Beeld: Getty Images
Heleen (45) is getrouwd met de Indonesische Irwan, samen hebben ze twee zoons Novan (12) en Reggy (10). ‘Van een culturele botsing was in ons huishouden geen sprake.’
“Twintig jaar geleden liep ik voor mijn studie pedagogiek stage in Indonesië. Vanaf dag één at ik elke avond met mijn buurjongen Irwan. Aanvankelijk had ik niet door hoe verliefd ik was. Of misschien wílde ik het niet zien. Een verre liefde, bovendien een halve kop kleiner dan ik, dat is toch niet handig? Maar de liefde liet zich niet wegrationaliseren. Ik vond het vreselijk om na negen maanden weer naar huis te moeten.
Na een paar maanden liefdesverdriet schreef een vriendin een brief naar All you need is love, waardoor Irwan drie weken naar Nederland kwam. Daarna was er gevoelsmatig geen weg meer terug, we regelden dat Irwan bij de TU in Delft zijn studie architectuur kon afmaken en gingen samenwonen in een klein, tochtig flatje in Den Haag, een behoorlijk contrast met het zonovergoten Jogjakarta. Toch voelde Irwan zich direct thuis: als Chinees-Indonesische jongen was hij in zijn eigen land gewend om gediscrimineerd te worden, hier werd hij behandeld als ieder ander.
Van een culturele botsing was in ons huishouden geen sprake. Ik stond hooguit vreemd te kijken toen Irwan, op verzoek van zijn moeder, een paar knoflooktenen in de wieg van ons pasgeboren zoontje legde om ‘de boze geesten’ te verdrijven. Maar ik respecteerde die overtuiging, het kon geen kwaad en verder omarmde ik zijn Indonesische invloed juist.
Omdat Novan veel huilde, lieten we hem graag op onze kamer slapen. Daar was het consultatiebureau het niet mee eens. Zeker in die tijd waren zij nog heel leidend: als kersverse ouders had je je maar te houden aan hun richtlijnen. Terwijl je in Indonesië een pasgeboren baby de hele dag dicht bij je draagt in een slendang, moet een kind in Nederland zo snel mogelijk onafhankelijk worden. Waarom moet een baby alleen slapen, vroeg Irwan zich af, dat doen wij toch ook niet? Dat inzicht vond ik een verrijking. Langer dan ‘normaal’ sliepen onze beide zoons dan ook op onze kamer. Zonder Irwan had ik me nooit tegen de terror van het consultatiebureau durven keren, dan had ik braaf de stappen gevolgd.
Lees ook
Mama is zus, papa is zo: deze ouders zijn heel verschillend >
Door zijn andere perspectief ging ik op zoek naar wat ik zelf goed vond voor onze kinderen. Tevreden zijn met je situatie zit in Irwans cultuur gebakken. Hij laat zich niet gek maken, wat zorgt voor een kalme balans in huis. Ik zie hoeveel ouders zichzelf overwerken, met een drukke baan én een moordend schema voor de kinderen. Kinderen van amper vier jaar die al van hockey en judo naar drumles en piano worden gesleept. Wij wilden dat niet. Wij wilden onze kinderen hun eigen rust en ritme laten ontdekken, ze zelfs leren zich te vervelen, waardoor we het aantal buitenschoolse activiteiten beperkten.
Het voelt goed, al krijg ik af en toe een paniekaanval: doe ik ze niet tekort? Met een Nederlandse man naast me, had ik me er sowieso in laten meezuigen. Maar omdat Irwan die externe druk totaal niet voelt, kan ik ook weerstand bieden: we doen wat ons past. Irwans natuurlijke rust maakt mij minder vatbaar voor overspannenheid.
Irwan moest wel wennen aan de Nederlandse neiging om alles overmatig te overleggen met kinderen; in Indonesië gaat een kind nooit in discussie met volwassenen. Moeten we niet strenger zijn, wij waren toch de ouders? vroeg hij zich af. Daarover hebben we uren gepraat. Inmiddels vinden we allebei dat we het beste van twee werelden hebben: wij bepalen, maar geven de jongens wel tekst en uitleg zodat ze begrijpen waarom we die keuze maken.
Het is fijn dat Irwan heel ‘vloeibaar’ is; hij kijkt naar wat hem goed past, ongeacht de cultuur. Op sommige vlakken is hij zelfs te veel ingeburgerd naar mijn smaak: Irwan kan echt heel Hollands, op maat, boodschappen inkopen. Terwijl ik juist zo gecharmeerd ben van de Indonesische stijl: als er visite komt, zorg je voor eten in overvloed en kook je voor iedereen. Tussen de middag eten we noedels of nasi goreng, daar genieten de kinderen ook echt van. De Indonesische eetcultuur vind ik misschien nog wel de mooiste verrijking; eten staat voor gemoedelijkheid.”
Dit artikel staat in Kek Mama 07-2021.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
Het nieuwe seizoen van Een huis vol krijgt er een gezin bij dat meteen voor extra dynamiek zorgt. Familie De Lange schuift aan naast de vertrouwde families Bal, Blom en López. Sil en Melissa nemen de kijkers mee in hun dagelijks leven met acht kinderen, variërend in leeftijd van nul tot vijftien jaar.
Josine (43) is opvoedcoach en woont met haar man en twee dochters (9 en 11) in New York. Met haar oudertrainingen begeleidt ze ouders die met hun gezin in het buitenland wonen of van plan zijn die stap te maken. In haar columns schrijft ze eerlijk over de uitdagingen waar zijzelf en andere expatgezinnen tegenaan […]
Kimberley is 35 jaar, intuïtief coach en moeder van twee dochters van 7 en 10. Samen met haar man en hondje vormen ze een gelukkig en avontuurlijk gezin. Kimberley heeft veel meegemaakt en sindsdien ademt ze levenslust. Ze woont met haar gezin op Ibiza, wat hen vrijheid, rust, avontuur en uitdagingen brengt. Je volgt haar […]
Marlijn Weerdenburg heeft een periode achter de rug waarin veel op haar afkwam. De presentatrice kreeg te maken met persoonlijke veranderingen, zorgen binnen haar gezin en een groot verlies.
Christina Curry is afgelopen week moeder geworden van haar eerste kind. Ze deelt nu de eerste foto’s van haar dochter, die naar de naam Cleo luistert.
