Chef redactie Mariëtte Middelbeek is zelf nogal hysterisch als het op peuterschaafwonden aankomt. Maar zelfs zij vindt dat we nu doorslaan met valles voor kinderen.

Ik was in de speeltuin. In een niet nader te noemen dierentuin met heel veel apen, maar daar gaat het nu even niet om. Want Casper vond die apen wel lollig, maar zijn ogen gingen pas echt glimmen bij de glijbaan, dus brachten we daar de meeste tijd door en vroegen we ons intussen af waarom we een uur hadden gereden om hier te komen.

Maar goed, de glijbaan dus. Het was er zo eentje met een trapje dat aan weerszijden van een leuning was voorzien, een huisje met voldoende ruimte om de juiste glijpositie in te nemen en dan zo’n vlak stukje aan het einde, zodat peutertjes met vaart niet rechtstreeks het gorillaverblijf in gelanceerd werden. Zo eentje waar zelfs een licht hysterische moeder als ik geen hartkloppingen van krijgt.

Licht hysterisch

Want dat ben ik dus: licht hysterisch. Of voorzichtig. Of probleemvoorkomend, of hoe je het ook wilt noemen. Ik bedoel: mijn kind moet van mij een fietshelm op. In het zitje. Als ik me daarmee buiten begeef zijn de doe normaal-blikken niet van de lucht, maar sinds ik ooit een kindertraumachirurg interviewde die me bijspijkerde op het gebied van ‘dingen die fout kunnen gaan met een kind op een fiets’ ben ik onverbiddelijk over het gebruik van die helm. Mijn man verklaart me voor gek.

Lees ook
‘Kinderen moeten meer risicovol buitenspelen’

Menselijk vangnet

Verder voorkom ik blauwe plekken het liefst en beschouw ik een bloedende snee in een peuterknie als mijn persoonlijk falen, maar ik heb dit soort gekkigheid tegenwoordig wel wat meer in de hand, want kinderen schijnen niet per definitie gelukkiger te worden van ouders die als menselijk vangnet om ze heen zwermen. Soms valt Casper van de tuinbank. Dat doet pijn. En daar leert hij van dat hij dus niet op het bewegende leuninkje in het midden moet klimmen. Het is een simpel maar doeltreffend principe dat ik als mantra door mijn hoofd laat gaan als mijn peuter iets wiebeligs en potentieel gevaarlijks doet en ik maar even de andere kant op kijk.

Dus nam ik bij die bewuste glijbaan in dat dierenpark vol apen plaats op een houten krokodil en keek van een afstandje toe hoe Casper naar boven klom over het trapje met twee leuningen, naar beneden gleed en voorover kukelde, maar dat gaf niet want er lag zand.

De juiste glijbaan-strategie

Na Casper was een meisje, laten we haar Lieke noemen, aan de beurt. Ze was een jaar of twee en had het geluk van één moeder en drie liefhebbende tantes om zich heen, die heel graag pijn bij kleine Lieke wilden voorkomen. Dus werd er eerst vergaderd over de juiste glijbaan-strategie, waarna Lieke naar boven mocht klimmen met aan weerszijden een bodyguard en eentje achter zich op de trap. Vervolgens was het plan dat Lieke niet op haar billen naar beneden zou gaan want dan zou ze onderaan voorover kunnen vallen, zoals Casper net was overkomen. Hoe, dat is mij een raadsel, want de vierde beschermvrouw stond klaar om Lieke op te vangen, maar goed, blijkbaar kon het. Dus werd na ampel beraad besloten haar op een ingewikkelde buikpositie naar beneden te sturen, wat ze natuurlijk krijsend weigerde, waarna ze dan maar op schoot van de glijbaan moest.

Valles

Nu ben ik erg voorstander van leven en laten leven en doe het lekker op je eigen manier. Vooral omdat ik over het algemeen ook maar wat doe en wie ben ik om iets te vinden van een ander? Maar zelfs ik, overdreven fietshelm-moeder, kreeg hier een licht ‘slaan we niet een beetje door’-gevoel bij. En nu moeten kinderen ook nog op valles, omdat ze blijkbaar niet weten hoe dat moet, vallen. Daar kunnen die kinderen niks aan doen, het is de schram-angst van hun ouders die heeft gemaakt dat ze niet mogen vallen en dus niet hebben geleerd hoe ze dat een beetje relaxed en zonder al te veel botbreuken doen. Ik snap het punt wel: spoedeisende hulp afdelingen schijnen overspoeld te worden door leerlingen die tijdens de gymles een of andere kwetsuur hebben opgelopen, omdat ze nooit hebben geleerd hoe je kunt vallen zonder meteen een bot te breken. Maar, zo bedacht ik zittend op die houten krokodil, ik denk dat het beschermingscordon van Lieke én ikzelf beter valles kunnen volgen. Hoe laat ik mijn kind af en toe vallen zonder zelf hysterisch te worden. Ik schrijf me in.

Mariëtte (33) is chef redactie van Kek Mama en moeder van Casper (2,5) en Nora (1).

