De juf

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: Micky (26) geeft les aan groep 8.

Dinsdagmiddag na school. De kamer van Peter, de directeur. “Micky, doe het voor de kinderen”, zegt hij. Ik wil veel doen voor mijn leerlingen, maar wat Peter me nu vraagt gaat ver. Of ik de komende tijd vijf dagen voor groep acht wil staan in plaats van twee. Omdat hij mijn collega Johannes, met wie ik samen groep 8 doe, met onmiddellijke ingang op ziekteverlof heeft gestuurd.

More content below the advertising

Johannes kwam dit jaar met veel tromgeroffel op school. Nieuwe basisschooldocenten zijn nauwelijks meer te vinden, en mannelijke al helemaal niet. Peter hapte meteen toe toen het schoolbestuur Johannes voordroeg, maar al snel verstomde het gejuich. Je moet diep graven iets sympathieks aan Johannes te ontdekken. In de klas had hij de wind er goed onder. Van de weeromstuit waren de kinderen bij mij ook veel gezeglijker. Ik vroeg me af hoe Johannes dat voor elkaar kreeg.
 

Schrikbewind

Klagende ouders gaven het antwoord. Het schooljaar was nog niet begonnen of ze stonden in bosjes op de stoep. Johannes bleek een schrikbewind te voeren. Wie even met zijn buurman kletste, moest een halfuur voor de klas komen staan, neus naar het bord. Hij trok de beste leerlingen voor. Kinderen die niet goed meekunnen, noemde hij ‘domme lapzwansen’. Hij verwees vaak naar straf van God. Wij zijn een christelijke school, maar daar wordt losjes mee omgegaan. Kinderen hadden nachtmerries over hem, durfden niet meer naar school, waren bang voor de hel. Geen wonder dat ze blij waren als ze mij hadden.

Twee moeders startten een antecedentenonderzoek naar Johannes. Hij bleek een spoor van ellende achter zich te hebben gelaten op verschillende scholen. Geen van de schoolbesturen was een ontslagprocedure gestart. Omdat dat duur is, gezien het feit dat het moeilijk te bewijzen is dat Johannes wanprestaties heeft geleverd. Hij had niet gestolen, was altijd op komen dagen. Het was makkelijker om hem met ziekteverlof te sturen.
 

Lees ook
'Beste overheid, ik vind dat alle meesters en juffen meer geld moeten krijgen' >

 

De brokken opruimen

Dat wil ons schoolbestuur ook doen. Nu vraagt Peter mij de brokken op te ruimen. “Jij bent de enige die de kinderen weer vertrouwen kan geven”, vleit hij. Midden in mijn zwakke plek. Ik weet dat hij gelijk heeft. Peter weet dat mijn hart breekt omdat verlegen Sam zijn vinger niet meer durft op te steken. Dat Fatima keihard achteruit is gegaan met rekenen. Ik vind het zelfs erg dat Oscar de klas niet meer op stelten zet.

Ik denk na. Op de dagen dat ik niet lesgeef werk ik freelance als beeldhouwer en ik kan mijn opdrachten uitstellen. Ik zeg: “Ik doe het. Voor de kinderen. Op voorwaarde dat je een officiële ontslagprocedure voor Johannes start, zodat hij nergens meer aan de slag kan. Dat wil ik namens alle kinderen.” Peter belooft het te bepleiten bij het schoolbestuur. Dat is nog geen toezegging. Maar de volgende dag zorgt hij ervoor dat ik niet meer terug kan. Hij komt de klas binnen terwijl ik aardrijkskunde geef, en vertelt de kinderen dat ik hun vaste lerares word. Er stijgt een oorverdovend gejuich op.

Ik krijg tranen in mijn ogen. Ik vind het zo lief dat ik Peter vergeef.


Dit artikel staat in Kek Mama 11-2018.
 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >