Als de school van je kind belt, is dat natuurlijk nooit met een prettige reden. Meteen flitsen er tachtig scenario’s door je hoofd, geen van alle goede. Gelukkig is er niet altijd sprake van rampspoed. Soms is het slechts 150 euro.
Janna (50), juf van groep 4, belde toch maar voor de zekerheid: “Bellen naar ouders doe ik niet snel, omdat ik weet dat ouders daar gauw van schrikken. Maar toen ik een zevenjarige jongen in mijn klas had met drie briefjes van vijftig euro in zijn broekzak, heb ik toch zijn moeder maar ingelicht. Toen ze opnam, begon ik met: ‘Niet schrikken, alles is goed. Maar… je zoon heeft zijn spaarpot geleegd. Geloof ik.’
Of het echt zijn eigen geld was, wist ik natuurlijk niet. Wat moet een knul van zeven met 150 euro? Het binkie biechtte op dat hij het geld wilde laten zien aan zijn vriendje en een meisje op wie hij verliefd was. Hij had werkelijk geen idee hoeveel geld 150 euro was. Toen ik hem vertelde dat hij daar twéé Playmobilkastelen van kon kopen, vielen zijn ogen bijna uit hun kassen.”
Dit artikel las je eerder in Kek Mama.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
