Al steek je een kanon af, de vier maanden oude zoon van Kek Mama’s Malu slaapt ’s nachts als een roos. Toch wil ze nog niet dat-ie op z’n eigen kamer slaapt.
De keuze om Mack naast ons in bed te leggen, was vooral een praktische: ik gaf borstvoeding en zat er niet op te wachten om bij elke kick die hij gaf naar een andere kamer te moeten lopen. Had hij honger? Dan hoefde ik geen stap te zetten. Makkelijker kon dus niet, maar één ding wist ik wel: zodra onze baby ook maar een beetje door zou slapen, verhuisden we ‘m naar zijn eigen kamer.
Nu zijn we een paar maanden verder en slaapt hij redelijk goed door. En toch kan ik het niet over m’n hart verkrijgen om z’n bed over te zetten. Niet voor hem, maar vooral niet voor mezelf: ik vind het heerlijk om onze kamer binnen te lopen en zijn gesnurk te horen, in slaap te vallen met af en toe een piepje of kreuntje op links en ’s nachts naar z’n lieve gezicht te staren. Het klinkt misschien overdreven, maar ik wil die momenten niet missen. Nu nog niet.
Lees ook
Moeder krijgt commentaar op co-sleeping en bijt van zich af >
Als een mantra blijf ik zeggen dat Mack ‘het vast zal voelen’ als hij niet meer naast ons ligt en beter slaapt in een ruimte met mensen om zich heen, maar als ik eerlijk ben, denk ik dat hij het prima zou doen op z’n eigen kamertje – ik zeg dit alles alleen om goed te praten dat ik ‘m zo lang mogelijk bij me wil houden.
Is dat gek? Onverstandig? Misschien wel, maar hij wordt al zo snel groot. Een paar keer knipperen en hij is aan het puberen. En dan wil hij écht niet meer naast ons liggen. Dus zolang het nog kan, blijf ik lekker genieten van Macks piepjes: slapen in z’n eigen kamer kan altijd nog.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]