Kek Mama-columnist Ionica Smeets checkt elke maand opvoedfabels en -feiten. Zodat jij dat niet meer hoeft te doen. Deze maand: de tandenfee.

Bij het avondeten laat Tex enthousiast zijn eerste wiebeltand zien. “Als hij er straks uitgaat”, hoor ik mezelf ineens zeggen, “dan kun je hem onder je kussen leggen en krijg je een muntje van de tandenfee.” Han kijkt me verbaasd aan. Praat ik als boegbeeld van wetenschap en ratio nu echt over de tandenfee?

 

Wat ga ik straks doen als die wiebeltand eruit gaat?

Later die avond vraagt hij waarom ik over die onzin begon. We kunnen Tex toch gewoon een muntje geven? Tja, de tandenfee. Ik weet niet waarom ik over haar begon. Ik kan me niet eens herinneren of ik als kind in haar geloofde. Grappig is dat uit Amerikaans onderzoek blijkt dat zevenjarigen steviger in haar geloven dan in de Kerstman of paashaas. Bij achtjarigen gelooft nog maar één op de vijf kinderen in paashaas of Kerstman, terwijl een twee keer zo grote groep overtuigd is van het bestaan van de tandenfee. De onderzoekers opperen dat het verschil misschien is dat de tandenfee meer wordt aangemoedigd vanuit de ouders. Tex weet het echter zo net nog niet. De volgende dag zegt hij dat hij eigenlijk niet gelooft dat er een tandenfee is. Om er als een heuse miniwetenschapper aan toe voegen: “Maar ik kan het natuurlijk altijd eens testen door een tand onder mijn kussen te leggen.” Ik vraag hem hoe zijn test precies werkt. Dat is simpel: als er de volgende ochtend geen muntje ligt, bestaat de tandenfee niet. Als er wel een muntje ligt, bestaat ze wel. Tenzij… Tex kijkt me ineens wantrouwig aan. “Hoe weet ik of jij dat muntje er niet neerlegt?” Tja. Wat ga ik straks doen als die wiebeltand eruit gaat? Zijn denkwerk belonen door geen muntje neer te leggen? Of wél een muntje neerleggen en hopen dat hij iets verzint om de tandenfee te ontmaskeren?

 

Een slimme truc

Een collega wees me op een interview met een Amerikaanse sterrenkundige. Hij vertelt daarin smakelijk hoe zijn dochter dit aanpakte. Eerst had ze geprobeerd de tandenfee te betrappen. Ze bouwde valstrikken in haar kamer en legde knisperend folie naast haar bed. Ook hing ze een dromenvanger op om de fee daarin te vangen. Dat alles bleef natuurlijk zonder succes. Toen besprak ze met een groepje vriendinnen dat ze vermoedde dat het hun ouders waren die de tand voor een muntje verwisselden. Samen verzonnen ze een slimme truc: het eerste meisje dat een tand verloor op school, vertelde niets aan haar ouders. Die avond legde ze de tand onder haar kussen. En daar lag de tand de volgende ochtend nog steeds. Waarop de meisjes triomfantelijk concludeerden dat hun ouders inderdaad voor tandenfee speelden. Tex krijgt straks een muntje onder zijn kussen. En als hij ontdekt dat de tandenfee niet bestaat, krijgt hij als beloning nóg een muntje

 

Wiskundige Ionica Smeets (35) is wiskundige en hoogleraar wetenschapscommunicatie. Ze woont samen met Han en moeder van Tex (4) en kersverse baby Rifka. 

Els en Do

De afwas, de tafel dekken, afruimen, hun kamer opruimen: mijn kinderen vertikken me te helpen met huishoudelijke klusjes. Bij alles wat ik van ze vraag, schreeuwen ze moord en brand en beweren ze dat het de beurt van de ander is.

ELS & DO: Natuurlijk willen ze geen klusjes doen. Wie wil dat nou wel? U moet ze dwingen, maar hoe? Do was er slecht in, indertijd. Uit luiheid en gemakzucht en omdat ze opvoeden nogal een klus vindt. Om het gemor van haar twee kleine lapzwansjes te voorkomen, ruimde ze uiteindelijk zelf de afwasmachine maar in en raapte hun speelgoed van de vloer.
 

