Hoofdredacteur Sara schrijft elke maand in Kek Mama vol humor en relativering over zichzelf en haar gezin. Deze maand: kinderfeestjesstress.
Op elke knie zat een huilende kleuter in ridderoutfit. Ko werd vier en wilde per se zijn verjaardag vieren met een kinderfeestje. Ik had er even niet bij nagedacht dat veel kinderen op die leeftijd liever niet zonder hun eigen ouders en met nog zes drukke jongetjes ridderspelletjes doen als ringsteken op een hobbelpaard. Ko zelf lag intussen bokkig onder zijn dekbed. Al twintig minuten. Ik had het namelijk gepresteerd om tijdens het snoephappen te zeggen dat wie met z’n handen aan het snoep kwam, af was. Ko dus.
Het jaar erop hadden we een piratenfeestje compleet met bijna verkoolde geheime brieven (dat mij dat met mijn twee linkerhanden is gelukt zonder het huis te laten affikken, blijft een wonder), halfwarme magnetronpannenkoeken en een reddende engel. Namelijk de dierbare vriendin die mij (anderhalve maand zwanger en kotsmisselijk) kwam bijstaan toen Mark op piratenochtend wegens migraine verstek moest laten gaan.
Stiekem was ik blij dat Ko op zijn zesde zelf op het lumineuze idee kwam dat hij zijn feestje wilde vieren in een indoorspeelparadijs. Toon was net een half jaar oud, de nachten waren kort. Dat het paradijs meer leek op een vagevuur en dat er niet voor niks oordopjes werden verkocht achter de bar, boeide niet. Ik had zelf prachtbordjes –en hoedjes geregeld en verder werd voor taart, poffertjes en limonade gezorgd. Toon bleef logeren bij m’n zus zodat Mark, Ko en ik nog konden nagenieten bij een geweldig Italiaans restaurant waar Ko zijn nieuwe Lego sorteerde in verschillende broodbakjes.
Dit jaar had ik weer de moed een kookfeestje te organiseren. En op een milde relatiecrisis in de ochtend na (kinderfeestjesstress kan rare dingen doen met een stel ouders) kan ik zeggen: weinig is aandoenlijker dan zeven jongetjes met zelfgemaakte crêpepapieren koksmutsen in de keuken. En wat hoop geeft voor de toekomst: Ko blijkt een groot fan van plannen en organiseren. Een week van tevoren had hij al een bak waar ‘alles in moet voor het kookfeestje’ en maakte hij een getekend draaiboek. Compleet met ‘pausu’.
Hoofdredacteur Sara van Gorp (43) woont samen met Mark en zoons Ko (7) en Toon (2)
Lees op pagina 66 van Kek Mama 03-2017 over kinderfeestjes die eindigen op de eerste hulp, moedige ouders die zowaar met de hele bups in het vliegtuig stappen en zo meer. Het nummer koop je hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
