Beeld: Canva
De kinderhulplijn wordt gebeld. Een kind van 10, dat gepest wordt. Hij moet het even kwijt, maar papa en mama zijn altijd al zo druk en moe… Dus vertelt hij hen niets. En belt hij liever… een volslagen onbekende.
Juist daarom is het zo belangrijk dat kinderhulplijnen er zijn. Maar ze merken een toename: steeds meer kinderen bellen. Vooral kinderen tussen de tien en veertien zoeken hulp, maar zelfs kinderen onder de tien praten al over wanhoop en sombere gedachten.
Veel van de kinderen vertellen thuis niet wat er speelt. Waarom? Omdat ze hun ouders willen beschermen.
Leo Hede, manager bij Kids Helpline (de Australische Kindertelefoon), ziet het dagelijks. Kinderen die zeggen dat ze hun ouders niet onbetrouwbaar of onveilig vinden, maar ze zien hoe stressvol hun leven al is. “Ze willen hun ouders niet nóg meer belasten”, zegt Hede.
Kinderen hebben vaak broertjes of zusjes om wie veel zorg draait, of ze merken dat thuis de agenda altijd overloopt. Dus proberen ze het zelf op te lossen. Uit liefde voor hun ouders. En uit angst om de boel ‘erger’ te maken. Maar ondertussen voelen ze zich steeds machtelozer.
Volgens de hulplijn gaat pesten allang niet meer alleen over scheldwoorden. Kinderen praten over:
Ze vertellen dat ze niet meer naar school durven. Dat niemand luistert. Dat ze zich alleen voelen. Wat ze het liefst willen? Gezien worden. Serieus genomen worden. Veiligheid.
De gesprekken die het meest bij hulpverleners blijven hangen zijn die waarin kinderen zeggen dat ze álles al geprobeerd hebben – met school praten, met vrienden, soms zelfs met ouders – maar dat er niets verandert. Dan voelen ze zich pas écht alleen.
Een gesprek begint vaak niet eens met: “Ik word gepest.” Het begint met: “Ik ben zo verdrietig,” of “Ik voel me alleen.” Pas later blijkt dat pesten de kern is. Daarna kijkt een medewerker samen met het kind hoe het dit kan bespreken met ouders en school.
Maar wat vooral duidelijk wordt: kinderen voelen haarfijn de emoties van volwassenen aan. Als ouders gestrest, boos of bang reageren, klappen kinderen dicht. Ze voelen zich ’te veel’.
Volgens experts draait het bij ouders om één ding: een veilige plek creëren. En dat begint met: luisteren. Niet meteen in de stand “ik fix dit voor je”. Niet dreigen met telefoons afpakken, de juf bellen of een gesprek eisen.
Maar eerst:
Kinderen zeggen namelijk vaak dat ze afhaken op de paniekreactie van ouders. Die is logisch – pesten raakt direct je oergevoel – maar maakt een kind nóg angstiger om iets te delen.
Expert Kim Harper vertelt aan Mamamia: “Ouders hebben de neiging om meteen in de ‘oplosser’-modus te schieten en in paniek te raken. Wat we van ouders willen, is dat ze luisteren. We willen dat ze rustig blijven en we willen ze helpen om die veilige, stabiele en betrouwbare teamspeler in het leven van hun kind te zijn. We willen hen helpen luisteren, contact maken en hun kinderen helpen hun emoties te uiten.”
Ouders die rustig blijven, geven hun kind het gevoel dat het serieus genomen wordt en dat ze samen een team vormen. En dán kom je ergens.
Een kind verwacht niet dat ouders álles meteen oplossen. Het wil:
De strijd tegen pesten begint dus niet op school. Niet online. Maar thuis — aan de keukentafel — bij ouders die ruimte maken voor wat hun kind niet durfde te zeggen.
Het voorkomen en aanpakken van pesten vraagt blijvende aandacht. Stichting School & Veiligheid moedigt scholen daarom aan om te werken aan een veilige en fijne leeromgeving voor leerlingen. Je leest er hier meer over.
Bron: Mamamia
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’