Lees ook
'Ik stopte met troep opruimen en dit is wat er gebeurde' >

 

Koptelefoon op

Tot haar verbazing heeft haar zoon (22) zich wel ontwikkeld tot een goede opvoeder. En wel bij zijn neefjes op wie hij past bij wijze van bijbaantje. De stoute schoffes doen alle klusjes die hij hen opdraagt. Ze gooien zoet hun speelgoed in de mand en als ze hun limonade omstoten pakken ze zelf een doekje. Do’s zoon is minstens zo gemakzuchtig als zijn moeder. Zijn geheim is dat de protesten van zijn neefjes hem niets uitmaken. Ze kunnen op het dak gaan zitten, hij gaat lekker Netflixen, met zijn koptelefoon op.

Hij heeft zijn neefjes één keer, niet vaker, verteld dat hun leven een stuk leuker wordt als ze hun troep opruimen. Anders pakt hij de iPad af. Of zet-ie ze een halfuur in de tuin. Rain or shine. Nu zijn ze als was in zijn handen. Do is trots op hem. Maar ook verbaasd. “Dit heb je niet van mij geleerd”, zei ze. Bruno lachte: “Jawel, ik heb van jou geleerd hoe het niet moet.”

 

De opvoedtantes Els en Do beantwoorden opvoedvragen met een knipoog en stellen zichzelf voor: “Wij zijn geboren voordat de pil was uitgevonden, kwamen ter wereld zonder dat onze ouders daarom hadden gevraagd en werden te hooi en te gras opgevoed. Zelf kregen wij heel bewust kinderen en daarom voelen we tot op de dag van vandaag (ze zijn inmiddels 34, 22 en 20) de plicht hen permanent gelukkig te maken. We kennen dus twee opvoedingsstijlen van nabij, en blijven onverminderd op zoek naar de gulden middenweg.”

 

Ook een opvoedvraag? Mail ’m naar elsendo@kekmama.nl

 

Dit artikel staat in Kek Mama 10-2018.




 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

zoon haatte nieuwe zusje
Beeld: Unsplash

De oudste zoon van Stephanie Duncan was een droombaby. Maar toen werd hij tweeënhalf, en kreeg hij een zusje.

Ze deden alles volgens het boekje, om zoonlief voor te bereiden op de komst van de nieuwe baby, schrijft Stephanie op ScaryMommy. Ze lazen boekjes, praatten er eindeloos met hem over, gaven hem een cadeau namens zijn nieuwe zusje en op de dag van haar geboorte kocht hij samen met zijn oma een knuffel voor haar en gingen ze naar het ziekenhuis om haar te ontmoeten.

Meteen was het mis.

‘Ik zal de blik op zijn gezicht nooit vergeten, toen hij mij zijn nieuwe zusje de borst zag geven’, schrijft Stephanie. ‘Pure verslagenheid.’

 

Hel

De weken erna lieten zich volgens Stephanie het best beschrijven als ‘de hel’. Ze probeerde de normale dagelijkse routine te handhaven voor haar zoon en richtte haar aandacht vooral op hem – haar dochter sliep toch, het gros van de tijd. Hij kreeg troostcadeautjes van de kraamvisite, zijn vader nam hem in de weekends mee naar de speeltuin en de dierentuin. Niets werkte. Stephanie: ‘Het enige wat mijn zoon wilde, was mij weer voor zichzelf hebben.’

Haar zoon begon in babytaal te praten, kreeg de ene driftbui na de andere. Wilde elke nacht tussen zijn ouders in slapen en weigerde overdag nog een middagslaapje te doen. Even overwogen Stephanie en haar man hem maar gewoon naar de kinderopvang te brengen, zodat Stephanie in rust tijd met haar baby kon doorbrengen.
 

Lees ook
'Mijn vijfjarige zoon is brutaal, luistert slecht en terroriseert zijn zusje' >

 

‘Ze valt wel mee’

In plaats daarvan besloten ze te stoppen hun zoon ‘grote jongen’ te noemen, hem niet meer te laten helpen bij het verzorgen van zijn zusje, en hem toe te staan zich als een baby te gedragen. ‘Opeens, vijf maanden na haar geboorte, kwam mijn peuter tot inzicht’, schrijft Stephanie. ‘Tenminste, ik weet niet of hij zich realiseerde dat zijn zusje toch wel meeviel, dat hij door had dat er best ruimte was voor twee kinderen in huis, of zich er maar bij neerlegde dat ze het gezin niet meer zou verlaten.' Maar van de ene op de andere dag was hij weer het droomkind dat ze kenden.

Twee jaar later verwelkomde het gezin nog een dochter. ‘We hebben de termen ‘grote broer’ en ‘grote zus’ en alles wat daarbij hoort, deze keer opzettelijk niet gebruikt. Mijn zoon gaf geen krimp en ging vrolijk verder met zijn leven. Mijn middelste dochter, dat is een héél ander verhaal.’
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >