zorgen voor kind van een ander
Beeld: Shutterstock

Van de ene op de andere dag voor het kind van een ander zorgen. Deze vrouwen deden het. En nog top ook.

Danielle en Maarten zorgen voor het zoontje van Maartens neef. Bram kwam bij hen wonen toen hij net een jaar was.

More content below the advertising

“Ik was blij toen Bram bij ons kwam wonen, maar het was een ingewikkelde blijdschap. Maarten en ik hebben jarenlang tevergeefs geprobeerd zelf een kind te krijgen en die teleurstelling had ik nog niet verwerkt. Toen Bram aan ons werd toegewezen, merkte ik dat mijn oergevoel direct weer werd aangewakkerd. Eindelijk kon ik eraan toegeven.
 

'Hallo, wij nemen alles mee!'

Brams ouders konden door allerlei problemen niet voor hem zorgen, maar wilden hem wel graag bij familie hebben. Wij waren de beste kandidaten. Ik vond het best eng: zou dat kleine jongetje zich wel aan ons kunnen hechten? Hoe voelt dat dan, als het niet je eigen kind is? Zou ik wel een goede moeder voor hem zijn? Maar goed, we gingen ervoor en een week voor zijn komst stapten Maarten en ik als een stel opgewonden jonge ouders de Prénatal binnen. We riepen vrolijk: ‘Hallo, wij nemen alles mee!’ De verkoopster keek echt stomverbaasd.

Bram werd door zijn begeleider gebracht. Ik kreeg een briefje in mijn handen gedrukt waarop stond wat hij moest eten en drinken. ‘En hij slaapt slecht’, werd er nog snel bij verteld. Dat was het. Echt heel raar, zoals dat ging. Ik was nerveus en durfde hem die eerste paar uur geen seconde alleen te laten. Ik vroeg me ook steeds af of hij het wel leuk bij ons vond. Maar het ging best goed – als ik met hem speelde moest hij zelfs af en toe lachen. We moesten wennen aan elkaar, maar het ging ook wel natuurlijk. Hij was zelfs relaxter dan ik, alsof hij aanvoelde dat dit zijn veilige, nieuwe thuis was.
 

Loslaten is wel een dingetje

Toen ik hem die eerste avond naar bed bracht, viel hij in een diepe, tevreden slaap. Ik kon het haast niet geloven, ging elk halfuur kijken of het wel goed ging. Dat hij de hele nacht doorsliep bevestigde voor mij dat we de goede beslissing hadden genomen.

Bram is inmiddels een jaar bij ons en het gaat prima. We houden zoveel van hem. Alleen, mijn verantwoordelijkheidsgevoel zit me soms in de weg. Toen hij bij ons kwam wonen, stopte ik met werken om hem alle aandacht te geven die hij nodig had. Ik merk nu dat ik graag weer aan de slag wil, maar moet er niet aan denken hem naar de crèche te brengen. Het voelt zo egoïstisch. Loslaten is wel een dingetje. Laatst heeft hij voor het eerst bij mijn ouders gelogeerd. Ik kreeg een brok in mijn keel toen ik hem achter het raam zag staan zwaaien. Het is natuurlijk heel normaal dat een kind bij opa en oma logeert, misschien maakte me dat wel zo emotioneel. Dat we op dat moment een normaal gezin waren.”
 

Compleet gestreste baby

Marit en Sven zorgen voor het dochtertje van Marits neef. Julia was pas acht weken oud toen ze naar hen verhuisde.

“Ik kreeg een compleet gestreste baby in mijn armen. Julia’s ogen stonden wijd open, ze huilde, ik kon de spanning in haar lichaam voelen. Mijn oerinstinct reageerde direct. Ik hield haar heel dicht tegen me aan, alsof ik haar wilde laten weten: bij ons ben je geborgen. Na een paar dagen durfde ze zich aan mijn warmte over te geven en werd het huilen minder.
 

'Zo’n klein meisje met zo’n groot trauma'

Julia is de eerste weken van haar leven aan haar lot overgelaten. Het brak mijn hart: zo’n klein meisje met zo’n groot trauma. Hoe kun je nou niet reageren als een pasgeboren baby huilt? Het voelde ook oneerlijk. Mijn man en ik hebben jarenlang geprobeerd een kind te krijgen; Julia’s ouders hadden haar ondoordacht gekregen en niet voor hun kind gezorgd. Ik was niet trots op die gedachte hoor, want mijn neef en zijn vrouw hebben psychische problemen waar ze niks aan kunnen doen.

