Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Veel ouders zeggen trots: “Ik zou voor mijn kinderen sterven.” En eerlijk, dat klinkt natuurlijk heel
groots en heroïsch. Maar als ik er wat langer op kauw, is het ook een beetje een lege huls. Want ja, sterven kan iedereen. Het is één keer een knoop doorhakken en hop: exit toneel. Klaar. Leven voor je kinderen, dát is pas een uitdaging.
Leven betekent dat je je eigen trauma’s, krassen, onopgeloste familie-ellende en onverwerkte liefdesverdriet onder ogen durft te zien. En dat is een stuk minder Instagramwaardig dan een heldhaftige uitspraak op een regenachtige donderdagmiddag.
Kijk, kinderen zijn net kleine sponsjes met pootjes. Ze zuigen alles op: je blijdschap, je angsten, je patronen, je zwijgende woede. Denk je dat ze het niet merken als jij stiekem al jaren rondloopt met
die ene onverwerkte ruzie met je moeder? Spoiler: ze merken het. En ze nemen het mee. Niet in hun
rugzak, maar in hun zenuwstelsel. En zo gaat de stoelendans van generaties door. Willen we echt een mooiere, lievere wereld voor onze kinderen? Dan zullen we zelf de diepte in moeten. Niet in de speeltuin, maar in ons eigen binnenste. Dat is niet gezellig, niet makkelijk, en meestal ook niet geschikt voor social media. Maar o zo nodig. Doe eens een familieopstelling, bijvoorbeeld. Ja, dat klinkt zweverig. En nee, je hoeft er niet meteen je hele vriendenkring voor uit te nodigen. Maar het kan verhelderend zijn om te zien dat je eigenlijk al dertig jaar lang de ruzie van je opa met zijn broer aan het meeslepen bent. Of dat je je dochter voortdurend corrigeert omdat je eigenlijk je eigen kindertijd nog wilt repareren. Want ook jij hebt een deel van de shit die je meedraagt van jouw ouders meegekregen zonder dat je het in de gaten had. Ga eens naar een psycholoog. Die mensen bestaan niet voor niets. Of probeer ademwerk, meditatie, een psilocybine-ceremonie (nee, dat is geen paddo-tripje in de kelder van je neef, maar een serieuze reis met begeleiding).
Wat je ook kiest: doe íets. Want anders laat je je kinderen zwemmen in jouw onverwerkte shit. En geloof me: ze hebben genoeg aan hun eigen struggles. Ze hoeven die van jou er echt niet bij. En natuurlijk, ik hoor je denken: “Ja maar, ik heb toch ook gewoon m’n best gedaan?” Klopt. Maar goedbedoeld trauma doorgeven is nog steeds trauma doorgeven. Dus: stop met die doodsheldhaftige uitspraken. Dat jij bereid bent te sterven voor je kinderen is mooi, maar het gaat ze veel meer helpen als je besluit écht te léven. Door de modder heen. Met tranen, confrontaties, misschien wat gesnotter bij een therapeut. Het fijne is, je voelt je na het aankijken zelf ook een stuk lichter en gegrond. Het is moeilijk, ja en tegelijk ook het mooiste cadeau dat je kunt geven: een schonere start- en levenslijn. Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: dat onze kinderen later zeggen, “Mijn ouders… die hebben het niet perfect gedaan. Maar ze hadden wél de ballen om hun eigen rommel op te ruimen.” En dat, lieve ouder, vind ik pas écht liefde.
PS: dit is geen statement dat zegt dat jij het als ouder onder de huidige omstandigheden niet goed doet. Het zegt dat als je je trauma’s niet aankijkt, er nog zoveel meer ruimte is voor moois in jouw leven en dat van je kind en dat wens ik jou, je kind, je omgeving en de wereld toe. Fijne week.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Na jaren samen een leven te hebben opgebouwd, hebben Channah Koerten en Nordin Blessing besloten ieder hun eigen weg te gaan.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.
