Fotografie: Paulien van Beusekom
Ik dacht altijd dat ik best een geduldig mens was. En toen kreeg ik een kind.
Toen mijn dochter een baby was, kon ik zelf het tempo nog bepalen. Ik wikkelde haar in een of andere veel te dure draagdoek en ze liet zich gedwee meezeulen. Die fase is voorbij. Echt ontzettend voorbij. Mijn dochter is nu een dreumes die zich helemaal niks meer gedwee laat gebeuren. Ze wil alles zelluf doen.
Ik mag werkelijk waar geen deur meer openen in mijn eigen huishouden. Als ik de woonkamer wil betreden, moet ik het niet wagen om zelf de deurklink aan te raken. Dat wil mijn dochter namelijk doen. Als mijn hand slechts een centimeter richting de klink beweegt, wordt er al ‘NEEE!’ gegild.
Vaak sta ik daarom braaf op de deur te kloppen, wachtend tot mijn dochter ‘m voor me open doet. Helaas heeft ze de concentratieboog van een aardpeer en komt ze doorgaans van alles tegen op haar route naar de deur. Soms bedenkt ze zich halverwege de route dat ze haar knuffel en haar drinkbeker wil meenemen. En zo sta ik soms tien minuten te wachten totdat Rosie, haar knuffel en haar drinkbeker die deur voor me komen opendoen.
Naast deuren mag ik ook geen lichtknopjes meer bedienen en prullenbakken meer openen. Ook dat wil Rosie namelijk doen. Het vergt veel geduld. Net als wandelen met Rosie. Ze wil namelijk absoluut niet meer in de buggy, ze wil zelf lopen. Alleen houdt lopen bij haar in dat ze stilstaat bij iedere bloem en grasspriet.
Dat laatste probeer ik heel erg aan te moedigen. Iets met natuur en oog hebben voor de kleine dingen des levens. Alleen duurt het soms wel verdomde lang allemaal. Dan moet er na het plukken van 251 bloemetjes nog een 252e bloemetje worden geplukt, terwijl moeders het nou onderhand wel zat is en weer huiswaarts wil. Die 252 bloemetjes heb ik trouwens ‘s avonds weggegooid. Toen ze op bed lag. Want als Rosie slaapt mag mama weer lekker alles zelluf doen.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Carice van Houten speelt voor het eerst in zeven jaar weer in een speelfilm: A Family. In de film staat de impact van een scheiding op kinderen centraal, een thema dat haar persoonlijk raakt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Hanne (31) haar vraagstuk. Kan ze haar twee kinderen in de bakfiets laten zitten als ze de supermarkt in glipt voor een snelle boodschap?
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
In de nieuwste beelden van zijn docuserie laat Jorik Scholten, beter bekend als Lil Kleine, een kwetsbare kant zien. En die draait niet om muziek, maar om vaderschap.
Er zijn van die momenten waarop je als moeder serieus aan jezelf begint te twijfelen. Ilse weet dat als geen ander: haar dochter kwam iedere dag in een andere outfit thuis.