Heb je je kind ingeschreven voor een muziekklasje, weigert-ie ook maar een instrument aan te raken. ‘Niet erg’, schrijft blogger Stephanie Hanrahan op Scary Mommy. ‘Kinderen hebben nu eenmaal een eigen wil.’
En daar hoef je je als ouder nooit voor te verontschuldigen.
Als voorbeeld neemt Stephanie een moeder die ze tegenkwam op een verjaardag: haar kind wilde niet meedoen aan een kookles en de blogger zag dat ze zich hiervoor schaamde. ‘Toen ik ‘r hoorde zeggen dat ze ‘niet begreep dat ze niet meedeed’ en ‘ze normaal echt wel van koken houdt’, liep ik naar haar toe om te zeggen dat ik haar begreep.’
Lees ook
Dit is volgens moeder Annie de beste opvoedtip ooit >
Stephanie vervolgt: ‘Ik hoop dat ze door mijn actie snapt dat het niet haar fout is, en ook niet die van haar dochter. Kinderen zijn kinderen en die hebben allemaal een eigen wil. Ik weet zeker dat haar dochter koken leuk vindt, misschien morgen, maar niet vandaag. Vandaag was niet haar dag en als moeder mag je dit oké vinden.’
We moeten juist respecteren dat kinderen aangeven wat ze wel en niet willen, vindt Stephanie. ‘Misschien baal je dan op sommige momenten, maar onthoud: je leven zal nooit lopen zoals je in je hoofd had – en ook dát is prima. Als ouders is het belangrijk om te leren wanneer we onze kinderen een zetje moeten geven en wanneer we kunnen zeggen ‘oké, het is niet erg dat je niet meedoet’. En ook dan hoef je niet teleurgesteld te zijn.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
