Fotografie: Paulien van Beusekom
Ik was een beetje klaar met kleertjes verkopen via Vinted. Vooral omdat mensen het daar fijn vinden om je het kledingstuk in kwestie van tien verschillende kanten op te laten meten, om dan vervolgens €0,50 te bieden.
Ik heb wel geleerd dat OTO ‘oksel tot oksel’ betekent. Ik steek er dus dingen van op, maar dat is dan ook de enige winst.
Ik bedacht daarom het fantastische plan om kinderkleding te gaan verkopen op een kinderkledingbeurs. In principe houdt dat in: je brengt je kleding op vrijdagavond naar een locatie, op zaterdag en/of zondag komen mensen kleding kopen, op zondagavond haal je de restanten op.
Nu heb ik dit dus inmiddels één keer gedaan en kan ik als ervaren beursverkoper zeggen: dat klinkt makkelijker dan het is. Ze werken daar bij die beurzen namelijk met een waslijst aan regelgeving. Allereerst moest elk kledingstuk worden voorzien van een stukje schilderstape. Dat mocht niet zomaar een willekeurig stukje schilderstape zijn, het moest lichtgeel (niet donkergeel!!!!) schilderstape zijn.
Hier moest je vervolgens je verkoopnummer op schrijven (dat moest ik aanvragen en -jawel- ik heb ervoor op een wachtlijst gestaan). Ook de maat en de prijs moesten op het stukje tape. Die prijs moest je zelf bepalen. 30% van de opbrengst zou naar de beurs gaan. We bepaalden alles bijna gratis te maken. De kleertjes dienden ingeleverd te worden in klapkratten, ook voorzien van het verkoopnummer.
Goed, dat gedoe met die stukjes schilderstape, dat was nogal tijdrovend. Ik had de wens om een kleine honderd kledingstukjes in te leveren, dus dat betekende dat mijn partner en ik avondenlang in de weer waren met schilderstape (niet bevorderlijk voor de relatie). Klapkratten behoorden nog niet tot onze inboedel, dus die moest de partner van mij gaan kopen.
Toen we de boel op vrijdagavond gingen inleveren, stond er een rij. Ik durfde voorzichtig te concluderen: hier wordt veel ingeleverd. Er zijn een heleboel mensen avondenlang in de weer geweest met schilderstape, niet alleen wij. Toen we zondag de beurs bezochten, durfde ik voorzichtig te concluderen: hier is heel veel aanbod. Er hingen een kleine triljoen kleertjes. De moed zonk mij in de spreekwoordelijke schoenen.
Zondagavond haalden we de restanten op. En met restanten bedoel ik: vier volle klapkratten. We hadden ook vier volle klapkratten ingeleverd. Bij het uitpakken van die kratten, werd ons niet duidelijk of we nou werkelijk iets verkocht hadden. We troffen wel drie kledingstukken aan die helemaal niet van ons waren geweest. Net toen ik riep ‘volgens mij is dat ene roze jurkje verkocht, dat zit er niet bij’, ging mijn telefoon. Er was een roze jurkje van ons aangetroffen in andermans krat.
Later die week zouden we de winst op onze rekening uitgekeerd krijgen. Dat gebeurde. We hadden €4,25 verdiend. De klapkratten kostten €20.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Sommige mama’s lijken wel een ingebouwd radarapparaat te hebben. Ze voelen het meteen als er iets mis is, nog voordat jij zelf doorhebt dat er een probleem is.
Haar man werkt hard en kreeg eindelijk die promotie, voor de droombaan waar hij het allemaal voor deed. Maar ja. Lotte zag het niet zitten.
Lieke Martens, die onlangs deelde zwanger te zijn van haar tweede kindje, deelt het verdrietige nieuws dat de zwangerschap niet goed is verlopen en ze haar zoontje is verloren.
Elsemieke (31) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (4 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.