Tijdelijke aanbieding: Neem nu een abonnement op Kek Mama en krijg een gratis tas naar keuze >


Zo fijn als je kind lekker in z'n vel zit op school. Heeft jouw kind een juf of meester die je graag extra in het zonnetje wilt zetten? Doe dan vooral mee met deze winactie in samenwerking met Fleurop.

Ook bij Kek Mama weten we hoe belangrijk juffen of meesters zijn. Kek Mama's Marieke is daarom klassenmoeder: ‘Mijn zoon Jelte heeft twee topjuffen die samen les geven in groep 5: de kinderen gaan altijd met heel veel plezier naar school en zitten lekker in hun vel. Dat is al genoeg reden om ze in het zonnetje te zetten. Er zijn drie momenten in het jaar waarop ik ze wil bedanken: op de dag van de leerkracht, op hun verjaardagen en natuurlijk tijdens het Grote Bedankmoment op de laatste schooldag. De weken voor deze dag zijn altijd hectisch, en ik bedenk altijd te laat dat ik als klassenmoeder iets moet organiseren om de juffen te bedanken. Een mooie bos bloemen biedt dan uitkomst, want een groot succes en snel geregeld. Ik laat de kinderen allemaal een labeltje met een bedankje schrijven en deze bevestig ik aan de bloemen. Niet alleen heel persoonlijk, maar het staat ook feestelijk. En dat dus maal twee.’

 

Mooie traditie

Op sommige scholen herhalen klassenouders hun successen. Hoofdredacteur Sara van Gorp: ‘Aan het eind van het jaar neemt elk kind altijd één bloem mee. Daar wordt een geweldig boeket van gemaakt door de klassenouders, mooie traditie. En terecht, want zonder juffen en meesters zijn we nergens.’ Ook bij de school van Kek Mama's Jorinde houden ze van tradities: ‘Ze hebben mijn kind dit jaar echt gezíen, waardoor hij meer bloeit dan ooit tevoren. Een bedankje is dus wel op z'n plek. Vlak voor de zomervakantie zamelt onze klassenmoeder geld in bij alle ouders, voor één mooi cadeau voor de juf of meester. Theaterkaartjes bijvoorbeeld, of iets leuks voor op reis. Leuker dan 27 flesjes badschuim, denken wij.’

Beeldredacteur en stylist Maureen maakt echt werk van het afscheid van de meesters en juffen. ‘We zijn onlangs verhuisd van het westen naar het oosten van het land. Een spannende periode voor mijn dochter, maar mede dankzij het warme welkom van haar juffen voelt ze zich helemaal thuis in onze nieuwe woonplaats. Ik laat mijn dochter daarom op de zijkanten van een dik memoblok iets schrijven en tekenen. Grappige pen erbij en strik eromheen. Zo hebben haar juffen alvast een vers notitieblok voor het begin van het nieuwe schooljaar voor op hun bureau.’
En vormgever Karen duikt altijd de keuken in: ‘Onze zoon gaat elke dag met zoveel plezier naar school omdat hij een veelzijdig aanbod krijgt waar hij uit mag kiezen - natuurlijk wel in overleg met zijn meester en juf. Hij wordt heel goed begeleid en we zijn de leerkrachten dankbaar voor hun inzet. Daarom geven we ze aan het eind van het jaar altijd een zelfgebakken taart.’

 

Doe mee en maak kans

Je kind brengt enorm veel tijd op school door – fijn en belangrijk dus, dat-ie daar lekker in z’n vel zit. Hoe geweldig is het dan als je een juf of meester hebt bij wie jouw kind een goede tijd heeft gehad, of die je kind extra heeft geholpen in periodes dat het lastiger was dan je zou wensen.

Wil jij de juf of meester van jouw kind graag bedanken? Klik hier. Wie weet gaat Kek Mama's Sara samen met Fleurop die juf of meester dan in het zonnetje zetten en krijgt hij of zij een spectaculaire verrassing met bloemen. En dat is nog lang niet alles: als extraatje krijgt de juf of meester ook een jaar lang een mooi boeket voor in de klas. Leuk: degene die de winnende juf of meester heeft opgegeven, krijgt ook een boeket van Fleurop. 


Zelf nog op zoek naar een cadeau? Fleurop heeft een speciale selectie van mooie boeketten gemaakt om juffen en meesters te bedanken. 

 

fotoserie leven van jongensmoeder

Klimmen, klauteren, fietsen door regenplassen en wroeten in de modder: het geldt niet voor iedereen, maar de meeste jongens houden wel van een beetje actie. Dat bewijst deze fotoserie van de zoons (4, 7 en 9) van Sara Liz op Bored Panda wel.

Als jongensmoeder moet je niet vies zijn van modder...

jongensmoeder

jongensmoeder

 

Natte kleding...

jongensmoeder

jongensmoeder

jongensmoeder

 

Of verf.

jongensmoeder

 

Lees ook
Lieve fotoserie: 10x jongens met een pop >

 

En vergeet ook niet dat je kind jou, z'n vader...

jongensmoeder

 

Of z'n broertje...

jongensmoeder

 

Kan gebruiken als klimrek.

jongensmoeder

 

Maar verder zijn ze vooral heel erg lief.

jongensmoeder

jongensmoeder

jongensmoeder


Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >