Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (14) en Phaedra (11). Iedere vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
We zijn anderhalf jaar verder en ik vouw nog steeds zijn onderbroeken op. Is dat gek? Aan de ene kant niet, maar aan de andere kant een absolute mindfuck. Groundhog Day. Was voor was, voor was, voor was. Maar het zien van zijn merk op de rand van de boxershort voelt vertrouwd en veilig. Het zijn dit soort huis-tuin-en-keukenmomenten waarop ik even niet meer weet in welke tijdzone ik leef. Alsof ik per ongeluk ben blijven steken tussen wat was en wat had moeten zijn.
De wereld van gescheiden zijn voelt nog steeds onwennig, als een jas die niet helemaal past. Soms een miskoop, soms zit hij als gegoten, maar ik twijfel nog aan de kleur. Alleen kan ik ‘m niet meer terugbrengen, want de dertig dagen zijn al voorbij… En toch…
De wereld van gescheiden zijn voelt nog steeds onwennig, als een jas die niet helemaal past
Dit is wat ik wilde, toch? Alle keren dat ik fantaseerde over een ander leven, over ruimte, over opnieuw beginnen, ze hebben me geleid naar precies dit moment. Een moment waarop ik nog steeds zijn onderbroeken opvouw, maar die van een ander draag in bed. Samen in één huis, maar niet meer samen.
Het antwoord op die tegenstrijdigheid is simpel en tegelijkertijd pijnlijk ingewikkeld. Simpel, omdat we financieel nog aan elkaar vastzitten. Ingewikkeld, omdat loslaten niet iets is wat je in één keer doet. Niet in je hoofd, niet in je hart. Niet als je zoveel met elkaar hebt gedeeld.
Ik vraag me af of hij dat ook zo voelt. Of dat alleen mijn gedachten zijn, draaiend in cirkels terwijl ik wéér een stapel was in de kast leg. Want alles in huis is nog steeds hetzelfde. Zijn Griekse yoghurt, mijn havermelk. Zijn sportschoenen, de mijne er keurig naast. De kleine gewoontes die ooit zo vanzelfsprekend waren.
Nou goed, niet álles is exact hetzelfde. Soms staat er ineens een aangebroken fles prosecco in de koelkast. En dat drink ik niet. En dat voelt dan gek. Niet omdat we beiden verder zijn gegaan. Niet omdat ik niet wist dat dit moment zou komen. Maar omdat het me eraan herinnert dat we ooit een wij waren. En dat ik, tussen de havermelk en de prosecco kennelijk nog ergens in het midden zweef.
Eerder schreef Patricia dat gescheiden zijn soms superkut is. Lees die column hier.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
