Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (14) en Phaedra (11). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Ze zeggen dat een moeder een auto op kan tillen als haar kind eronder ligt. En ergens geloof ik dat we inderdaad bergen kunnen verzetten om ons kroost te redden, of in de meeste gevallen ‘te beschermen’. Beschermen tegen vergeten hete ovens, steile trappen bij oma of de over het hoofd geziene stopcontacten. Hele businessmodellen zijn hierop gebouwd. De marketing voor de nieuwbakken ouder is on point. Miljoenen, wat zeg ik, miljarden gaan er om in deze industrie.
Lees ook – ‘Achteraf was dit niet het moment om ‘stoer’ te doen tegenover mijn ex’ >
Aan de ene kant ook heel fijn natuurlijk, want een traphekje is best een goed idee. En als je baby net gaat kruipen komt een veiligheidspinnetje op het kastje met schoonmaakmiddelen ook van pas. God, wat ik allemaal wel niet heb aangeschaft. GPS-trackers, wc-vergrendelaars, antislipsokken (toen ze nog niet eens een meter hadden gelopen) en een helmpje. Dat laatste was niet voor op de fiets, maar voor in huis. Ik dacht dan heb ik zes vliegen in één klap. Tja, zo’n moeder was ik.
Goed, in my defence, ik had ook wel echt mijn redenen, want mijn zusje is ooit voor mijn ogen van een boot gevallen en op het nippertje door mijn ouders gered. Dat soort tafarelen laat sporen achter. Maar sommige moeders gaan nog veel verder. Te ver. Echt veuls te ver. Niet eens met bescherming, maar met het ‘zorgen’. Terwijl ik deze column schrijf, ben ik op vakantie. En tot mijn grote afschuw heb ik iets gezien dat ik helaas nooit meer van mijn netvlies zal krijgen. Op de luchthaven zag ik een moeder het snot uit de neus van haar baby zuigen. Ze spuugde het, thank God, wel uit in de hydrofiele luier die om haar heen hing, maar OMG, why, why, why? De baby zag er verder zeer comfortabel uit, dus geen noodzaak.
‘Sommige moeders gaan nog veel verder. Te ver. Echt veuls te ver’
Opeens lijkt mijn GPS-tracker helemaal niet zo gek. Bescherming, ja, dat snap ik. Maar laten we vooral niet vergeten dat we soms bergen kunnen verzetten met iets simpels als een beetje afstand. Soms in minder echt meer.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.