Patricia: ‘Ik knik, maar zie ondertussen alleen maar denkbeeldige rode vlaggen om ons gesprek wapperen’

column patricia van liemt Beeld: Marijn Reichert
Patricia van Liemt
Patricia van Liemt
Leestijd: 3 minuten

Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.

Lees verder onder de advertentie

‘Isabella is Christelijk geworden.’ De opmerkelijke zin lijken in de lucht te blijven hangen. Alsof ze zelf ook weten dat ik een paar seconden nodig heb om de woorden te laten landen.

De laatste keer dat ik mijn vriendin heb gezien, is een heel aantal jaar geleden, toen we vooral een onze-kinderen-spelen-samen-in-de-zandbak-band hadden. Maar ik ken haar wel goed genoeg om mijn verbazing in toom te houden.

Lees verder onder de advertentie

‘ Oké’, stamel ik wat ongemakkelijk. ‘Gaan jullie vaak samen naar de kerk?’ Ze antwoordt dat niet zij Christelijk is geworden, maar alleen haar Isabella, haar dochter. Zij wil er niets mee te maken hebben.

Bekeerd

Ik ben bang dat nu de verbazing wel van mijn gezicht af te lezen is. Dus zonder dat ik hoef door te vragen, begint ze uit te leggen hoe haar dochter zich de laatste jaren tot het Christendom heeft bekeerd. Ze vertelt dat er ineens een bijbeltje op het nachtkastje van haar tienjarige dochter lag. Ik zeg niets, maar de rillingen lopen direct over mijn rug. Want zoals een moeder betaamd, verplaats je je direct in de situatie. Stel je voor dat een van mijn kinderen met een bijbel thuis zou komen. Uiteraard zou ik proberen pedagogisch een open gesprek te voeren, geïnteresseerd vragen zou stellen, en ruimte zou laten, maar ik weet ook heel zeker dat ik het wel meteen zou nuanceren, en uiteindelijk de hele gedachte uit haar hoofd zou praten. De kop in zou drukken. No way, Jose. Nope.

Lees verder onder de advertentie

Haar dochter is inmiddels vijftien, en heeft zich echt bekeerd en gaat wekelijks naar de kerk. Zonder haar dus. Ze verteld ook dat ze een vriendje heeft, uiteraard ook gelovig, maar ‘uiteraard’ niet aan seks voor het huwelijk doet. Dus daar hoeft ze zich geen zorgen over te maken, zegt ze met een glimlach.

Rode vlaggen

Ik knik, maar zie ondertussen alleen maar denkbeeldige rode vlaggen om ons gesprek wapperen. Toch weet ik ook meteen: dit is niet mijn plek. Niet mijn rol. En wat zou ik eigenlijk moeten zeggen? Dat religie nog altijd aan de basis ligt van veel oorlogen? Dat vrouwen er structureel door worden onderdrukt? Dat geloof zelden onschuldig blijft zodra het absoluut wordt?

Ik zeg niets.

Lees verder onder de advertentie

Wat ik wél zie, is een moeder die haar kind probeert vast te houden terwijl het zich in een richting beweegt waar zij zelf geen kaart van heeft. En een meisje dat op zoek is naar houvast, betekenis, regels misschien zelfs. Iets wat klopt, omdat de rest van de wereld zo vaak niet klopt.

Grenzen aan vrijheid

Misschien is dat het ongemak. Niet het geloof zelf, maar het feit dat we onze kinderen zien kiezen voor iets waar wij zelf geen taal meer voor hebben. Dat ze een waarheid omarmen die niet de onze is. En dat we, hoe vrijdenkend we onszelf ook vinden, ineens merken dat die vrijheid toch grenzen heeft.

Ik neem een slok van mijn wijn en luister. Niet omdat ik het begrijp. Maar omdat dit blijkbaar is waar moederschap soms ook over gaat: aanwezig blijven terwijl je het oneens bent…

Meer lezen van Patricia? Hier vind je haar andere columns.

Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail