffelen als ze niet wil. Zo haal je de kou uit de lucht en geef je je kind de ruimte.”
 

Lees ook
Deze 'meme' gaat flink viral: 'Dwing mij niet om een kus te geven' >

 

Lette goed op lichaamstaal

Imke van Kuilenburg-Buining (32), moeder van Elin (4) en Mattan (10 maanden), deed dit al voor haar dochter aan kon geven of ze wel of niet geknuffeld wilde worden. “Toen Elin was geboren besloot ik al snel dat niemand haar tegen haar zin mag kussen of knuffelen. Ik lette goed op haar lichaamstaal. Dat doe ik nu ook bij Mattan, ik geef hem niet zomaar aan iemand. Wil oma of opa hem vasthouden, dan steken ze hun handen uit. Als Mattan hetzelfde doet, geven we hem, anders niet.”

 

Jammer dan, opa en oma

Imke heeft geen boodschap aan gekwetste familieleden. “Kinderen moeten zich veilig voelen voor een knuffel; is dat niet zo, dan is het jammer. Daar moeten opa en oma maar tegen kunnen.” Als een familielid de ‘krijg ik geen knuffel’-opmerking maakt, springt Imke direct in. “Ik vraag Elin of ze een knuffel wil geven. Is haar antwoord nee, dan stel ik voor samen te zwaaien of een vliegkusje te geven. Ik vind het belangrijk dat Elin afscheid neemt, maar ze mag zelf kiezen hoe. De grenzen die ze zelf aangeeft zijn belangrijk. Het is haar lijf, dat hebben anderen te respecteren.” 

 

Afgesproken omgangsvorm

Voor volwassenen is het heel normaal om na een verjaardag, feestje of bezoek iedereen gedag te zoenen. Ook al heb je niet altijd zin om een gezelschap van meer dan tien mensen te kussen, je zwager met prikbaard te omhelzen, het is nou eenmaal een afgesproken omgangsvorm. Voor kinderen die nog niet zo op de hoogte zijn van ‘hoe het hoort’, is het afscheid een onnatuurlijk knuffelmoment, meent de orthopedagoog. “Kinderen vinden knuffelen op hele andere momenten fijn, als ze gevallen zijn en getroost willen worden bijvoorbeeld. Wij vinden het logisch om te kussen bij het afscheid, kinderen zegt dat niks.”

 

Omdat het zo hoort

Je hoeft niet bang te zijn dat je kind geen goede omgangsvormen leert als ze oma niet verplicht te hoeven omhelzen, vindt Beckers. “Natuurlijk is het netjes om je even voor te stellen als je ergens binnenkomt. Maar willen je kinderen dat echt niet, dan doe jij het als ouder voor ze. Ze nemen dat op den duur echt wel van je over. Leg je het kinderen op, dan gaan ze alleen maar knuffelen omdat het zo hoort. Je geeft ze dan eigenlijk de boodschap dat het er niet toe doet wat zij voelen in hun lijf.” Er is volgens Mariëlle Beckers nog een reden waarom het goed is als kinderen al jong leren om hun eigen grenzen aan te geven. “Zo kunnen ze later ook die van anderen beter aanvoelen en respecteren.” Imke is het hiermee eens. “Als Elin nu leert de grenzen van haar lichaam te respecteren, durft ze als ze zestien is ook nee te zeggen tegen een jongen die iets van haar wil waar ze niet van gediend is.” 

 

Dwingen tot fysieke interactie

Imke ziet om haar heen regelmatig moeders die hun kinderen wel dwingen tot fysieke interactie en kan dan niet altijd haar mond houden. “Op Facebook plaatste ik een keer een kritisch bericht over dit onderwerp. Dat bleek tegen het zere been van een goede vriendin. Voor haar is knuffelen een belangrijke omgangsvorm voor haar dochter. We kregen er bijna ruzie over.”

 

Sociaal wenselijk en beleefd

Ook Nienke Groen (42) vindt dat haar zonen Finn (11) en Tanner (7) hun oma moeten knuffelen omdat dit hoort. “Tanner is altijd fysiek geweest, Finn totaal niet. Als ik hem een knuffel geef, staat hij als een boomstronk te wachten tot het over is. ‘Doe effe mee!’ roep ik dan, maar hij is totaal niet aanrakerig. Zijn vader is Engels, ik denk dat hij daar zijn stijve genen vandaan heeft.” Nienke en de vader van haar zonen zijn uit elkaar. Ze denkt dat Finn niet het goede voorbeeld heeft gehad. “Wij knuffelden niet vaak samen.” Toch vindt Nienke dit wel sociaal wenselijk en beleefd. “Ik voel me bezwaard als mijn zonen hun oma niet met een knuffel bedanken voor een verjaardagscadeau. Ik forceer dat, zodat hij leert dat het erbij hoort.” Nu Finn elf is en nog steeds niet uit zichzelf knuffelt, vraagt ze zich weleens af of haar aanpak de juiste is. “Veel effect heeft het niet. Ik merk bovendien dat er in Engeland, waar knuffelen niet zo’n ding is, een last van me afvalt. Voor mij is het blijkbaar toch ook een stressvolle omgangsvorm.”

 

Verzinnen van creatieve afscheidsvormen

Veel grootouders halen waardering uit de knuffel van een kleinkind. Weigert je kind dit, vertel opa en oma dan dat je kind ze hartstikke lief vindt, maar gewoon geen knuffelaar is, adviseert Mariëlle Beckers. “Zeg hoe blij ze thuiskomen als ze met hen naar de dierentuin zijn geweest, Het kan geen kwaad om nog een keer te zeggen dat sommige kinderen die waardering niet fysiek tonen.” Het verzinnen van creatieve afscheidsvormen kan ook helpen tegen scheve gezichten.

 

High five of boks

Zo geven de drie dochters van Renske Verheij (39) een handje, high five of boks als ze iemand niet willen knuffelen of kussen. “Ik vind het belangrijk dat mijn dochters contact maken als ze ergens binnenkomen of vertrekken. Hoe ze dat doen mogen ze zelf weten, als ze iemand maar niet negeren.” De ‘heb je nog een kus voor me’-vraag krijgt ze soms van haar schoonmoeder of schoonzus. “Van mij hoeven ze die niet te geven, ze mogen ook zwaaien bij het afscheid. Ik negeer die opmerkingen juist zo veel mogelijk om er niet de aandacht op te vestigen.”

 

'Doe jij het maar'

Ellen (38) probeerde lange tijd haar zesjarige dochter Sofie te pushen om familieleden te knuffelen. “Dan had ze bij opa en oma gelogeerd, heel veel leuke dingen met ze gedaan en cadeautjes gekregen, maar bij het afscheid wilde ze hen per se niet gedag knuffelen. Als ik daar wat van zei, ging ze soms hysterisch overdreven ‘doei!’ schreeuwen, wat het alleen maar erger maakte en benadrukte. Ook als ik vroeg of ze zich ergens wilde voorstellen, weigerde ze structureel. ‘Doe jij het maar’, was meestal haar antwoord. Ellen vond het lastig om het los te laten, maar ontdekte dat niks zeggen wel het gewenste gedrag opleverde. “Mijn vader vierde een paar weken geleden zijn verjaardag en ik besloot mijn mond te houden over knuffelen. Toen we binnenkwamen vloog ze opa direct om de nek.” Ook Imke’s dochter Elin, die lang afwerend was naar haar opa, knuffelt hem sinds kort uitbundig. “Het mooie is: nu is het echt, het komt uit haar zelf, ze doet het niet omdat het van haar wordt verwacht. Dat is veel meer waard.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

seksblunders
Beeld: Getty

Bij de herinnering aan sommige seksblunders wil je jaren na dato nog onder het tapijt verdwijnen.

Wietske (36): “Donderdag is werksterdag. Ik was nog brak van een fles wijn en een gepeperd nachtje met mijn lief toen ik die ochtend snel de schone was bij elkaar griste en op bed gooide. Kon ze die mooi vouwen. Toen ik die avond thuiskwam, stond mijn vriend al te koken in een blinkend schone keuken. ‘Is de was ook gedaan?’, checkte ik. Vriend had geen idee.

Ik liep naar boven en de de schrik sloeg me om het hart. De was lag in keurige stapeltjes op bed; so far, so good. Maar daartussen prijkte, zeker niet zonder gevoel voor styling, mijn zuurstokroze Tarzan – stralend naast de naar wasverzachter geurende kindershirtjes. Helemaal vergeten dat-ie had deelgenomen aan de nacht daarvoor, en in mijn bed was achtergebleven. Mijn vriend zag er ook de grap wel van in. De week daarna legde hij een briefje met instructies én knipoog-smiley neer voor onze hulp: ‘Goeiemorgen! Wil je misschien ons bed verschonen? We hebben speciaal voor je opgeruimd.’”
 

Feestje

Naomi (41): “Ik rotzooide met een collega. Geen liefde, puur lust. Eigenlijk wilde ik hem niet thuis ontvangen, maar nood breekt wet. Voor één keer. Mijn dochter mocht die ochtend verkleed naar school en had er een heel werk van gemaakt in de badkamer, met make-up en glitters en andere rotzooi. Vlak voordat mijn minnaar kwam, ruimde ik de ergste puinhoop weg en haalde snel een washandje over mijn kruis. Hij belde aan en binnen tien minuten lagen we naakt op de bank. ‘Zo’, zei hij, ‘jij had duidelijk wel zin in een feestje.’ Geschrokken keek ik naar beneden: mijn zo zorgvuldig getrimde streepje schaamhaar, zat vol glitter. Hij een paar minuten later ook, trouwens.”
 

Oeps...

