Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (14) en Phaedra (11). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Er zijn van die momenten waarop ik thuiskom na een lange kantoordag, mezelf op de bank laat vallen, en mijn telefoon mijn uitlaatklep is. Die vijf minuten voor mezelf veranderen dan in minstens 40 minuten scrollen, terwijl ik zéker weet dat het nog maar tien minuten waren. Zo voelt het in ieder geval. En hoewel ik die tijd stiekem mega koester, weet ik ook dat ik ondertussen een verkeerd voorbeeld geef aan mijn kinderen. Want eerlijk? Mijn schuldgevoel over schermtijd is bijna een tweede natuur geworden.
Ik weet dat ik ze soms bewust op hun scherm zet om zelf even op adem te komen. Vijf minuutjes, denk ik dan. Maar vijf minuten worden er tien, tien worden er twintig, en voor ik het weet voel ik me de grootste ploetermoeder ever. Dat schuldgevoel komt pas echt binnen als ik het weer een keer wil aanpakken. Al weken denk ik erover om ‘weer’ schermtijden in te stellen. Maar die apen weten bij mij altijd binnen no time de toegangscode. En daar word ik gestoord van!
Ik probeer het wel. Zo vraag ik iedere doordeweekse avond aan mijn oudste dochter om haar telefoon beneden te laten. Het voelt alsof ik probeer haar uit een soort apatische toestand te halen, af te kicken. En ik begrijp haar, omdat ik zelf maar al te goed weet hoe verslavend het is.
Wat me misschien nog wel het meest bang maakt, is de desinformatie waar ze mee te maken krijgen. Hoe bescherm ik mijn kinderen daartegen? Hoe leg ik uit dat niet alles wat ze zien de waarheid is, zonder ze te overspoelen met nóg meer waarschuwingen? Ik wil ze een veilige plek bieden in een wereld die in hun broekzak past, maar ik ben lost als het gaat om de spelregels.
Bij mijn vriendinnen merk ik dat ze net zo worstelen met de schermtijd van zichzelf en hun kinderen. We’re all running in circles. Wij zijn tenslotte de eerste generatie ouders met kinderen die geboren zijn in een digitale wereld. Met een sjiek modern woord ‘digital natives’ genoemd. En wij, ouders, hebben eigenlijk geen clue over ‘hoe om te gaan met schermtijd’. En we kunnen het ook niet weten, dus we moeten accepteren dat we de eerste generatie opvoeders zijn die hiermee moeten dealen. Ik improviseer en hoop dat ik niet compleet mijn kinderen verpest….
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd in een nieuw land woont.
Soms loopt een simpele Marktplaats-aankoop nét even anders dan gepland. Wat begon als een droomvondst voor een prikkie, veranderde in een verhaal dat Mila een jaar later nog steeds bezighoudt.
Jorinde is al jaren gelukkig getrouwd met Kevin, maar sinds haar oudste zoon op school zit, ziet ze haar ex weer dagelijks. En dat levert toch wat verwarrende gevoelens op.
Het lijkt allemaal één grote droom: zon, ruimte en een nieuw leven in Spanje. Maar volgens Janneke Jelies zit de werkelijkheid nét even anders in elkaar. In de Radio 10-ochtendshow vertelt ze eerlijk hoe pittig dat eerste jaar in Spanje eigenlijk was.
Soms is één simpele zin van een andere moeder genoeg om te breken. Fré (31), kersverse moeder van een baby, maakte het onlangs mee in de supermarkt.
Kirsten Schilder is getrouwd met zanger Nick Schilder en moeder van Nikki, Julian en Jackie. Daarnaast is ze oprichter van Making Memories.