Ik heb Julia vooral veel liefde en aandacht gegeven: kom maar hier, hier is het veilig. Ik wil zo graag dat ze gelukkig is bij ons. Medelijden heb ik natuurlijk ook. Ik zal nooit dat ene stukje voor haar kunnen oplossen – dat ze niet bij haar eigen ouders woont. Haar voogd van Jeugdzorg beslist over haar en niet ik, best vreemd vind ik dat. Ik ben nota bene de persoon die Julia het beste kent.

Julia moet elke drie weken een dag naar haar ouders. Ik snap dat het goed is dat ze contact met hen heeft, maar het is heel heftig. Na elk bezoek moet ze emotioneel een paar dagen bijkomen. Dan zit ik met een kind dat opnieuw haar draai moet vinden. Ik zie wat het met haar doet, maar mijn mening telt niet. Op papier ben ik niet haar moeder, terwijl het wel zo voelt. Dat doet pijn.”
 

Lees ook
Deze gezinnen vieren elk jaar de adoptiedag van hun kind >

 

'Hij zou het ook voor mij doen'

Carina is single en zorgt voor Jorik, de zoon van haar overleden broer.

“Mijn broer zou het ook mij voor doen, denk ik als de hele situatie me te veel wordt. Hij is dood en wij moeten zorgen dat het goed komt met Jorik. Mijn broer had grote psychische problemen. Op een avond is er iets bij hem geknapt en heeft hij zelfmoord gepleegd. Zijn vrouw kon niet voor Jorik zorgen, hoezeer de hele familie haar ook probeerde te helpen. Ik vond het vanzelfsprekend dat ik mijn neefje in huis zou nemen, maar makkelijk was het niet. Ik was nog zo verdrietig om mijn broer.

Door alle problemen met zijn vader heeft Jorik veel nare dingen meegemaakt. Je merkt dat ook aan hem. Hij heeft veel ruimte nodig, is soms heel kinderlijk en heeft last van boze buien. En nu begint hij ook nog te puberen. Al die gevoelens waarmee hij moet dealen, het is ook niet makkelijk. Hij heeft zo veel vragen over zijn vader en hoe het nu verder moet met mama. Ik geef altijd eerlijk antwoord en als ik het niet weet, zeg ik dat ook.
 

'Ik baal als zijn moeder niet komt opdagen’

Alle rompslomp eromheen is zwaar. Niet eens dat ik mijn vrije leventje heb moeten opgeven, dat gaat me makkelijk af. Ik vind het ingewikkeld dat ik ook te maken heb met Joriks moeder. Er zijn duidelijke af spraken gemaakt over hoe en wanneer hij haar ziet. Ik begrijp dat het contact belangrijk is, maar als zij niet op komt dagen of weer eens een uur te laat is, zakt de moed me weleens in de schoenen.

Ik doe mijn best Jorik een zo’n normaal mogelijk leven te geven. We hebben een planbord in de keuken hangen, eten samen, hij gaat gewoon naar school en moet zich aan de regels houden. Soms moet ik boos op hem worden, dan voel ik me altijd weer schuldig. Mijn verstand zegt dat het moet, maar gevoelsmatig wil ik alleen maar lief voor hem zijn. Ik denk weleens dat ik te veel mijn best doe. Nou ja, voorlopig redden we het prima met zijn tweetjes. Mijn neefje en ik zijn twee handen op één buik.”
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

wat-verwachten-tweede-trimester-zwangerschap

Je bent nu twaalf weken zwanger en het eerste trimester inclusief misselijkheid, stemmingswisselingen en afkeer van voedsel en geuren kun je - hopelijk - achter je laten. Maar wat komt er op je af in het tweede trimester? Wij zetten het op een rij.

Zintuigen

Vanaf de dertiende week tot de vijfde maand groeit je baby gemiddeld van 7 naar 37 centimeter en weegt-ie uiteindelijk nog net geen kilo. Hij traint z'n spieren, oefent met ademen én z'n zintuigen gaan werken. Zo kan hij jouw stem vanuit de baarmoeder horen en uiteindelijk herkennen. Verder wordt de vorm van het gezicht steeds menselijker en kan je partner aan het eind van het tweede trimester contact maken met de baby door zijn of haar hand op jouw buik te leggen.

