Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Onze oudste zoon had altijd al een fascinatie voor de wereld en het dierenrijk, maar sinds we naar Zuid-Afrika verhuisden én hij zelf de meegebrachte Freek Vonk magazines kan lezen, is die liefde wat ontregeld. Wat begon als gezonde interesse, groeide uit tot een zeer sterk aanwezige roeping. Elk dier is verdacht, elk insect potentieel dodelijk en elke wandeling een natuurdocumentaire met hemzelf in de hoofdrol.
Al in zijn jongere jaren liet hij tijdens boswandelingen zinnen vallen als: ‘Ik ben geboren voor het wild’ en ‘mam, in de natuur… dáár moet ik zijn.’ Dat was wel sterk afhankelijk van zijn bui. Want diezelfde wandeling kon twintig minuten later ook ineens ‘het saaiste wat hij ooit had meegemaakt’ zijn, waarbij hij dramatisch achterover hing alsof wij hem persoonlijk hadden veroordeeld tot een leven vol varens en grindpaden. Zijn liefde voor Freek combineert dan ook uitstekend met twee van zijn andere sterke eigenschappen: een rijke fantasie en een buitengewoon gevoel voor drama. Dat treft. Want laten we eerlijk zijn: Freek kan er ook wat van. Alles is levensgevaarlijk, alles is zeldzaam en alles kan je hele dag, zo niet je hele bestaan, verpesten.
Afgelopen week liepen we door een bos. We hadden al twee keer tien minuten geluisterd naar een uitgebreid betoog over het sociale leven van de bosmier en waarom een Kaapse cobra zich theoretisch ook prima in dit bos zou kunnen opduiken, toen hij abrupt stil bleef staan. ‘STOP JONGENS!’ riep hij, met zijn hand in de lucht. Ik schrok. Ik verwachtte een black mamba, een giftige kikker of op z’n minst een tête-à-tête met een wild zwijn. Freek de Tweede wees echter plechtig naar een groen blaadje. Er zaten spikkels op. ‘Dit jongens…’ zei hij ernstig, ‘kan je hele boswandeling verpesten.’
Het bleek een extreem giftig blad te zijn. De spikkels, die verdacht veel leken op luizeneitjes, zouden bij aanraking tot een ernstige afloop kunnen leiden. ‘Ja mam,’ zei hij, terwijl hij me strak aankeek, ‘raak zo’n blaadje aan en je bent weg.’
‘Je bent weg…’ herhaalde ik. ‘Daarmee bedoel je…?’
‘Ja,’ zei hij langzaam, ‘foetsie. De pijp uit.’
Hij sloeg een kruisje, keek naar de hemel en zweeg.
Na een tweede observatie bleek dat deze bladeren niet incidenteel voorkwamen, maar massaal langs het pad groeiden. Overal. Het was duidelijk: wij waren nietsvermoedend een suïcidemissie ingestapt. Met dezelfde ernstige blik loodste onze zoon ons naar een ander pad. Veilig. Gered. Althans, voor even. Want nog geen minuut later was het drama voorbij. ‘Hé kijk lekker,’ riep hij opgewekt, ‘hier groeien bramen!’
En zo wisselen we hier thuis moeiteloos tussen doodsgevaar en snackmomenten. Tussen leven en dood. Tussen Born for the Wild en ik verveel me kapot. Mocht ik ooit verdwijnen tijdens een boswandeling: dan weet je nu dat het waarschijnlijk door een blaadje kwam.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week …
Wanneer je partner op vakantie óf constant achter de kinderen aanrent óf juist alles uit zijn handen laat vallen: weet dat je niet de enige bent.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Denise, wiens affaire na een ongeluk in het ziekenhuis ligt, wat ze natuurlijk met niemand kan delen.
Lieke Martens en haar man Benjamin van Leer hebben een zware periode achter de rug. Begin dit jaar verloren zij na 24 weken zwangerschap hun zoontje Eden. In een interview met ESPN vertelt de oud-international er meer over.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Lotte, wiens schoonmoeder haar hele leven verpest.
Een jaar lang wakker worden tussen Franse luiken, struinen over brocantes en uitgebreid tafelen: daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen. Voor Lisa Bal uit Een huis vol en haar gezin wordt die Franse droom komend jaar werkelijkheid, want ze mogen tijdelijk een huis in Frankrijk hun thuis noemen.
