Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (55) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Hoe hard ik ook mijn best doe om mijn kuikens gelijk te behandelen, er is er altijd wel een die denkt dat de ander wordt voorgetrokken.
Serieus, ik verdeel het eten nog net niet met een keukenweegschaal op de gram nauwkeurig. Is er een oneven aantal snoepjes of stukjes kip bij het avondeten, dan lever ik zelf maar in. Probleem opgelost.
Gelegenheden tot feestvieren, cadeautjes, het aantal vluchten naar Nederland (we wonen in Spanje), kleedgeld, zakgeld, wie er al tv heeft gekeken vandaag en hoe lang… Bij alles leg ik een denkbeeldige meetlat naast de situatie. Dat deed ik vroeger al toen het echt nog ukkies waren en nu nog steeds. Ooit was ik in de dierentuin en kreeg ik van de olifantenverzorger een flinke uitbrander omdat ik een lange tak over de reling had gestoken. Een van de olifanten at de tak op, maar blijkbaar kunnen dikhuiden superjaloers op elkaar worden. Één tak kon blijkbaar de hele kudde op zijn kop zetten, zei de verzorger. Zo is het hier ook een beetje.
Toen mijn eerste romans verschenen, gebaseerd op het verhaal van mijn toen driejarige oudste dochter, was voor mij duidelijk dat ik geen herkenbare foto’s van haar zou publiceren, hoe vaak lezers er ook naar vroegen. Dat principe heb ik nooit meer losgelaten. Ook mijn jongere guppies verschijnen nooit herkenbaar als ‘van mij’ online. Alles om hen te laten voelen en beseffen dat ze allemaal even belangrijk voor me zijn en dat ik van iedereen evenveel houd. Geen ‘waarom staan er wel foto’s van hen online en niet van mij?’ Een leven waarin ik een van de kinderen zou voortrekken of liever zou vinden dan de anderen is voor mij geen leven. Ik snap ook echt ouders niet die bewust een van hun kinderen voortrekken of die openlijk uitspreken dat ze een favoriet hebben. Hoe moet dat voor de andere kids voelen?
Ik ben de vadervogel die met één worm in zijn snavel bij het nest vol hongerige snaveltjes terugkeert en denkt ‘Holy shit, aan wie moet ik hem nu geven?’
Maar wat ik ook doe, de kids schijnen er altijd anders over te denken. ‘Waarom mocht zij langer opblijven?’ ‘Waarom mocht hij de grote handdoek?’ Waarom moet ik alweer de hond uitlaten?’ Het maakt nul komma nada uit wat mijn verklaringen zijn; er wordt met een vergrootglas gekeken naar ieder minivoordeel dat de ander zou hebben gehad.
Maar ja, wat doe ik? De een wil praten, de ander met rust gelaten. De een heeft een schop onder zijn kont nodig, terwijl de ander juist een arm om zich heen wil. Ze hebben helemaal niet hetzelfde nodig. Ja, gezien en gehoord, dat willen ze worden. Hey, en zo krijg ik tijdens het schrijven nu zomaar een inzicht. (Dank je wel, Kek Mama haha.) Gelijke behandeling is soms juist ongelijke behandeling. Misschien zit eerlijk ouderschap niet in het exact verdelen van de snoepjes en de kip, in zakgeld of in schermtijd. Het zit hem natuurlijk gewoon in dat ieder kind voelt: als ik je nodig heb dan ben je er voor mij. En dat kunnen ze nu gewoon nog niet zien, maar later wel voelen. Dus die keukenweegschaal gaat de la weer in. Maar weggooien doe ik hem nog even niet. Stel je voor dat er volgende week een zak M&M’s op tafel komt waar een oneven aantal in zit!
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (16) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (9) en Feline (12). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
De beschuit met muisjes kan in huize Gnodde dubbel worden uitgedeeld. De familie is namelijk in korte tijd uitgebreid met twee nieuwe gezinsleden. Zowel Annebou als Gabrielle waren tegelijk in verwachting en mochten vlak na elkaar hun baby verwelkomen.
Er is feestelijk nieuws bij de familie Buddenbruck, bekend van het programma Een huis vol. Thaila en haar man Rob mogen zich binnenkort opnieuw opa en oma noemen. Het gezin maakte het nieuws bekend via Instagram en kijkt uit naar de komst van een nieuw familielid.
Dat André Hazes (32) en Noa Braaf inmiddels ruim een jaar samen zijn, is geen geheim. Volgens de zanger is hun relatie vooral rustig en stabiel. Sterker nog, hij zegt dat ze nog nooit echt ruzie hebben gehad.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