More content below the advertising

 

Lees ook
Deze foto verdient de prijs voor 'zwangerschapsaankondiging van het jaar' >

 

Jij tijdens het tweede trimester

Voor de meeste vrouwen is dit de leukste fase van de zwangerschap: de kans op een miskraam is veel kleiner geworden, misselijkheid neemt af en je buik krijgt nu echt vorm - je komt zo'n halve kilo per week aan. Toch kun je na twaalf weken ook weer nieuwe kwaaltjes krijgen. Brandend maagzuur, bijvoorbeeld. Of bandenpijn en harde buiken. Ook kun je ineens heel vergeetachtig of klungelig zijn. Máár: blame it on the hormonen.

Nog meer mogelijke kwaaltjes: 

  • Pijn in je onderrug
  • Zwangerschapsstriemen
  • Zwangerschapsmasker
  • Kramp in je benen
  • Slapeloosheid
  • Aambeien

 

To do's

Ook deze periode moeten jullie weer veel regelen. Per week zetten we wat tips voor je op een rij: 

Week 14: oriënteer je op een zwangerschapscursus als je die graag wil volgen.

Week 15: veel vrouwen slaan rond deze periode aan het winkelen voor de babyuitzet.

Week 16: vraag het kraampakket aan bij jouw verzekering.

Week 17: als jij en je partner niet getrouwd zijn, moet je partner jullie kind erkennen om ook officieel als vader geregistreerd te worden. Je moet hier samen voor naar het gemeentehuis.

Week 18: het is niet verplicht, maar rond deze tijd kun je een afspraak maken voor de twintigwekenecho. Hier kijkt de echoscopist of je kind lichamelijke afwijkingen heeft. Het is dus geen pretecho, maar een medische echo.

Week 24: hoewel het nog even duurt, is het misschien fijn om nu al te bespreken hoe en waar (thuis of in het ziekenhuis) je zou willen bevallen.

Bron: babyopkomst.nl

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
waarom-veel-babys-s_nachts-niet-doorslapen

Hoe heerlijk het moederschap ook is, die slapeloze nachten zijn afzien. Gelukkig gaat dit - thank goodness - allemaal over, maar troost je tot die tijd met deze vier redenen waarom baby's nog niet doorslapen. Weet je tenminste dat het niet aan jou ligt.

1. Geef 'het vierde trimester' de schuld

Onderzoekers zeggen dat de eerste drie maanden van baby's moeten worden gezien als het 'vierde trimester': ze hebben extra veel aandacht nodig en dit kan ook de reden zijn dat pasgeboren kinderen zo verdomd vaak wakker worden in de nacht. Hoogleraar Darcia Narvaez: 'Onze baby's worden wel 9 tot 18 maanden eerder geboren dan dieren. We willen de baby rustig houden, maar ze zijn nog niet voldoende ontwikkeld.'

More content below the advertising

 

2. Het is de evolutie

Ook zegt Narvaez dat het nu eenmaal in 'de aard van het beestje' zit dat baby's 's nachts wakker zijn. Hiermee doelt ze op het eeuwenoude jachtinstinct. 'Je moet altijd waakzaam blijven, ook tijdens je slaap.' Peter Fleming, een professor aan de Universiteit van Bristol, is het hiermee eens. 'Voor het grootste deel van de menselijke geschiedenis - en nog steeds in veel delen van de wereld - worden baby's zo dicht mogelijk bij hun ouders gehouden, zowel overdag als 's nachts.'

 

Lees ook
‘Wanneer kan ik van mijn baby verwachten dat hij doorslaapt?’  >

 

3. Jouw baby wil graag aandacht

'Jullie kind blijft heus niet wakker om je te irriteren, maar hij wil graag jullie aandacht', stelt Fleming. 'Juist in de nacht is er voor jullie minder afleiding en daar kunnen kinderen van profiteren.'

 

4. Jouw baby is een genie

Oké, ietwat overdreven misschien, maar Fleming zegt dat je een verband kunt leggen tussen intelligentie, ontwikkeling en veel wakker zijn 's nachts. Hij gaat zelfs zo ver dat hij denkt dat ouders die goed naar de behoeften van hun baby luisteren, ervoor zorgen dat het kind later meer empathie heeft. Een studie toonde zelfs aan dat kinderen hierdoor op latere leeftijd minder snel depressief waren.

Bron: Scary Mommy

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >