Kek Mama-columnist Roos Schlikker schrijft elke maand bloedeerlijk en supergrappig over wat ze meemaakt. Deze maand: Zijn moeder kijkt kwaad. Altijd.
Dag jochie met je zwembadhaar, Wat had je een pret toen je met Miró je zwembroek liet zakken. Elke week hetzelfde ritueel. Jullie stuiven kletskleddernat de kleedkamer in. Uitdagend kijken jullie elkaar aan, het chloor beet jullie ogen rood. Dan tellen jullie af. Eén, twee, drie. Plotseling zijn de zwembroeken als natte dweilen in een hoek geschopt en dansen jullie door de ruimte. Slap van plezier hangen jullie in elkaars armen. Jullie gebrul, geschater, opgewonden jongensgehinnik kaatst tegen de witte tegels. En dan opeens ben jij doodstil. Zoals elke week zodra je moeder binnenkomt. Verstomd en verstijfd. Van uitgelaten labrador verander je in een ineengekrompen vuilnisbakje. Een vuilnisbakje dat onopgemerkt wil blijven.
Ze kijkt kwaad. Altijd. Ze moppert. Iedere week. “Ben je nog niet klaar?” “Weet je wel dat ik eerder van mijn werk moet komen om jou op te halen?”
“Hoezo niet afzwemmen? Was je weer niet goed genoeg?” Mijn zoon kijkt vragend naar mij. Ik bestudeer de tegelvoegen. Wat moet ik zeggen? Dat de mama van zijn vriendje misschien een rotdag had? Dat we allemaal weleens bitsig zijn? Ik kom er niet meer mee weg. Want dit herhaalt zich al weken.
Waardoor ik vrees dat ze altijd zo tegen je praat. Terwijl jij zwijgend je nat geworden veters strikt. Eigenlijk wil ik niet oordelen. Maar ik zie wat er gebeurt als jij jouw mama ziet. Ik zie dat ze je ruw meetrekt wanneer je je niet snel genoeg het zwembad uit haast. Ik zie hoe je hoofd nog eenmaal omdraait, verlangend naar de warme veiligheid van de kleedkamer.
Ik heb jouw moeder jou nooit zien slaan. Misschien doet ze dat ook niet. Maar wanneer spreek je over kindermishandeling? Bij een klap? Of al eerder, wanneer zevenjarige jongetjes transformeren in bange diertjes als hun moeder binnenkomt? Dag jochie met je zwembadhaar. Ik wil me nergens mee bemoeien. Maar ik ben bang dat ik het maandag niet laten kan. Als ik iets tegen jouw mama zeg, weet dan dat ik geen ruzie zoek. Ik zoek alleen de tederheid die zij vast voor jou heeft. En die ze misschien vergeten is. Tot die tijd, jochie met je zwembadhaar, sla ik in gedachten mijn armen om je heen. Want als ik naar jou kijk, kleuren mijn ogen rood. En ik heb niet eens gezwommen.
Roos Schlikker (41) is journalist, schrijver, columnist en theatermaker, zowel letterlijk als figuurlijk. Samen met haar man François heeft ze twee zonen: Miró (6) en Róman (4). Mail Roos op roos@kekmama.nl.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Erina, die spijt heeft van de vasectomie van haar man.
Lang borstvoeding geven, Lieve merkt dat mensen daar nogal wat van vinden. Ook nu haar zoon naar de basisschool gaat. Maar waarom eigenlijk? Waar bemoeien mensen ze zich mee?
In Een Huis Vol krijgen we een kijkje in het leven van de familie Bal, een bijzonder Rotterdams gezin dat al héél wat heeft meegemaakt. Vader Simon Bal deelt nu een prachtig eerbetoon aan zijn nichtjes.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Senna stopte met faken. Ze had het jaren gedaan, maar nu was ze er klaar me. En toen was haar man er ineens ook klaar mee.
Babynieuws! Lieke Martens en haar man Benjamin van Leer verwachten hun tweede kindje.
