Als je iets krijgt met een schoolpleinvader, geniet iedereen mee. De juf, de kinderen, alle andere ouders. “Ik hoorde ze in gedachten al joelen op het schoolplein.”
Lees verder onder de advertentie
Tessa (34): “Wat een leuke sfeer hier, dacht ik toen de kinderen op hun nieuwe school begonnen. Het was er gemoedelijk en klein, iedereen kende elkaar. Dat ik de enige alleenstaande moeder was zong al heel snel rond, en binnen een mum van tijd werd ik gevraagd voor feesten en partijen. Natuurlijk werd ik ook meteen gewaarschuwd voor die ene foute vader, getrouwd maar met zijn ogen en handen bepaald niet in zijn broekzak.
Lees verder onder de advertentie
Alarmbellen
Ik sprak hem voor het eerst tijdens een knutselmiddag in de klas van onze jongste kinderen, waar we ons als hulpouders stierlijk verveelden, terwijl hij op een aandoenlijke manier enorm zijn best deed. ‘Ik dacht dat de leukste vrouwen altijd getrouwd waren’, zei hij. ‘Welke idioot heeft jou laten lopen?’ Alle alarmbellen gingen af, en toch voelde ik me gevleid. Hij was knap, leuk met de kinderen – en, nou ja, getrouwd. Op veilige afstand dus, dacht ik.
Lees verder onder de advertentie
Al snel werd hij het onderwerp van mijn spannende fantasieën, dat hoefde niemand te weten. Dat we elkaar iets te veelzeggend in de ogen keken bij het passeren in de schoolgangen, zag geen kip. Dacht ik. Hoopte ik.
En toen ging ik naar de zomerborrel in de tuin van de klassenmoeder. Zodra hij me binnen zag komen, kwam hij op me af met een glas wijn. We kletsten, lachten, ik voelde vlinders. Toen ik licht aangeschoten naar mijn fiets liep om naar huis te gaan – mijn kinderen waren al opgehaald door hun vader – kwam hij achter me aan, duwde me zachtjes tegen de schuur naast de school en zoende me. Wát een eikel: zijn vrouw komt bij me over de vloer, dacht ik nog. En wat als er een klasgenootje van de kinderen langs zou lopen? Ik hoorde ze al joelen op het schoolplein: ‘Ieuw! Ik zag jouw vader stiekem met haar moeder!’ Ondertussen ging ik wel bijna door mijn knieën van opwinding. Gelukkig won mijn schuldgevoel. Ik kapte de kus af en reed naar huis. Het kost me moeite, maar vanaf nu blijft het bij dromen.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]