Kek Mama-columnist Jan Heemskerk is vader van drie prachtzoons bij twee vrouwen. Hij spaart ons niet, en zichzelf nog minder. Deze maand legt hij het nog één keer uit.
Ik vind het ook niet leuk, maar dit is dus mijn laatste column voor Kek Mama. Mijn jongste kind gaat naar de brugklas (zit eigenlijk al een jaar in de brugklas, maar dat hadden ze niet door bij de redactie) en dan ben ik dus officieel uit de jonge kinderen. En dit blad is voor mensen mét jonge kinderen. Geschreven dóór mensen met jonge kinderen. Dat is nogal wiedes.
Ik mag natuurlijk helemaal niet mopperen, want ik héb al gesmokkeld met de tweede leg – mijn oudste twee zoons zijn al 26 en 23 – en dus tien jaar langer mogen genieten van een klein jongetje in huis. Aan alles komt een eind. Maar leuk is dus anders. Want nu word ik wel keihard geconfronteerd met het definitieve einde van een levensfase: jonge vader. Nu ben ik dus voortaan oude vader. En als ik niet uitkijk (als de jongens niet uitkijken) misschien binnenkort wel opa.
In mijn huis klinken niet langer ijle kinderstemmetjes, maar het gedaver van een kind dat ik qua toonhoogte niet meer van zijn moeder kan onderscheiden. En dat nu al grotere handen en voeten heeft dan zijn arme vader, die in deze – en gelukkig alleen in deze – enigszins petieterig is bedeeld.
Maar: rijd ik de lagere school in het dorp voorbij, krijg ik toch een steek in mijn hart – daar zit geen kind meer van mij, en op dat schoolplein heb ik niets meer te zoeken.
Mijn kind gaat niet meer spelen met andere kinderen, maar chillen met z’n maten en tochtig onder het raam van ons buurmeisje staan lummelen. Je hoort mij niet zeggen dat het niet leuk is hoor, een groot kind. Het kent iedere speler van elke voetbalcompetitie ter wereld uit zijn hoofd. Het ligt soort van ondersteboven in de hoekbank geplakt, hoofd tussen de kussens, te kijken naar zwakzinnige vloggers of rijdt rusteloos rondjes op de hoverboard, een door electromotoren aangedreven plankje met wieltjes dat voor een volwassene met normale reflexen en dito evenwichtsgevoel niet te besturen valt.
Mevrouw Heemskerk vergelijkt ons kind met een huisdier dat steeds een stukje verder van huis durft, en zo is het precies. Het is allemaal uiteindelijk heel gewoon en hoe-dat-gaat. Maar daar hoeven jullie je dus voorlopig nog geen zorgen over te maken. Ik wil maar zeggen: geniet van jullie kleintjes, en dank dat ik een tijdje een beetje de man in je leven mocht zijn.
Dit artikel staat in Kek Mama 08-2017
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Verloskundige Loïs Witmond was onlangs te zien in de serie De verloskundigen. Daarin kregen kijkers een inkijkje in haar werk, dat ze nét even anders aanpakt. Geen afstandelijke spreekkamer en een strikte scheiding tussen werk en privé, maar persoonlijke begeleiding waarbij ze negen maanden lang naast een zwangere vrouw staat: “Ze noemen me weleens hun […]
Ilse maakt zich zorgen om het milieu en de toekomst van haar kinderen en probeert op haar eigen manier bij te dragen om milieuvervuiling tegen te gaan. Zo eten zij en haar gezin uitsluitend veganistisch, gaan ze niet op vliegvakanties en koopt ze het liefst tweedehands. En daar vindt haar omgeving nogal wat van.
Een avond die Melissa De Lange waarschijnlijk liever snel vergeet. De moeder van acht kinderen belandde onlangs met twee van haar zoons op de spoedeisende hulp.
Even snel de vriezer opentrekken voor iets lekkers bij het avondeten? Dan is het misschien verstandig om eerst te kijken wat er precies in je vriesvak ligt.
Sommige momenten maken je in één klap een stuk ouder, maar dan wel op de allerleukste manier. Jörgen Raymann krijgt er binnenkort in elk geval een nieuwe titel bij: opa.
