O ja, de feestdagen. Dan moet je je kinderen dus ook delen met je ex. Zonder te beloven dat het ooit leuk wordt, hier 10 redenen waarom je eerste kerst alleen toch niet zo erg is als je denkt.

  1. Je hebt maar één dag familie- of aanverwante verplichtingen. Nou is je eigen familie natuurlijk ongekend vermakelijk gezelschap, maar er zit een limiet aan hoeveel onuitgesproken vetes en onderlinge kift je kunt verdragen in twee dagen. Chin up: dat is er nu dus nog maar één!
     
  2. De kinderen vieren dubbel feest, voor hen verandert er qua kerst niet per se zoveel. Dus terwijl jij ze met een weliswaar bloedend maar gerust hart achterlaat, heb je je handen vrij voor een eindeloze avond binge-watching. Geef toe: wanneer kom je daar aan toe?!
     
  3. Niet om de boel te stimuleren, maar je kunt deze kerst dus wel ten minste één keer schaamteloos dronken worden, zonder dat de kinderen het merken.
     
  4. Óf ze je om zeven uur de volgende ochtend wakker maken terwijl zich in je hoofd een soort hamerorkest afspeelt.
     
  5. Je kunt zelfs de bende van de avond ervoor laten liggen, zonder wakker te schrikken van het visioen dat je jongste de oudste achterna zit met de vleesvork van de kerstkalkoen.
     
  6. En ergens, op heel veel plekken zelfs en gegarandeerd niet ver bij jou vandaan, zitten vrouwen in precies hetzelfde schuitje. Niet dat dat helpt, maar het is in elk geval een troostende gedachte.
     
  7. Plus al evenzoveel mannen, trouwens. Dat betekent gegarandeerd bérgen aandacht op Tinder. Treurig? Welnee, dat is ongelooflijk amusant. Al is het maar om te kwartetten met screenshots van de opmerkelijkste exemplaren.
     
  8. Of gewoon voor die one night stand te gaan. Niemand die er achter komt. En je bent tenslotte Net Gescheiden.
     
  9. Je kunt eindelijk eens stappen tijdens kerst! Weet je hoeveel leuke feestjes je al die jaren bent misgelopen? Doordat je A) tot ver in je studententijd mee moest met je ouders en B) daarna met de schoonfamilie zat? Gooi je haar los, trek je hakken aan: voor je het weet plakken er weer twee kinderhandjes aan je dijen – of een veelvoud daarvan.
     
  10. Je hebt geen last van kerstkilo’s. Ervan uitgaande dat je je niet tegoed doet aan vijf zakken comfort food, dan. Niemand heeft op Tweede Kerstdag nog trek in wéér een kerstdiner. Maar jij: jij kunt zonder blikken of blozen een salade of soepje eten. Eet smakelijk, mensen!

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

terug na scheiding
Beeld: 123RF

Op een dag kijk je in de spiegel en denkt: misschien is het ook wel mijn schuld dat het tussen ons is misgelopen. En dat zou zomaar het moment kunnen zijn dat je op je knieën terug wil kruipen.

Romee (34) bleef alleen achter toen haar vriend in Sri Lanka op zoek ging naar zijn roots. Nu hebben ze een zoontje van twee.

“‘Niet te geloven, Romee,’ zegt mijn vriend weleens als hij met onze zoon speelt, ‘het had maar even anders hoeven lopen en hij was er gewoon niet geweest.’ Arush en ik waren al sinds ons vijftiende bij elkaar toen ik vijf jaar geleden over kinderen begon. We waren 29, afgestudeerd en woonden samen. Hoog tijd voor een baby, vond ik. Hoog tijd voor een gesprek, vond mijn vriend.
 

'Hij wilde er niks van weten'

Hij was nog helemaal niet toe aan een gezin. Eerst moest hij in het reine komen met zijn eigen adoptie. Hij komt oorspronkelijk uit Sri Lanka en wilde meer weten over zijn afkomst en babytijd. Ik probeerde hem te steunen, maar hij raakte volledig verstrikt in zichzelf. Het was hartverscheurend. Voor het eerst in ons leven kreeg ik geen grip op hem.

We modderden een beetje voort, tot hij op een dag thuiskwam met de mededeling dat hij naar Sri Lanka ging om zijn familie te zoeken en zijn land en cultuur te leren kennen. Hij had geen idee of hij ooit weer terug zou komen; ik moest mijn gezin maar met een ander starten. Ik wilde met hem mee, die baby kon wel even wachten, maar hij wilde er niks van weten.
 

Geen groter geschenk

Achteraf had hij ons geen groter geschenk kunnen geven. Hij liet me gebroken achter, maar eenmaal alleen ontdekte ik dat ik prima voor mezelf kon zorgen. Ik had alle tijd voor vriendinnen, kreeg promotie op mijn werk en deed waar ik zin in had. Alsof ik mijn jeugd inhaalde. Mijn kinderwens verschoof naar de achtergrond. Ik veranderde mijn huis, probeerde tijdens een feest een pilletje en had voor het eerst in mijn leven sex met een ander. Ik voelde me licht en vrij, al miste ik hem verschrikkelijk.
 

'Ik mis je'

Na een paar maanden vond Arush zijn moeder. ‘We hebben precies dezelfde handen’, mailde hij. ‘En het eerste wat ze me vroeg is of ik kinderen heb. Ik mis je.’ Toen hij negen maanden later weer in Nederland was, maakten we af en toe een afspraak. Stapje voor stapje kwamen we dichter bij elkaar. We moesten ons blijkbaar los van elkaar ontwikkelen om elkaar weer te vinden.

Op een zondagochtend zei Arush: ‘Ik wil het ook schat, een gezin samen.’ Drie maanden later was ik zwanger. ‘Nu begrijp ik pas hoeveel mijn moeder van me moet hebben gehouden om me af te staan’, zei hij toen hij onze zoon in zijn armen hield. ‘Ik ben je zo dankbaar dat jij me een familie geeft.’ Toen wist ik zeker dat het goed zat tussen ons: dit heeft zo moeten gebeuren.”
 

Dit verhaal is er één van een interviewserie in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

partner-hou-jij-net-zoveel-van-mij-als-van-ons-kind

Sarah Ory en haar man hadden nog maar kort een relatie toen zij hun eerste kind kregen. Toen ging alles in sneltreinvaart. 'We gingen trouwen, verhuizen, kregen een tweede, moesten de balans tussen werk, kinderen, schema's en rekeningen vinden en zetten elkaar niet meer op de eerste plek', schrijft ze op Scary Mommy.

Dat ze geen tijd meer voor elkaar maakten, hakte er bij Sarah behoorlijk in. 

 

'Samen voor de kinderen'

'We stonden op het punt om in elkaar te storten', schrijft ze. 'En het was pijnlijk om toe te geven, maar we waren alleen nog bij elkaar voor de kinderen.' Sarah vroeg zich af of ze echt minder van haar man hield dan van haar kinderen. Want als dat zo was, hoe moesten ze dan verder leven? 'Maar op een dag realiseerde ik me dat ik evenveel van hem hield als de kinderen, en heb ik dat ook gezegd.' Zijn reactie? 'Bedankt, maar ik ben niet zo belangrijk als de kinderen'.' Sarah hoopte dat haar man ook zou zeggen dat-ie net zoveel van haar hield, maar dat antwoord kwam niet.

 

Lees ook
Onderzoek: zo vaak sex is genoeg voor een goede relatie >

 

'Meer dan wie dan ook'

Tot ze er zelf om vroeg. 'Hij wachtte zo lang met antwoorden dat ik mijn adem inhield. Ik bereidde me al voor op een verhaal over 'de balans tussen werk en privé' en hoelang we hier al mee worstelden, maar er kwam iets anders uit z'n mond: 'Ik hou net zoveel van jou als van de kinderen. Meer dan wie of wat dan ook'. En dit opende alle deuren.'

 

'Verdient geen lintje'

Sarah geeft toe: het gesprek verdiende geen lintje, maar ze hebben er uiteindelijk wel veel aan gehad. 'Als je jezelf minder belangrijk voelt, verstoort dat de balans in je leven. We wezen elkaar onbewust af. Uitspreken dat we zoveel van elkaar houden, was een belangrijke stap. Nu weten we immers dat we onvoorwaardelijk om elkaar geven.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >