Beeld: Canva
De kinderhulplijn wordt gebeld. Een kind van 10, dat gepest wordt. Hij moet het even kwijt, maar papa en mama zijn altijd al zo druk en moe… Dus vertelt hij hen niets. En belt hij liever… een volslagen onbekende.
Juist daarom is het zo belangrijk dat kinderhulplijnen er zijn. Maar ze merken een toename: steeds meer kinderen bellen. Vooral kinderen tussen de tien en veertien zoeken hulp, maar zelfs kinderen onder de tien praten al over wanhoop en sombere gedachten.
Veel van de kinderen vertellen thuis niet wat er speelt. Waarom? Omdat ze hun ouders willen beschermen.
Leo Hede, manager bij Kids Helpline (de Australische Kindertelefoon), ziet het dagelijks. Kinderen die zeggen dat ze hun ouders niet onbetrouwbaar of onveilig vinden, maar ze zien hoe stressvol hun leven al is. “Ze willen hun ouders niet nóg meer belasten”, zegt Hede.
Kinderen hebben vaak broertjes of zusjes om wie veel zorg draait, of ze merken dat thuis de agenda altijd overloopt. Dus proberen ze het zelf op te lossen. Uit liefde voor hun ouders. En uit angst om de boel ‘erger’ te maken. Maar ondertussen voelen ze zich steeds machtelozer.
Volgens de hulplijn gaat pesten allang niet meer alleen over scheldwoorden. Kinderen praten over:
Ze vertellen dat ze niet meer naar school durven. Dat niemand luistert. Dat ze zich alleen voelen. Wat ze het liefst willen? Gezien worden. Serieus genomen worden. Veiligheid.
De gesprekken die het meest bij hulpverleners blijven hangen zijn die waarin kinderen zeggen dat ze álles al geprobeerd hebben – met school praten, met vrienden, soms zelfs met ouders – maar dat er niets verandert. Dan voelen ze zich pas écht alleen.
Een gesprek begint vaak niet eens met: “Ik word gepest.” Het begint met: “Ik ben zo verdrietig,” of “Ik voel me alleen.” Pas later blijkt dat pesten de kern is. Daarna kijkt een medewerker samen met het kind hoe het dit kan bespreken met ouders en school.
Maar wat vooral duidelijk wordt: kinderen voelen haarfijn de emoties van volwassenen aan. Als ouders gestrest, boos of bang reageren, klappen kinderen dicht. Ze voelen zich ’te veel’.
Volgens experts draait het bij ouders om één ding: een veilige plek creëren. En dat begint met: luisteren. Niet meteen in de stand “ik fix dit voor je”. Niet dreigen met telefoons afpakken, de juf bellen of een gesprek eisen.
Maar eerst:
Kinderen zeggen namelijk vaak dat ze afhaken op de paniekreactie van ouders. Die is logisch – pesten raakt direct je oergevoel – maar maakt een kind nóg angstiger om iets te delen.
Expert Kim Harper vertelt aan Mamamia: “Ouders hebben de neiging om meteen in de ‘oplosser’-modus te schieten en in paniek te raken. Wat we van ouders willen, is dat ze luisteren. We willen dat ze rustig blijven en we willen ze helpen om die veilige, stabiele en betrouwbare teamspeler in het leven van hun kind te zijn. We willen hen helpen luisteren, contact maken en hun kinderen helpen hun emoties te uiten.”
Ouders die rustig blijven, geven hun kind het gevoel dat het serieus genomen wordt en dat ze samen een team vormen. En dán kom je ergens.
Een kind verwacht niet dat ouders álles meteen oplossen. Het wil:
De strijd tegen pesten begint dus niet op school. Niet online. Maar thuis — aan de keukentafel — bij ouders die ruimte maken voor wat hun kind niet durfde te zeggen.
Het voorkomen en aanpakken van pesten vraagt blijvende aandacht. Stichting School & Veiligheid moedigt scholen daarom aan om te werken aan een veilige en fijne leeromgeving voor leerlingen. Je leest er hier meer over.
Bron: Mamamia
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Marije (39) haar dilemma. Haar 12-jarige zoon wil dolgraag op boksen, maar zelf krijgt ze het al benauwd bij het idee van deze sport.
Emigreren naar Amerika, dat is Marjoleins droom. Haar man ziet het echter totaal niet zitten. ‘Het afvoerputje van de wereld’, noemt hij het. Daar wil je je kinderen toch niet groot brengen?
Wil jij het gamegedrag van je kind binnen de perken houden? Dan zijn alleen strenge regels niet genoeg, zo blijkt uit onderzoek.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
We gingen naar de Efteling. Het was Rosie’s eerste keer. De dag ervoor leek het wel zomer, maar juist die zondag kwam het met bakken uit de lucht en werden we regelmatig getrakteerd op een bliksemschicht. Ach, wat kan ik zeggen? Soms deugt je timing voor geen meter.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,
