Beeld: Paulien van Beusekom
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.
Veel ouders zeggen trots: “Ik zou voor mijn kinderen sterven.” En eerlijk, dat klinkt natuurlijk heel
groots en heroïsch. Maar als ik er wat langer op kauw, is het ook een beetje een lege huls. Want ja, sterven kan iedereen. Het is één keer een knoop doorhakken en hop: exit toneel. Klaar. Leven voor je kinderen, dát is pas een uitdaging.
Leven betekent dat je je eigen trauma’s, krassen, onopgeloste familie-ellende en onverwerkte liefdesverdriet onder ogen durft te zien. En dat is een stuk minder Instagramwaardig dan een heldhaftige uitspraak op een regenachtige donderdagmiddag.
Kijk, kinderen zijn net kleine sponsjes met pootjes. Ze zuigen alles op: je blijdschap, je angsten, je patronen, je zwijgende woede. Denk je dat ze het niet merken als jij stiekem al jaren rondloopt met
die ene onverwerkte ruzie met je moeder? Spoiler: ze merken het. En ze nemen het mee. Niet in hun
rugzak, maar in hun zenuwstelsel. En zo gaat de stoelendans van generaties door. Willen we echt een mooiere, lievere wereld voor onze kinderen? Dan zullen we zelf de diepte in moeten. Niet in de speeltuin, maar in ons eigen binnenste. Dat is niet gezellig, niet makkelijk, en meestal ook niet geschikt voor social media. Maar o zo nodig. Doe eens een familieopstelling, bijvoorbeeld. Ja, dat klinkt zweverig. En nee, je hoeft er niet meteen je hele vriendenkring voor uit te nodigen. Maar het kan verhelderend zijn om te zien dat je eigenlijk al dertig jaar lang de ruzie van je opa met zijn broer aan het meeslepen bent. Of dat je je dochter voortdurend corrigeert omdat je eigenlijk je eigen kindertijd nog wilt repareren. Want ook jij hebt een deel van de shit die je meedraagt van jouw ouders meegekregen zonder dat je het in de gaten had. Ga eens naar een psycholoog. Die mensen bestaan niet voor niets. Of probeer ademwerk, meditatie, een psilocybine-ceremonie (nee, dat is geen paddo-tripje in de kelder van je neef, maar een serieuze reis met begeleiding).
Wat je ook kiest: doe íets. Want anders laat je je kinderen zwemmen in jouw onverwerkte shit. En geloof me: ze hebben genoeg aan hun eigen struggles. Ze hoeven die van jou er echt niet bij. En natuurlijk, ik hoor je denken: “Ja maar, ik heb toch ook gewoon m’n best gedaan?” Klopt. Maar goedbedoeld trauma doorgeven is nog steeds trauma doorgeven. Dus: stop met die doodsheldhaftige uitspraken. Dat jij bereid bent te sterven voor je kinderen is mooi, maar het gaat ze veel meer helpen als je besluit écht te léven. Door de modder heen. Met tranen, confrontaties, misschien wat gesnotter bij een therapeut. Het fijne is, je voelt je na het aankijken zelf ook een stuk lichter en gegrond. Het is moeilijk, ja en tegelijk ook het mooiste cadeau dat je kunt geven: een schonere start- en levenslijn. Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: dat onze kinderen later zeggen, “Mijn ouders… die hebben het niet perfect gedaan. Maar ze hadden wél de ballen om hun eigen rommel op te ruimen.” En dat, lieve ouder, vind ik pas écht liefde.
PS: dit is geen statement dat zegt dat jij het als ouder onder de huidige omstandigheden niet goed doet. Het zegt dat als je je trauma’s niet aankijkt, er nog zoveel meer ruimte is voor moois in jouw leven en dat van je kind en dat wens ik jou, je kind, je omgeving en de wereld toe. Fijne week.
Meer lezen van Patrick? Hier vind je al zijn andere columns.
Sommige moeders plannen weken vooruit, anderen worden op een doodgewone dinsdag ineens eventmanager. Want als een kind besluit dat er een feestje komt, dan komt er een feestje, punt.
Relatiepraat in de keuken, maar dan net even pittiger. Janneke en Johan Jelies duiken samen het verleden in.
Sommige weekenden bestaan uit voetbal langs de lijn en stapels was wegwerken. En soms verandert je woonkamer ineens in een minishowbizzfeestje. Voor de familie Wildeman uit Een huis vol was het er zo een waar ze nog jaren over napraten.
Prachtig babynieuws voor Esther Vedder en haar verloofde Ismael: binnenkort komt er een kindje bij! Esther is namelijk in verwachting.
De zon schijnt, de ramen kunnen open en heel Nederland krijgt ineens de drang om kasten uit te mesten, plinten af te soppen en dat ene keukenkastje (je weet welke) eindelijk aan te pakken.
Tussen TikTok-trends over verboden voedingsmiddelen, de ene na de andere health-hype en gadgets die je slaap, stappen en stressniveau tot op de seconde bijhouden, voelt gezond leven soms als een fulltime project. Alsof je altijd net iets beter, schoner of bewuster zou moeten eten. Met zoveel tegenstrijdige informatie online is het best een uitdaging om […]