De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Carola (35) geeft les aan groep 5.

Vrijdagochtend. Er klinkt een Surinaams liedje door de klas: Ala presi komisi d’a botri. Ofwel: In elke keuken staat een chef. Anjali, Shiva en Malti zingen, dansen en drummen mee. Dat laatste met pollepels op de pannen waarin ze een Surinaamse nepmaaltijd koken. Met neprijst, tayer, kousenband, okra. Ik verheug me op een hapje, straks. Ook al is het van klei.
 

Alle windstreken

De act is onderdeel van de aardrijkskundeles. Alle kinderen doen een toneelstukje om hun land te verbeelden. Het is doorwerken, want ze komen uit alle windstreken: Irak, Iran, Afghanistan, Marokko, Turkije, Somalië, Israël, Suriname en Rwanda. Ik heb slechts vier Nederlandse leerlingen.

De klas is de studio, de klasgenoten zijn de tv-kijkers. Qadir uit Somalië presenteert. Na de Surinaamse act zegt hij: “We schakelen nu over naar Teheran.” Daar staat Iraanse Darius zogenaamd voor de ingang van een moskee. Met zijn vriendje Willem. “Gaan we naar binnen?” vraagt Willem. “Nee, op vrijdag mag je alleen naar binnen als je moslim bent”, zegt Darius. “Ik bid wel voor ons tweeën.” Hij legt een bidmatje neer en zingt een Arabisch gebed. Na twee minuten begint de klas onrustig op de stoel te schuifelen, na drie minuten grijp ik in.
 

Bomaanval

Gelukkig houdt Sara uit Israël het korter. Ze doet het alleen, niemand wilde met haar meedoen. Zij is populair genoeg, maar Israël ligt niet goed bij de moslimkinderen, beter gezegd: bij hun ouders. Ze is in drie zinnen klaar. Israël is een heel leuk land, vertelt ze, maar op bezoek bij haar oma heeft ze een bomaanval meegemaakt. Dat was eng. Ze eindigt met het lied Jeruzalem in het Hebreeuws. Zo mooi gezongen dat iedereen klapt.

Als Sara weer gaat zitten vraagt Arminx uit Irak: “Hebben ze bij jullie ook bombardementen?” Ik praat er snel overheen. Hassan uit Syrië kan niet tegen het onderwerp. Hij heeft zijn opa zien vermoorden door IS. Het eerste jaar op school heeft hij niet gepraat, en als het over oorlog gaat houdt hij zo weer een week zijn mond. Ik ben blij dat de Tweede Wereldoorlog pas in groep acht wordt behandeld.

Het wordt weer gezellig door de Marokkaanse grapjas Bandar. In een komische scène wurmt hij zich in een veel te klein Marokkaans gewaad. Hij stelt drie vriendjes vragen over de Marokkaanse koning. Wie een fout maakt krijgt een klap met een meetlat. Ik neem me voor een les te wijden aan lijfstraffen.
 

Hollands zijn

In de Nederlandse act dansen Kim, Marieke en Cleopatra de klompendans. Met echte klompen, en papieren witte musjes op. De swingendste is Cleopatra, die uit Somalië komt. Zij is net genaturaliseerd na jaren statenloos geweest te zijn en ze wil maar één ding: Hollands zijn, en nooit meer over Somalië praten.

Hollandse Max vond de klompendans te saai. Hij wil Korea doen omdat hij op taekwondo zit. Ik vond het een goede afsluiter: een land waar niemand vandaan komt is van iedereen. Het lied Gangnam style dendert door de klas, al gauw staat iedereen op zijn stoel te hiphoppen. Zelfs Hassan. Ik zie een lachje doorbreken op zijn smalle gezichtje. Voor mij is dit het mooiste moment van een fantastische ochtend.
 

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fotoserie mannen vaderschap

Deze vaders werden van te voren niet gewaarschuwd voor ingewikkelde meisjeskleding, draagdoeken en babyvoeding. Resultaat? Een hilarische fotoserie.

De vader die z'n dochter een onvergetelijke dag had willen bezorgen...

 

Ook bij z'n zoon liep het anders dan gepland.

 

Of de vader die dacht dat een draagdoek omknopen...

 

Lees ook
'Papaklas' bereidt vaders voor op het vaderschap >

 

Een hapje opwarmen...

 

Z'n dochter aankleden...

 

Koekjes bakken...

 

Of eten klaarmaken simpel was.

 

Nee hoor. Het vaderschap gaat niet altijd over rozen.

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

12 redenen huilen kinderen

Het verkeerde boekje voorlezen, mensen die niet terugzwaaien of het moment dat ze erachter komen dat de snacks op zijn. Er zijn veel redenen voor kinderen om een potje te gaan grienen, maar soms kun je er als ouder geen touw aan vast knopen. Zo ook niet bij deze foto's.

Papa en ik


 

Toekomstige acteur

Tja...


 

Dat gaan we dus écht niet delen


 

Privacy wordt niet gewaardeerd


 

Soms weet je het ook gewoon niet


 

'Maar, waarom niet?'


 

Het gemiddelde ochtendritueel


Lees ook
Fotoserie: 8x creatieve wraakacties van kinderen >

 

En dit ook


 

Beetje besluiteloos


 

Is ook best eng


 

Het leven is ook zwaar

Bron: BoredPanda.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >