Fotografie: Paulien van Beusekom
Toen Rosie een baby was, vond ik uiteten gaan best een uitdaging. Nu ze twee is, valt het nog niet altijd mee. En dat heeft niet alleen met het kind te maken.
Soms wordt het je in een restaurant gewoon niet bepaald makkelijk gemaakt. Zo krijg ik vaak hartverzakking na hartverzakking als er een ‘wiebelig’ persoon in de bediening staat. Denk: type tiener met eerste baantje. Alle respect voor tieners met eerste baantjes. Ik was ook ooit een tiener met een eerste baantje. Zo werkte ik bij Xenos en daar is me meermaals een breekbaar boeddha-hoofd ontglipt. Daar bracht ik alleen doorgaans geen mensen mee in levensgevaar.
Wiebelige personen in de bediening vinden het vaak een goed idee om een blad vol kokend hete dranken uit te serveren boven het hoofd van mijn kind. Daar word ik dus bloedzenuwachtig van. Ook heb ik meermaals meegemaakt dat er een bak vol scherpe vleesmessen voor de neus van mijn dochter op tafel werd gekwakt. Zij is tegenwoordig snel, dus binnen één nanoseconde heeft ze zo’n mes in haar knuistjes. Het zweet staat me om minder op de bovenlip.
Vorige week waren we uiteten toen ons kind ineens moest poepen. Nu vinden we dat niet zo erg. Sterker nog: sinds de poepproblemen van onze dochter (waar ik eerder over schreef) juichen we iedere drol toe. Het maakt niet uit waar en wanneer. Er volgt niks dan lofzang en stickers. Nu was er alleen wel iets aan de hand: we konden geen verschoontafel vinden. Niet bij de vrouwentoiletten en ook niet bij de mannentoiletten.
Toen we er een medewerkster naar vroegen, zei ze: ‘Verschoon haar maar even op een terrastafel.’ Ik fluisterde terug: ‘Maar het is een poepluier.’ ‘Ach, dat geeft niet’, vond ze, ‘dan kies je een tafel achterin’.
Mijn vriend en ik liepen het terras op. Het zat vol met etende mensen. Etende mensen die recht in een poepluier zouden kijken als we een van de weinige lege tafeltjes zouden kiezen om ons kind op te verschonen. We vonden het een slecht plan.
We verschoonden ons kind uiteindelijk naast de wasbak op het toilet. Daar paste ze slechts met een kwart van haar lichaam, de rest hield ik met mijn armen omhoog. De vloer was ook een optie geweest, maar vanwege de ondermaatse hygiënische staat daarvan, kozen we daar niet voor.
Het werd een knoeiboel. Ik heb erg mijn best gedaan om de schade te minimaliseren maar ik sluit niet uit dat de voegen van de wand achter de wasbak tot in de eeuwigheid naar poep zullen ruiken. Wat kan ik zeggen? Shit happens. En dan kun je maar beter een verschoontafel in je restaurant hebben.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Het moment waar elke moeder stiekem een beetje tegenop ziet (en tegelijkertijd naartoe werkt): je kind dat uitvliegt. Bij Sylvie Meis is dat moment inmiddels realiteit.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Waar sommige vrouwen lichte paniek voelen bij het woord ‘oma’, krijgt Sylvie er juist een twinkeling van in haar ogen.
Een tweede kind erbij: Emma Wortelboer heeft opnieuw alle reden om op een roze wolk te zitten. De presentatrice is bevallen van haar dochter en deelt op Instagram alvast een paar intieme foto’s uit het ziekenhuis.