Kek Mama-columnist Roos Schlikker schrijft elke maand bloedeerlijk en supergrappig over wat ze meemaakt. Deze maand: Veel ouders zijn watjes.
Lees verder onder de advertentie
Ik ben het er meestal mee eens. Als een opvoedfiguur of beroepsmoeder in de media roept dat het afgelopen moet zijn met ouders die hun poppedeintjes dusdanig pamperen dat er niets anders overblijft dan een plakkerige papgeneratie, permanent overgoten met zoete limonade omdat het leven anders te bitter is. Je ziet ze veel. Pappies en mammies die zich de rambam onderhandelen omdat Jobje weigert midden in een restaurant te stoppen met “SCHIJIJIJIJIJIJTEKOP!” krijsen. Volwassenen die voortdurend “Jaaaaa, maar Sterretje, wat wil jij dan? Niet naar school? Ach, dan doen we een dagje thuis”, kwelen. Pastelkleurige types die niet aan regels doen omdat die de ontwikkeling van hun gevoelige konijnenkeuteltjes zouden belemmeren. Veel ouders zijn watjes en vaak erger ik me eraan.
Lees verder onder de advertentie
Stemmetje vol paniek
Ik ben van de categorie: als je geen koorts hebt, ga je naar school, een iPad hoort niet permanent aan je knuistjes gekleefd te zijn en ontbijten met cola is een doodzonde. Echt, ik kan een ferme moeder zijn. Maar momenteel ben ik op wintersport en wil ik dat mijn kinderen leren skiën. Elke keer als ik Róman aflever bij een klasje maakt hij er een Griekse tragedie in talloze bedrijven van. “Ik wil bij jou blijven”, schalt het door de alpen. “Ik doe het niet!” En het verschrikkelijke: “Ik ben baaaaaaaang!” De eerste ochtend poogde ik stoer te zijn. Ik gaf hem een kus, zwaaide vrolijk en beende gedecideerd weg. Maar dat stemmetje vol paniek, ik bleef het horen. “Ach, na vijf minuten is hij je vergeten”, zei François en dus skieden we, mijn onrust negerend. Toen we terugkwamen zat Róman tot zijn nek in de sneeuw verdrietig naar zijn skischoenen te turen. Hij had al een uur niet bewogen.
Een dag erna besloot ik, tutmoeder, dat ik bij hem in het kleuterklasje zou blijven. De rups aan kinderen skiede gedwee baantjes, op één jongetje na. Dieter met zijn scheef zittende brilletje en een baard van snot. Dieter huilde, Dieter snikte, Dieter jammerde. “Mammie.” Mammie kwam in de middag even langs, gaf Dieter een montere kus en beende ferm weg. Precies zoals het volgens strenge opvoedgoeroes moest. En Dieter huilde door. Als een gewond diertje. De hele verdere middag. Op dat moment wist ik: ja, ik ben een watje. Maar ik word nu eenmaal nooit als de moeder van Dieter. Morgen gaan Róman en ik samen skiën. Daarna douchen we met limonade. Heel lang. En heel warm.
Een spontaan bezoekje aan oma klinkt als een prima plan. Zeker als er ook nog een koekje te scoren valt. Maar soms loopt zo’n gezellig onderonsje nét even anders dan verwacht.
Een nieuw nestje puppy’s is natuurlijk reden voor beschuit met muisjes. Ook bij de familie Jelies is er gezinsuitbreiding, al kwam die voor het gezin behoorlijk onverwacht. Hun hond Bella is in Spanje bevallen van maar liefst zes puppy’s.
Kun je intens van je kind houden en toch soms verlangen naar een leven waarin even niemand iets van je nodig heeft? Faryel is al zeven jaar moeder, en toch merkt ze dat ze nog steeds aan het ontdekken is hoe ze goed voor zichzelf kan zorgen zonder zich daar schuldig over te voelen. En […]
Jill en haar man Roel droomden van een groot gezin. Hun zoon Loet (6) bleek een ernstige verstandelijke beperking en ontwikkelingsachterstand te hebben, maar artsen konden niet achterhalen waardoor. De kans dat een tweede kindje dezelfde problematiek zou hebben, werd op 0,01 procent geschat. Toch gebeurde precies dat bij hun dochter Marie (3). Op haar […]
Soms zit je met een dilemma waar je zelf niet uit komt. Wat doe je dan? Je roept hulp in van andere moeders. Al is het gewoon om even flink te klagen. Wie weet, komt er daadwerkelijk nog nuttig advies uit voort. Deze week: Jade.