Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.
De dochter van een vriendin werd voor het eerst ongesteld. Elf is ze. Ik proestte van schrik mijn wijn uit toen ze het vertelde. Zo jong? Maar elf schijnt niet meer jong te zijn om te menstrueren. “Echt. Ze heeft al grotere borsten dan ik. Die kinderen zijn zo vroegrijp tegenwoordig.”
Wist ik veel. Nou ja, ik kom niet helemaal uit een ei en ik lees natuurlijk weleens wat over hormonen die steeds vroeger schijnen te ontwaken, maar ik heb doorgaans maar één reactie op dit soort verhalen: vingers in mijn oren en keihard Triggerfinger zingen. Of Nirvana. De volledige Bohemian rhapsody desnoods. Muziek in elk geval waarmee je alle geluid kunt overstemmen.
Ik wil het niet horen. Ja, ik weet dat ik kinderachtig ben maar laat mij alsjeblieft nog even in de ontkenningsfase. Mijn jongens worden groot en ze gaan later tongen en nat dromen en seksen, maar ik wil er nog niet aan. Dat zachte kindervel. Die oksels die nog ruiken naar honing in plaats van puberaal bunzingzweet. Straks krijgt-ie er haar op. Iew. Ik ben er niet aan toe.
Lees ook
Praten met je kind over seks: zo doet moeder Joan dat >
In dat opzicht heb ik aan Miró een goeie, want seks, pubers en hormonen, hij vindt het allemaal nog bijzonder raar. Al vraagt hij er soms voorzichtig naar. Laatst was ik er toch maar eens voor gaan zitten. Hij wilde weten hoe je nou precies een baby maakte. Ik vertelde over eitjes en zaadjes en over hoe die bij elkaar kwamen. “Is dat dan seksen?” vroeg hij, zijn neus een beetje opgetrokken. Ik knikte. “Yep. Dus als mensen een kindje willen, dan hebben ze seks”, vertelde ik. “En ze doen het trouwens ook als ze geen kinderen willen, want het is heel leuk en fijn.”
Ah. Ja. Oké. Miró knikte. Hij had het helemaal begrepen. Fijn. Ik stond op, tevreden over mijn eigen uitlegkwaliteiten. Toen stelde Miró in mijn rug nog één vraag. “Maar, mam? Hebben papa en jij dat dan ook een keer gedaan?”
Enfin. Niet begrepen dus. Sindsdien probeer ik het af en toe rustig nog eens uit te leggen. Maar dan brult hij: “Iew!” en steekt hij zijn vingers in zijn oren om keihard Ariana Grande te blèren. Just let me love you, let me love you.
Hij heeft nog geen flauw benul wat-ie zingt. Godzijdank. Want het gaat al snel genoeg.
Deze column staat in het Kek Mama 07-2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Na de zoveelste afkeurende blik met kritiek op hun manier van opvoeden van de kraamzorg was de maat vol voor deze moeders.
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
Toen Ariane beviel van haar eerste kind, dacht ze één ding zeker te weten: de kraamweek zou haar redding zijn. Lekker cocoonen met haar baby, de kraamzorg die de boel draaiende hield, thee bracht, de was deed, misschien zelfs een keer een boterham met hagelslag smeerde. Spoiler: het liep iets anders.
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
