Blogger Melissa Mark piekert er niet over een hoge stem op te zetten als ze tegen haar peuter praat. Laat staan dat ze ‘kinderachtige woordjes’ gebruikt. ‘Ik praat op een volwassen manier tegen hem’, schrijft ze.
Op Scary Mommy legt ze uit waarom.
‘Kindertaal? Ik heb er een hekel aan’, schrijft Melissa. ‘Zelfs toen onze kinderen baby waren, communiceerden mijn man en ik op een gewone manier.’ De blogger is van mening dat wanneer je eenvoudige woorden gebruikt, ze echt wel in staat zijn om je te begrijpen. ‘Dan kunnen ze wel ‘klein en schattig’ zijn, ze weten heus wel wat je bedoelt als je uitlegt dat je – om maar een zijstraat te noemen – even wat ruimte nodig hebt omdat je gefrustreerd bent.’
Melissa heeft die afkeer trouwens niet van een vreemde: haar moeder was misschien nog wel erger. ‘Ik mocht haar geen ‘mammie’ noemen. Dat vond ze te zeurderig en kinderlijk klinken. Voor mij was ze altijd ‘mama’.’
Lees ook
‘Aan alle ouders: stop met het praten voor je kinderen’ >
‘En weet je wat ik helemáál erg vindt?’, zegt ze aan het eind van haar blog, ‘Als je op een kinderachtige manier tegen je partner praat. Hou woorden als ‘poepie’ of ‘scheetje’ gewoon lekker voor in de slaapkamer. De enige tegen wie ik een babystemmetje opzet, is onze hond. Hij heeft dat nodig, want alleen dan kwispelt zijn staart. Daarbij: hij is al 9, dus hij verdient het.’
Het lievelingsgerecht waar de kinderen wél hun bord voor leegeten tot het kinderboek dat je inmiddels kan dromen: iedere mama heeft zo haar favorieten. Deze week deelt Valerie Gumster, beter bekend als Closet van Val, haar 15 favorieten.
Eigenlijk best blij met hun partner, over het algemeen, maar op vakantie vragen zij zich af: waarom ga ik nog met jou op vakantie?
Een scherm kan soms voelen als de ultieme ouderlijke reddingsboei. Even een filmpje aan en iedereen heeft rust. Toch kiezen steeds meer ouders ervoor om duidelijke grenzen te stellen aan schermgebruik.
Wietze de Jager sprak in KINDEREN!!!! de podcast met Frank van der Lende en Leonie ter Veld over zijn kinderen, zijn leven op Bonaire en zijn grootste angst in het ouderschap.
Voor Freek Rikkerink (33) is het leven sinds zijn diagnose ingrijpend veranderd, maar hij weigert zich volledig door zijn ziekte te laten bepalen.
Simone verwondert zich over kleine dingen in het leven, die ze koppelt aan grotere dingen. Soms alledaagse dingen, zoals vakantieliefdes van haar kinderen. Soms dingen die spelen in de maatschappij, zoals kinderen die het land uit worden gezet. Ze werkt als journalist, tekstschrijver en fotograaf. Ze woont samen met L. en hun twee zonen van […]
