Fotografie: Paulien van Beusekom
Als ik op social media mensen voorbij zie komen die een Hyrox doen, dan is het alsof ik kijk naar een stel schapenhoeders op een berg in Peru. Het voelt allemaal erg ver verwijderd van mijn persoonlijke leven.
Totdat ik er wat langer over nadacht en concludeerde dat het helemaal niet ver verwijderd is van mijn persoonlijke leven. Mijn leven ís een Hyrox. Ik heb namelijk een peuter.
Zie ik van dat Hyrox-volk een sprintje trekken, dan denk ik: piece of cake. Heet dat in hun vaktermen ‘interval running’ dan heet dat bij mij gewoon ‘dagje uit met mijn peuter’. Waar zij allerlei kreunende geluiden produceren, komen bij mij vooral kreten uit mijn mond als ‘HIERBLIJVEN!’ ‘KOM TERUG!’ en ‘STOPPEN!!!!’
Hyrox’ers doen ook een zogenoemde ‘sled push’. Dan duwen ze dus een zware slee vooruit. Tja, een volgestouwde buggy met de weekboodschappen en een kind van 20 kilo erin, lijkt mij een beetje hetzelfde werk.
Dan heb je nog de ‘farmers carry’ waarbij ze in beide handen een zwaar gewicht dragen en daarmee een beetje ongemakkelijk voorwaarts lopen. Dan vraag ik je: ben je weleens gaan wandelen met een peuter op een fiets? De kans is dan namelijk enorm dat je de terugweg moet afleggen met in de ene arm die fiets en in de andere arm die peuter. Lopen twee dumbbells toch lekkerder, hoor.
En ‘wall balls’ waarbij je een zware bal honderd keer omhoog moet gooien? Doet me denken aan mijn peuter die driemiljard speelgoedjes heeft, maar toch het liefst vermaakt wordt door honderd keer in de lucht gegooid te worden. Of door mijn onderbeen als wipwap te laten fungeren.
Lopen met een sandbag doet me dan weer denken aan een doorsnee uitje met mijn peuter waarbij ze weer eens niet zelf wil lopen, niet in de buggy wil, maar alleen maar getild dient te worden. En dan heb ik het nog niet eens gehad over hoe vaak die vleesgeworden sandbag me dwingt om haar thuis de trap op te tillen. En lunges doen me denken aan heel de dag door speelgoed van de grond af rapen. Dus ja, het leven met een peuter staat gelijk aan een Hyrox. Ik mis alleen de medaille nog.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Het moment waar elke moeder stiekem een beetje tegenop ziet (en tegelijkertijd naartoe werkt): je kind dat uitvliegt. Bij Sylvie Meis is dat moment inmiddels realiteit.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Denise, wiens affaire na een ongeluk in het ziekenhuis ligt, wat ze natuurlijk met niemand kan delen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Lotte, wiens schoonmoeder haar hele leven verpest.