Door al die lockdowns is een normaal gesprek aanknopen ineens een uitdaging. Ook voor kinderen. Rachel Singer deed iets heel opmerkelijks, toen haar dochter plotseling verlegen werd.
Het leven komt éindelijk weer op gang. En dat betekent dat onze agenda’s gevuld worden met verjaardagen, etentjes en borrels. Ook voor kinderen start alles weer op. En dat is best even wennen. Want hoe gaat zo’n face-to-face gesprek ook alweer? Als Rachels vijfjarige dochter wordt uitgenodigd om buiten te spelen met een vriendinnetje van het kinderdagverblijf is ze door het dolle. “Ze wipte vrolijk heen en weer in haar autostoeltje, maar eenmaal in het park bevroor ze.”
De normaal extraverte dochter van Rachel wist niet wat ze met de situatie – een groep kinderen en volwassenen in een park – aan moest. “Ze leek bang en hield mijn hand vast. Ik vroeg of ze haar vriendjes gedag wilde zeggen, maar ze weigerde enig contact.” Heel voorzichtig liep ze op de spelende kinderen af en vroeg bijna fluisterend of ze met haar wilden spelen. “Het antwoord was nee. Niemand wilde het spel onderbreken om met mijn dochter te spelen. Ik begreep het, maar het deed wel pijn.”
Lees ook
‘Ik stotter nog altijd wanneer ik nieuwe mensen ontmoet’ >
En zo stond Rachel even met de handen in het haar. “Moest ik het even aankijken? Met mijn kind in gesprek? Luisteren naar haar gevoelens? En toen besloot ik iets geks te doen: ik schopte mijn slippers uit en trok een sprintje naar de fontein voor wat waterpret. Daar stond ik, met een beslagen bril en zeiknat haar.” Rachels dochter twijfelt even, maar rent dan ook naar de fontein. Er komen steeds meer kinderen bij. “En daarmee was alle spanning verdwenen. Op dat moment besefte ik: het opvoeden van een kind is het vreemdste, zwaarste en leukste wat ik ooit gedaan heb.”
Bron: Scary Mommy
Meer Kek Mama? Neem nu een abonnement en profiteer van leuke aanbiedingen!
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