Bernadette (39): “Ik kende hem via Tinder. Nooit eerder gedaan, maar ik was net gescheiden, de kinderen waren een weekend naar hun vader en we appten de hele week al zo gezellig. Mijn ex was mijn eerste liefde en daarmee mijn enige bedpartner ooit, dus ik mocht weleens een keertje, vond ik. Matthijs en ik spraken af in de stad. In het echt bleek hij nog leuker dan in zijn chats en met elk glas wijn werd de chemie tussen ons sterker. Kan mij het schelen, dacht ik, ik neem hem mee.

Het was lief en fijn in bed, vertrouwd. Hij praatte wel wat veel tijdens de daad, maar dat vond ik eigenlijk wel spannend. Ik besloot wat terug te zeggen. ‘Dat vind je wel wat hè, Martin?’, fluisterde ik, met mijn beste 0900- stem. O shit, realiseerde ik me meteen, zo heet-ie helemaal niet. ‘Martijn bedoel ik’, hijgde ik snel. ‘Eh, Matthijs! Ik weet best dat je Matthijs heet!’ De broeierige sfeer was in één klap om zeep geholpen, maar zijn gevoel voor humor gelukkig niet. We zijn nog steeds samen, al bijna een jaar. Kan ik zijn naam in elk geval niet zomaar meer vergeten.”
 

Lees ook
Onderzoek: dit is de populairste dag voor een potje seks >

 

Tv-avondje

Milou (40): “Man en ik hebben een codewoord: ‘Avondje James’. Eén appje met die woorden en ik sta in vuur en vlam. James is namelijk James Deen, een Amerikaanse pornoacteur bij wie mijn lief en ik al heel wat avondjes uitgebreid hebben gevreeën. Een smart-tv is dan reuze handig, behalve wanneer je de boel niet goed afsluit.

We sliepen net uit na een wilde nacht, toen we ’s ochtends onze zonen van dertien en elf hoorden bulderen: ‘Zóóóhóó, jullie zijn echt bad ass!’ Voor we het wisten vloog de slaapkamerdeur open en stonden ze daar. Heel gebroederlijk opeens, in plaats van knokkend op de vloer. Oudste voerde het woord wel even. ‘Jullie kijken gewoon pórno!’ Ontkennen was geen optie, maar ik deed het toch. ‘Doe normaal man,’ probeerde ik, ‘wij zijn bejaard hoor. Je zult jezelf bedoelen, puber.’ Hij was onverstoorbaar. ‘Nou, bedankt, ik weet nu in elk geval waar ik moet zoeken!’ Toen een schoolmoeder die middag haar zoon na een speelafspraak kwam ophalen en vroeg of wij ook zo’n zin hadden in een rustig tv-avondje, sprong mijn zoon er bijdehand tussen. ‘Wij niet hoor, wij moeten vroeg naar bed. Kunnen jullie lekker porno kijken, hè mam?’”
 

'Onweer'

Layla (38): “Met drie kleine kinderen is er altijd wel eentje wakker; ik had het kunnen weten. Maar na tien uur ’s avonds leek seks in de badkamer een relatief veilige keuze. Je moet je alleen niet vastgrijpen aan de stang van het douchegordijn. We waren net lekker op dreef toen het ding met een rotklap naar beneden kwam. Gierend van de lach, maar te opgewonden om te stoppen, gingen we vrolijk verder van bil in de badkuip. Het douchegordijn gedrapeerd over de rand, een waterballet van hier tot Tokio en een knaller van een bloeduitstorting op mijn dij. En toen hoorde ik een piepstemmetje: ‘Mamma, het onweert, ik hoor allemaal donder!’ Onze dochter van vier. In de deuropening. Haren in de war, knuffel onder haar arm – voor eeuwig bezoedeld door dit pornografische slagveld. Met z’n drieën zijn we in het grote bed gekropen. Schoon gedoucht en opgedroogd, wachtend tot het onweer was afgelopen.”
 

Oscar-waardig

Erica (38): “Mijn buurvrouw is een zware roker. In de zomer trekt de rook van haar sigaretten vanuit haar tuin door het ventilatierooster van mijn slaapkamer. Ik heb er niet heel veel last van en had er verder nooit over nagedacht of dat weleens vice versa kon zijn. Maar goed, de eerste warme nachten braken aan. Mijn slaapkamerraam stond op tuimelstand. De kinderen waren uit logeren, niets stond mijn vriend en mij nog in de weg. Héérlijk.

Ik liet me helemaal gaan die nacht, en vriend beantwoordde dat met evenveel volume. Voldaan knipten we het bedlampje uit, toen we pál onder ons slaapkamerraam de buurvrouw hoorden kuchen. ‘Ik heb jullie toch niet gestoord hè’, knipoogde ze toen ik gehuld in een laken het raam sloot. ‘Niks van je gemerkt hoor’, acteerde ik Oscar-waardig.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >