Een collega is zwanger van haar eerste kind. Toen ik haar vroeg of ze wist wat het werd, sprongen de tranen in haar ogen. “Ben je niet blij?”, vroeg ik haar voorzichtig. “Nou, het is een jongen”, antwoordde ze zachtjes. “En hij is gezond dus ik mag eigenlijk niet ‘niet blij’ zijn.”
“Ik snap je volkomen”, zei ik. En ik dacht een last van haar schouders te zien vallen. Wat volgde was een eerlijk en open gesprek over haar teleurstelling. Ze was in rouw: het idee dat ze geen meisje kreeg, had een plekje nodig. Twaalf jaar geleden overkwam mij ongeveer hetzelfde. Want toen ik na vijf jaar, zes ronden IUI en drie ronden IVF EIN-DE-LIJK zwanger was, moest ook ik even slikken toen de echoscopist zei dat ik een zoon zou krijgen. Ik was zestien weken zwanger en de vrouw was een zwaargewicht: een echte pro op het gebied van echo’s. Althans, dat nam ik aan.
Toen ik vier weken later de twintigwekenecho had, zat er een echoscopisch die net student-af was. In de tussenliggende vier weken had ik nog net niet de gehele jongensafdeling van de Zara leeg gekocht. Ja, ik moest even wennen aan het feit dat ik een zoon zou krijgen, maar na alle onzekerheid of ik überhaupt wel zwanger zou worden, was ik content. Ik had zelfs nog willen bevallen van een kangoeroe met drie staarten wat dat aangaat. Vol zelfvertrouwen vroeg de jonge vrouw of we wilden weten wat het geslacht zou zijn. Mijn man en ik keken elkaar met een klein lachje aan. Zo van: ‘Dat weten wij allang mevrouwtje, maar kom maar op met je jonge kennis.’ “Gefeliciteerd! Jullie krijgen een meisje!”
Wat er toen gebeurde, zal ik nooit vergeten. Ik barste in tranen uit. Van geluk. Een emotie waarvan ik niet wist dat die er zat. Uit de grond van mijn tenen was ik zo blij dat ik een meisje kreeg. Het tegenovergestelde gebeurde er bij mijn man: hij was lijkbleek. Hij kreeg tóch geen zoon. Ik pakte zijn hand ik en snapte zijn teleurstelling. Je begrijpt dat de jonge echoscopist even bijgepraat moest worden, want zij was het spoor bijster met deze over-emotionele aanstaande ouders in haar kamertje. Kijk, uiteindelijk ben je blij met een gezond kind en vindt alles zijn weg, maar mijn verhaal doet het wel nog altijd goed op feesten en partijen.
Een week later vroeg ik mijn collega hoe het met haar ging. “Supergoed”, zei ze. Ze was intens blij met een zoon, ze moest het gewoon even een plek geven en dat is ieders goed recht. Wil je de columns van Patricia liever luisteren? Dat kan hieronder, op Spotify. Ontvang elke maand Kek Mama met korting en gratis verzonden op jouw deurmat! Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
Als ouder wilt je niets liever dan dat je kinderen lekker in hun vel zitten. En terecht. Maar experts waarschuwen voor een minder bekende, groeiende stoornis.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
In een ouder-kindrelatie kunnen de rollen soms omgedraaid zijn, waardoor er sprake is van parentificatie. Wat is dit precies?
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]