Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
‘Van Liemt of Roodenburg?’ vraagt een vriendelijke dame aan de telefoon.
‘Van Liemt.’
‘Niet getrouwd?’
‘Eh… ja wel, maar we zijn aan het scheiden.’
‘God, wat vervelend!’
Ik hoor dat ze aardig is en wil haar niet direct voor de leeuwen gooien en dus zeg ik ‘Nou… dat ligt eraan’. Ze biedt meteen haar excuses aan en zegt: ‘Op het moment dat ik het zei, dacht ik al: niet doen.’ Ik zeg dat het niet erg is.
Maar dit is een typisch voorbeeld van hoe de maatschappij naar mij en mijn soortgenoten kijkt. En eerlijk is eerlijk: het is ook echt een lastig onderwerp. Ik heb zelf ook een vriendin die gescheiden is, en eigenlijk kun je het nooit goed doen. Doorgaan alsof er niks aan de hand is, voelt raar. Maar er constant een zwaar, beladen ding van maken? Ook niet de bedoeling. Dus ik snap de moeilijkheid.
Waar ik laatst wél een vriendin vriendelijk doch dringend op heb aangesproken, is haar jargon. Ik kan het haar niet kwalijk nemen hoor, ze is een van de liefste mensen op aarde, maar ik vind dat we sowieso zorgvuldiger met onze woorden moeten omgaan. En toch nog een beetje meer als het dit onderwerp én kinderen betreft.
Wat gebeurde er? Ze had me heel lief uitgenodigd om te komen eten mét mijn kinderen. En daar vloeien steeds vaker geluksmoment uit voort, want het is zo leuk dat ze groter worden en steeds meer mee kunnen doen met tafelgesprekken. (Baby mama’s: echt iets om naar uit te kijken!) Goed, we hadden het over waar hun oudste ging studeren en ik zag dat mijn oudste zorgvuldig aan het meeluisteren was. Daarna vertelde ze over goede kennissen van hen, die ook aan het scheiden zijn.
Ik vind het dus tegenwoordig super leuk om mijn kinderen bij gesprekken te betrekken als deze, maar ik merk ook dat als het onderwerp ‘scheiden’ op tafel komt, ik toch net wat voorzichtiger ben, juist omdat ik weet hoe gecultiveerd we zijn omtrent dit thema en omdat ik mijn kinderen een zo min mogelijk trauma wil meegeven. Mama-beer-logica, toch?
Plotseling zegt mijn vriendin ineens: ‘Gebroken gezin bla bla…’ refererend aan die andere vriendin. Mijn ogen flitsen meteen naar die van mijn kinderen. Hoe landen deze slordig gekozen woorden in hun kleine, modern-family-hersentjes?
Ik vraag haar voorzichtig maar direct om zorgvuldiger te zijn met haar woorden. En zeg daarbij nadrukkelijk dat niet ieder gezin waarbij de ouders een andere weg kiezen dan bij elkaar te blijven ( geef toe, dit klinkt toch psychisch toch veel behapbaarder) een gebroken gezin is.
Ze schrikt van mijn ad rem reactie, maar knikt en zegt dat ik gelijk heb. Ik kijk haar aan, en sein met mijn ogen naar mijn kinderen zo van, deze zijn nog vers, please handle with care. En zoals dat in goede vriendschappen gaat, snapt ze me gelukkig meteen. Ze switcht heel nonchalant naar een ander onderwerp, de nieuwste trend: Labubu. Van ‘gebroken gezin’ naar knuffelbeer-hype in vijf minuten tijd.
En dát, lieve mensen, is eerlijk kunnen zijn en toch een vriendschap behouden die steviger is dan ooit.
Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’