Patrick (53) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Hoe ouder mijn kinderen worden, zo lijkt het, des te bezorgder ik word als vader. Het neemt gekke vormen aan. Dacht ik dat het al heftig was om ze voor het eerst bij de crèche achter te laten? Toen kwam de eerste dag op de basisschool. Duizelig van het moment liet ik mijn soms huilende kindjes in hun klaslokalen achter, want ja – geen lang afscheid, werd er gesteld. ‘Dat maakt het juist lastiger voor je kind,’ zei de juf streng en ik schuifelde de gang op terwijl ik het gehuil van mijn kroost probeerde te negeren.
Ja, en nu zit een van dat geteisem dus in de brugklas en krijgt-ie nieuwe vrienden en die wonen verder weg. ‘Hi pap, mag ik wat geld om met wat vrienden naar een fastfoodrestaurant te gaan?’ ‘Wie zijn dat dan? En gaan jullie naar de stad? Ga je dat hele stuk fietsen? Door het weiland? En dan terug door het donker??? Zal ik je anders even brengen?’
Lees ook – Patrick: ‘Hoeveel vrouwen (en mannen) worden er mishandeld in hun relatie?’ >
Hoe ik het in mijn hoofd haalde. Hij ging die tien kilometer nog liever kruipen dan dat ik hem zou brengen. Hij wilde fietsen. Meteen worstelde ik met alle gevaren die hij tegen zou kunnen komen. Levensecht speelden de doemscenario’s zich af in mijn gedachtewereld. Maar ja, ik gun hem zijn ontwikkelende vriendschappen dus ik stortte wat extra euro’s voor een burgertje op zijn rekening en keek hem met pijn in mijn hart na toen hij de straat uit fietste. ‘Deel je wel je locatie? Je mag alleen als je voor- en achterlicht het doen, 18:30 uur staat het eten op tafel en laat even weten als je terugfietst en deel dan je locatie permanent.’ Het waren maar een paar van de voorwaarden die ik stelde. Hij knikte nog een soort van en weg was hij.
O mijn arme vaderhart. Malen, malen, malen. Hoe zou hij het hebben? Moet ie misschien toch een elektrische fiets? (nee!) Wat als zijn mobiel leegraakt en hij verdwaalt? Dat soort zeikerige oudergedachten had ik. Ja soms word ik moe van mezelf.
“Wat als zijn mobiel leeg raakt en hij verdwaalt? Dat soort zeikerige oudergedachten had ik“
Ondertussen keek ik of er al iets van zijn bankrekening gepind was zodat ik wist wat hij deed. Dat ging zo een uur of vier door. En toen ging de telefoon. Ik schrok. Even. Het was mijn 12-jarige. ‘Mag ik bij mijn vriend blijven eten? En we maken ook nog brownies. Dus het duurt nog even voor ik er ben.’ ‘Ja daag,’ reageerde ik mijn lange wachten af, ‘eet die brownies lekker een andere keer. Het is pikkedonker, je rijdt een heel stuk door het bos, en langs een drukke doorgaande weg. Nee. Ik wil dat je nú thuiskomt.’
‘Ja maar dit en ja maar dat.’
Het resultaat: ik zat in mijn auto en stopte bij iedere vluchtstrook of auto-uitwijkplaats langs de weg
terwijl op het fietspad naast me mijn kuikentje zich het zweet voor de ogen fietste tegen de wind en
de regen in. Het was maar tien kilometer, toch voelde het als oneindig. En het voelde goed. Ik was een
goede vader die zijn kind veilig thuis kreeg. Voor even was de angst weer gestild…
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Na jaren samen een leven te hebben opgebouwd, hebben Channah Koerten en Nordin Blessing besloten ieder hun eigen weg te gaan.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.