Fotografie: Mark Groeneveld
Yolanthe Cabau woont met zoon Xess (7) in Los Angeles. In deze column deelt ze haar ervaringen als single moeder en carrièrevrouw.
Schilderen op muren, kostuums maken van witte doeken, tekenen op de trap. Ons huis was vroeger echt een Pippi Langkoushuis. Mijn moeder moedigde elke vorm van creativiteit aan. In een gezin met dertien kinderen zorgde dat voor de nodigde chaos: overal verf, tekeningen en vooral veel kleurrijke muren.
Wat ik hiervan heb meegekregen en meeneem in de opvoeding van Xess? Alles is mogelijk, geen fantasie is te groot. Ik vind het belangrijk dat Xess zijn ideeën en fantasieën kan uiten. Dat hij zijn eigen creaties en daardoor zichzelf als persoon waardeert. Dit maakt hem een krachtig en zelfverzekerd kind. Vorige week vroeg Xess nog aan mij of hij met een vriendje hutten mocht bouwen in huis. Mijn antwoord: “Let’s do it!”
Uit mijn jeugd heb ik veel mooie dingen gehaald, die probeer ik nu terug te laten komen in hoe ik Xess opvoed. Toch is het nu een heel andere tijd en een andere situatie. Ik groeide op in een groot gezin dat naar Nederland kwam en een nieuw leven moest opbouwen.
Voor mijn moeder was dit zwaar. We spraken geen Nederlands, moesten naar een nieuwe school en kwamen in een nieuwe omgeving te wonen. Mijn moeder deed het allemaal in haar eentje en wilde voor ons een stabiele toekomst. Zij stimuleerde ons om goed te leren en een goede baan te zoeken. Acteren was wat dat betreft niet echt het vak dat zij voor ogen had voor mij. Dit maakte mij als jong meisje verdrietig. Misschien gaf het mij juist die drive om te laten zien dat ik het wel kon.
Lees ook – ‘Ik kan de druk ervaren dat ik alles goed wil doen’ >
In de opvoeding met Xess zie ik hierin wel een verschil. Wat Xess ook wil worden, ik moedig alles aan. Ik wil dat hij weet dat je alles kunt worden, zolang je er maar je hele hart in stopt en er volledig voor gaat.
“Gezellig was het altijd, maar nu eet ik toch liever met Xess aan tafel”
Ook vind ik het fijn om samen aan tafel te eten, te kletsen over de dag en lang na te tafelen. Dat zijn dingen die ik vroeger niet meekreeg. Het was zo’n chaos bij ons in huis. De tafel lag altijd vol met tekeningen, knutselspullen en papieren. Het was letterlijk: pak een bord, schep macaroni op en zoek een plekje in huis op de grond. Gezellig was het altijd, maar nu eet ik toch liever met Xess aan tafel.
Dit artikel staat in Kek Mama 07-2023, verkrijgbaar in de winkel vanaf 4 juli.
Wil je nog meer mooie en herkenbare verhalen van mede-mama’s lezen? Neem nu een abonnement en ontvang Kek Mama elke maand als eerst op jouw deurmat.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Eigenlijk zou Marlies kunnen stoppen met werken, want van haar ouders erfde ze een substantieel vermogen. Toch beseft ze: echte rijkdom gaat niet over geld. “Ik zo zou ruilen met mijn beste vriendin. Zij heeft het niet breed, maar heeft wel haar beide ouders nog.”
Sommige situaties staan simpelweg niet in het grote handboek der opvoeding. Zoals betrapt worden op een moment dat absoluut niet voor kinderogen bedoeld was. En dan ook nog een bloedserieuze vraag krijgen die zó onschuldig is, dat je niet weet of je door de grond wilt zakken of keihard moet lachen.