Vrolijke opvoedtantes Els en Do beantwoorden jullie opvoedvragen met een knipoog. Deze week: bang zijn voor de juf.
Mijn vierjarige zoon is bang voor zijn juf, een net afgestudeerd 23-jarig meisje. Nu wil hij niet meer naar school. Toen ik het probleem bij haar aankaartte, zei ze op uiterst kattige toon dat ze hem wel erg snel vond huilen, en dat ik daar thuis maar eens wat aan moet doen. Nu ben ik ook bang voor haar.
Deze juf klinkt ietsje overspannen. Wat best begrijpelijk is. Je zult als beginner dagelijks dertig kleuters in het gareel moeten houden, de tantes hadden al lang het bijltje erbij neergegooid. Maar een kattige kleuterjuf, dat vinden wij een contradictio in terminis. Kleuterjuffen moeten overstromen van warmte. Om kleuters te laten wennen aan het idee dat de school een veilige en prettige plaats is. Het zijn geen eerstejaarsstudenten die moeten worden ontgroend. Als je als kleuter niet angstig mag zijn, wanneer mag je het dan wel? Deze juf heeft blijkbaar een steuntje in de rug nodig. Zoek daartoe lotgenoten. Er lijden vast meer ouders onder het probleem dat deze leerkracht bij anderen legt. Kom uit de kast! Verenig u! Vorm een vakbond! Denk: I have a dream, yes we can!
Eenmaal verenigd vraagt u met zijn allen de directeur om een gesprek, liefst met de juf erbij. En dan legt u het bovenstaande uit. Zonder verwijten. Leg begrip aan de dag voor haar zware taak, zodat de juf zich niet aangevallen voelt. Met een beetje geluk wordt het een fijn gesprek dat haar kinderen aan het denken zet. Bovendien weet de directeur meteen dat deze onderwijzeres hulp en begeleiding nodig heeft Hij of zij heeft besloten een onervaren meisje voor dertig kleuters te zetten – dat maakt hem of haar ook verantwoordelijk.
Els en Do zijn geboren voordat de pil was uitgevonden en kwamen ter wereld zonder dat hun ouders daarom hadden gevraagd. Zelf kregen zij heel bewust kinderen en voelen de plicht hen permanent gelukkig te maken. Ze kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg. Mail Els en Do: elsendo@kekmama.nl.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
