Fotografie: Paulien van Beusekom
Toen Rosie een baby was, vond ik uiteten gaan best een uitdaging. Nu ze twee is, valt het nog niet altijd mee. En dat heeft niet alleen met het kind te maken.
Soms wordt het je in een restaurant gewoon niet bepaald makkelijk gemaakt. Zo krijg ik vaak hartverzakking na hartverzakking als er een ‘wiebelig’ persoon in de bediening staat. Denk: type tiener met eerste baantje. Alle respect voor tieners met eerste baantjes. Ik was ook ooit een tiener met een eerste baantje. Zo werkte ik bij Xenos en daar is me meermaals een breekbaar boeddha-hoofd ontglipt. Daar bracht ik alleen doorgaans geen mensen mee in levensgevaar.
Wiebelige personen in de bediening vinden het vaak een goed idee om een blad vol kokend hete dranken uit te serveren boven het hoofd van mijn kind. Daar word ik dus bloedzenuwachtig van. Ook heb ik meermaals meegemaakt dat er een bak vol scherpe vleesmessen voor de neus van mijn dochter op tafel werd gekwakt. Zij is tegenwoordig snel, dus binnen één nanoseconde heeft ze zo’n mes in haar knuistjes. Het zweet staat me om minder op de bovenlip.
Vorige week waren we uiteten toen ons kind ineens moest poepen. Nu vinden we dat niet zo erg. Sterker nog: sinds de poepproblemen van onze dochter (waar ik eerder over schreef) juichen we iedere drol toe. Het maakt niet uit waar en wanneer. Er volgt niks dan lofzang en stickers. Nu was er alleen wel iets aan de hand: we konden geen verschoontafel vinden. Niet bij de vrouwentoiletten en ook niet bij de mannentoiletten.
Toen we er een medewerkster naar vroegen, zei ze: ‘Verschoon haar maar even op een terrastafel.’ Ik fluisterde terug: ‘Maar het is een poepluier.’ ‘Ach, dat geeft niet’, vond ze, ‘dan kies je een tafel achterin’.
Mijn vriend en ik liepen het terras op. Het zat vol met etende mensen. Etende mensen die recht in een poepluier zouden kijken als we een van de weinige lege tafeltjes zouden kiezen om ons kind op te verschonen. We vonden het een slecht plan.
We verschoonden ons kind uiteindelijk naast de wasbak op het toilet. Daar paste ze slechts met een kwart van haar lichaam, de rest hield ik met mijn armen omhoog. De vloer was ook een optie geweest, maar vanwege de ondermaatse hygiënische staat daarvan, kozen we daar niet voor.
Het werd een knoeiboel. Ik heb erg mijn best gedaan om de schade te minimaliseren maar ik sluit niet uit dat de voegen van de wand achter de wasbak tot in de eeuwigheid naar poep zullen ruiken. Wat kan ik zeggen? Shit happens. En dan kun je maar beter een verschoontafel in je restaurant hebben.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Het superpopulaire programma Een Huis Vol is terug met een emigratiespecial. Daarin zien we hoe de familie Jelies en de familie Kraan hun geluk zoeken in het buitenland. Janneke en Johan Jelies verhuizen daarbij met hun negen kinderen naar Spanje.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Lange tijd bleef er onduidelijkheid over een incident waarover verschillende verhalen rondgingen. Nu vertelt Marieke Elsinga zelf wat er precies gebeurde tijdens het auto-ongeluk, waardoor ze tijdelijk niet op de radio te horen was.
Het Spaanse avontuur van de familie Jelies blijft nieuwe hoofdstukken opleveren. Terwijl het gezin druk bezig is met het leven onder de Spaanse zon, werden ze deze week zelfs twee keer verrast.
Soms zit achter een ogenschijnlijk vanzelfsprekend gezinsverhaal een traject waarbij veel meer komt kijken dan je van buiten ziet. André Hazes deelt in zijn podcast openhartig hoe de komst van zijn zoon Dré niet vanzelf ging, maar het resultaat was van een bewust medisch traject dat hij samen met Monique Westenberg doorliep.