Ik voel ze nog. De vingernagels van mijn moeder die zich in mijn mollige bovenarm boorden. Telkens als ik iets te snel de stoep af dreigde te hobbelen, greep ze me paniekerig beet, doodsbenauwd dat ik onder een voortrazende truck zou belanden.
Wat heb ik dat panische geknijp altijd irritant gevonden. Tot ik zelf kinderen kreeg. Want ook ik ben tegenwoordig een regelrechte schijterd. Als ik lees over een kind dat is verreden terwijl het naar school fietste, zijn lijfje verwrongen onder het staal, kan ik het wekenlang niet laten om “Kijk je wel uit?” te misthoornen elke keer dat mijn zoons hun neusjes buiten de deur steken. Ik wil echt dat mijn kroost eerder onverschrokken opgroeit dan angstig, maar stiekem ben ik een overbezorgde moederkloek.
Een vriendin van me is nooit aan kinderen begonnen want, zei ze, “als hen iets zou overkomen, zou ik het niet overleven.” Ik begreep dat wel. Maar als ik was weggedoken voor het moederschap had ik zo veel gemist. Babywangen zacht als perzikvel, spinaziebesmeurde smoeltjes, de sensatie van een legoblokje dat zich in mijn hiel boort terwijl ik midden in de nacht een brakende kleuter troost (oké, dat had ik kunnen missen), natte kusjes op mijn neus en goede gesprekken als “Mama, ik ben met mijn pipi getrouwd.” “Dat zijn alle mannen, lieverd.”
Lees de hele column van Roos in Kek Mama 06-2015.
Roos Schlikker is journalist, schrijver, columnist en theatermaker, zowel letterlijk als figuurlijk. Samen met haar man heeft ze twee zonen: Miró (5) en Róman (3). Mail Roos op roos@kekmama.nl.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Tijdens de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001 brak er brand uit in café De Hemel in Volendam. Melanie Klene (40) overleefde de ramp, maar liep ernstige brandwonden op. Inmiddels is ze moeder van twee zoons (11 en 8). De gebeurtenis is verweven in haar gezin en heeft haar gevormd tot wie ze nu is.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
