Beeld: Getty
Als moeder wil je ingrijpen, maar je kunt weinig doen als jouw kind gepest wordt. Gedragsdeskundige Kees van Overveld pleit voor een methode die misschien wel gaat helpen: verplichte les in sociale vaardigheden tegen pesten.
Als het aan Van Overveld ligt beginnen de kinderen in groep 1 met de lessen en eindigen ze pas in groep 8. In de eerste jaren ligt de focus op emotionele vaardigheden. “Een kind dat leert omgaan met zijn emoties, zoals angst en woede, kan beter omgaan met andere kinderen. En staat meer open voor kinderen die anders zijn,” zegt de gedragsdeskundige. Ook leren ze sociale vaardigheden, zoals rustig en afstandelijk reageren op kinderen die hen proberen uit te lokken.
Van Overveld gaf in 2013 al advies aan staatssecretaris Sander Dekker van Onderwijs. De input van hem en andere experts leidde in 2015 tot de wet Veiligheid op school. Deze wet zorgt er onder andere voor dat juffen en meesters verplicht zijn om kinderen te vragen of zij zich veilig voelen op school.
De gedragsdeskundige is alleen niet erg te spreken over de aanpak van het ministerie. Van Overveld raadt het ministerie nogmaals aan in te zetten op preventie, niet op het “opruimen van de scherven achteraf”. Volgens hem richt de nieuwe wet zich teveel op de korte termijn en past deze precies in het ambtstermijn van Dekker. Ook verschilt de aanpak heel erg. De ene school kiest ervoor om wel in alle klassen een pestprotocol in te voeren, de andere heeft alleen lessen bedacht voor groep 2 of groep 8. Als het aan Van Overveld ligt komt hier meer eenheid in én komt er een aanpak tegen pesten voor de lange termijn.
Bron Metronieuws
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
