Fotografie: Paulien van Beusekom
Ik dacht altijd dat ik best een geduldig mens was. En toen kreeg ik een kind.
Toen mijn dochter een baby was, kon ik zelf het tempo nog bepalen. Ik wikkelde haar in een of andere veel te dure draagdoek en ze liet zich gedwee meezeulen. Die fase is voorbij. Echt ontzettend voorbij. Mijn dochter is nu een dreumes die zich helemaal niks meer gedwee laat gebeuren. Ze wil alles zelluf doen.
Ik mag werkelijk waar geen deur meer openen in mijn eigen huishouden. Als ik de woonkamer wil betreden, moet ik het niet wagen om zelf de deurklink aan te raken. Dat wil mijn dochter namelijk doen. Als mijn hand slechts een centimeter richting de klink beweegt, wordt er al ‘NEEE!’ gegild.
Vaak sta ik daarom braaf op de deur te kloppen, wachtend tot mijn dochter ‘m voor me open doet. Helaas heeft ze de concentratieboog van een aardpeer en komt ze doorgaans van alles tegen op haar route naar de deur. Soms bedenkt ze zich halverwege de route dat ze haar knuffel en haar drinkbeker wil meenemen. En zo sta ik soms tien minuten te wachten totdat Rosie, haar knuffel en haar drinkbeker die deur voor me komen opendoen.
Naast deuren mag ik ook geen lichtknopjes meer bedienen en prullenbakken meer openen. Ook dat wil Rosie namelijk doen. Het vergt veel geduld. Net als wandelen met Rosie. Ze wil namelijk absoluut niet meer in de buggy, ze wil zelf lopen. Alleen houdt lopen bij haar in dat ze stilstaat bij iedere bloem en grasspriet.
Dat laatste probeer ik heel erg aan te moedigen. Iets met natuur en oog hebben voor de kleine dingen des levens. Alleen duurt het soms wel verdomde lang allemaal. Dan moet er na het plukken van 251 bloemetjes nog een 252e bloemetje worden geplukt, terwijl moeders het nou onderhand wel zat is en weer huiswaarts wil. Die 252 bloemetjes heb ik trouwens ‘s avonds weggegooid. Toen ze op bed lag. Want als Rosie slaapt mag mama weer lekker alles zelluf doen.
Tara (31) is moeder van dochtertje Rosie (2). Haar boek ‘Blender zonder deksel: eerlijke verhalen over het ouderschap‘ is nú te koop.
Gezinsnieuws bij je ex kan best even schakelen zijn, maar bij Sylvie Meis klinkt vooral blijdschap. Nadat Rafael van der Vaart en Estavana Polman bekendmaakten dat ze opnieuw een kind verwachten, laat ook Sylvie van zich horen.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Angela, die door haar buren haar droomhuis heeft moeten verlaten.
Het moment waar elke moeder stiekem een beetje tegenop ziet (en tegelijkertijd naartoe werkt): je kind dat uitvliegt. Bij Sylvie Meis is dat moment inmiddels realiteit.
Een baby brengt liefde, maar ook een flinke dosis slaaptekort krijg je er soms gratis bij. Anna Nooshin en haar vriend Thijs ontdekten dat tijdens de eerste jaren met dochter Nala maar al te goed.
Waar sommige vrouwen lichte paniek voelen bij het woord ‘oma’, krijgt Sylvie er juist een twinkeling van in haar ogen.
Een tweede kind erbij: Emma Wortelboer heeft opnieuw alle reden om op een roze wolk te zitten. De presentatrice is bevallen van haar dochter en deelt op Instagram alvast een paar intieme foto’s uit het ziekenhuis.