Fotografie: Paulien van Beusekom
Mensen zonder kinderen kunnen zich soms vreselijk irriteren aan ouders. Ouders die hun kinderen gillend door een restaurant laten rennen, ouders die over niks anders dan hun kinderen kunnen praten (en daarbij ongevraagd zeshonderd foto’s laten zien), maar bovenal -en dit vinden ze dus écht een doodzonde- aan ouders die in maanden praten.
‘Ze is nu 19 maanden’, zei ik vorig jaar tegen een kinderloos familielid. Nou, dat werd me niet in dank afgenomen. ‘ZEG GEWOON DAT ZE ÉÉN IS’, bulderde hij. ‘Of anderhalf, dat vind ik ook nog wel prima, maar 19 maanden? Doe eens normaal!’
Het was echt alsof mijn uitspraak hem tot diep in zijn kern had geraakt. Ik ging nog voorzichtig de discussie aan. Over dat een kind van nét 1 jaar een wezen is dat nauwelijks praat en misschien net één stapje heeft gezet. Terwijl een kind van bijna 2 om de paar seconden bijna onder een auto rent en discussies met je voert over het ontstaan van de aarde. En dat ik daarom vond dat ‘19 maanden’ de lading beter dekte.
Hij gaf geen sjoege. Door te spreken van 19 maanden was ik volgens hem totaal krankzinnig. Prima. Inmiddels is mijn dochter 26 maanden en spreek ik eigenlijk nauwelijks nog over maanden (oké, behalve nu dan). Ik zeg nu gewoon dat mijn dochter 2 is en voel de noodzaak niet zo om die twee extra maanden te benoemen. Ik durf daardoor voorzichtig te concluderen dat het benoemen van die maanden ook een soort prestatiedingetje is.
De eerste jaren met een kind zijn gewoon exorbitant pittig. Mag je in hemelsnaam benoemen dat je 19 maanden hebt overleefd en niet alleen credits krijgen voor dat ene jaar? Ik kan me zo voorstellen dat als je op een of ander horrorinternaat hebt gezeten of bent uitgezonden naar een oorlogsgebied, dat je dan ook graag wil benoemen hoeveel maanden dat exact heeft geduurd. Al wil ik dat soort situaties natuurlijk helemaal niet vergelijken met het leven met een baby… (misschien een heel klein beetje).
Nou goed, ik ben mijn leven aan het beteren. Ik zal voortaan gewoon zeggen dat mijn kind 2 is, mocht ik met een willekeurig persoon in gesprek raken over haar. Laat ik gelijk even zeshonderd foto’s zien.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Het moment waar elke moeder stiekem een beetje tegenop ziet (en tegelijkertijd naartoe werkt): je kind dat uitvliegt. Bij Sylvie Meis is dat moment inmiddels realiteit.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Waar sommige vrouwen lichte paniek voelen bij het woord ‘oma’, krijgt Sylvie er juist een twinkeling van in haar ogen.
Een tweede kind erbij: Emma Wortelboer heeft opnieuw alle reden om op een roze wolk te zitten. De presentatrice is bevallen van haar dochter en deelt op Instagram alvast een paar intieme foto’s uit het ziekenhuis.