Een collega is zwanger van haar eerste kind. Toen ik haar vroeg of ze wist wat het werd, sprongen de tranen in haar ogen. “Ben je niet blij?”, vroeg ik haar voorzichtig. “Nou, het is een jongen”, antwoordde ze zachtjes. “En hij is gezond dus ik mag eigenlijk niet ‘niet blij’ zijn.”
“Ik snap je volkomen”, zei ik. En ik dacht een last van haar schouders te zien vallen. Wat volgde was een eerlijk en open gesprek over haar teleurstelling. Ze was in rouw: het idee dat ze geen meisje kreeg, had een plekje nodig. Twaalf jaar geleden overkwam mij ongeveer hetzelfde. Want toen ik na vijf jaar, zes ronden IUI en drie ronden IVF EIN-DE-LIJK zwanger was, moest ook ik even slikken toen de echoscopist zei dat ik een zoon zou krijgen. Ik was zestien weken zwanger en de vrouw was een zwaargewicht: een echte pro op het gebied van echo’s. Althans, dat nam ik aan.
Toen ik vier weken later de twintigwekenecho had, zat er een echoscopisch die net student-af was. In de tussenliggende vier weken had ik nog net niet de gehele jongensafdeling van de Zara leeg gekocht. Ja, ik moest even wennen aan het feit dat ik een zoon zou krijgen, maar na alle onzekerheid of ik überhaupt wel zwanger zou worden, was ik content. Ik had zelfs nog willen bevallen van een kangoeroe met drie staarten wat dat aangaat. Vol zelfvertrouwen vroeg de jonge vrouw of we wilden weten wat het geslacht zou zijn. Mijn man en ik keken elkaar met een klein lachje aan. Zo van: ‘Dat weten wij allang mevrouwtje, maar kom maar op met je jonge kennis.’ “Gefeliciteerd! Jullie krijgen een meisje!”
Wat er toen gebeurde, zal ik nooit vergeten. Ik barste in tranen uit. Van geluk. Een emotie waarvan ik niet wist dat die er zat. Uit de grond van mijn tenen was ik zo blij dat ik een meisje kreeg. Het tegenovergestelde gebeurde er bij mijn man: hij was lijkbleek. Hij kreeg tóch geen zoon. Ik pakte zijn hand ik en snapte zijn teleurstelling. Je begrijpt dat de jonge echoscopist even bijgepraat moest worden, want zij was het spoor bijster met deze over-emotionele aanstaande ouders in haar kamertje. Kijk, uiteindelijk ben je blij met een gezond kind en vindt alles zijn weg, maar mijn verhaal doet het wel nog altijd goed op feesten en partijen.
Een week later vroeg ik mijn collega hoe het met haar ging. “Supergoed”, zei ze. Ze was intens blij met een zoon, ze moest het gewoon even een plek geven en dat is ieders goed recht. Wil je de columns van Patricia liever luisteren? Dat kan hieronder, op Spotify. Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
