Fotografie: Mark Groeneveld
Yolanthe Cabau woont met zoon Xess (7) in Los Angeles. In deze column deelt ze haar ervaringen als single moeder en carrièrevrouw.
Afgelopen week was ik met Amerikaanse vrienden aan het eten toen ik de vraag kreeg of ik goed was in tennis. Mijn antwoord: ‘Mja wel oké, ik speelde vroeger veel tennis, maar ik heb het al een aantal jaren niet meer gedaan’. Hierop antwoordde een vriend uit LA: ‘What kind of answer is this? Just say yes I rock tennis!’ Hij vond mij veel te bescheiden. Op dat moment voelde ik me weer echt Nederlands. Wij, Nederlanders, schreeuwen het niet van de daken wanneer we een prijs hebben gewonnen of ergens goed in zijn. Hier in Amerika wel. Of dit nu arrogantie van de Amerikanen is of nuchterheid van de Nederlanders… het heeft beide wel zijn charme vind ik.
Lees ook – ‘Als moeder wil ik Xess supporten en tegelijkertijd beschermen’
Die Nederlandse nuchterheid wordt toch wel duidelijk wanneer je in het buitenland bent. Ik merkte het vooral toen ik in Italië woonde. De eerste keer dat een Ferrari mij voorbij reed en mensen naast mij op de stoep begonnen te klappen en te roepen ‘Bravo, bravo’, stond ik versteld. Er zit vast een Italiaanse bekendheid in de auto, dacht ik. Maar dit bleek niet het geval. Mensen op straat keken met bewondering naar de man achter het stuur, de man die zich deze dure auto kon veroorloven. Ook al kende ze hem niet, ze juichten hem toe. Ze juichten succes toe. Als je in Nederland in zo’n auto voorbij rijdt, krijg je eerder naar je hoofd dat je een opschepper bent. ‘Want doe maar gewoon normaal.’
“Er zit vast een Italiaanse bekendheid in de auto, dacht ik”
Ergens vind ik het ook wel inspirerend dat in andere landen, zoals in Amerika en Italië, mensen elkaar zo toejuichen wanneer ze iets bereikt hebben. Nu hoeven mensen naar mijn mening niet te klappen als iemand met een mooie auto door de grachten van Amsterdam rijdt, maar we mogen elkaar wel wat meer complimenten geven en onszelf wat meer credits. Mijn nieuwe antwoord: Ja, ik ben goed in tennis! Ik doe het al vanaf jongs af aan en vind het megaleuk om te doen!
Yolanthe zet zich met haar stichting Free A Girl in om kinderen in een veilige wereld te laten opgroeien, zonder seksuele uitbuiting. Wil jij een steentje bijdragen? Koop dan de Cabau X Free A Girl Hoodie en strijd mee.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Er zijn van die momenten waarop je als moeder serieus aan jezelf begint te twijfelen. Ilse weet dat als geen ander: haar dochter kwam iedere dag in een andere outfit thuis.
In de tweede aflevering van ADHAZES, de podcast van André en Roxeanne Hazes, blikt Roxeanne terug op hoe ze haar zwangerschap van Fender beleefde na een eerdere miskraam.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (11), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Lil Kleine praat voor het eerst openhartig over zijn zesjarige zoon Lío en het verwaterde contact tussen hen. De rapper heeft zijn zoon al 2,5 jaar niet gezien. Toch is er volgens Lil Kleine een andere reden waarom zijn zoontje hem niet meer herkent.