Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (7) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Onze oudste zoon had altijd al een fascinatie voor de wereld en het dierenrijk, maar sinds we naar Zuid-Afrika verhuisden én hij zelf de meegebrachte Freek Vonk magazines kan lezen, is die liefde wat ontregeld. Wat begon als gezonde interesse, groeide uit tot een zeer sterk aanwezige roeping. Elk dier is verdacht, elk insect potentieel dodelijk en elke wandeling een natuurdocumentaire met hemzelf in de hoofdrol.
Al in zijn jongere jaren liet hij tijdens boswandelingen zinnen vallen als: ‘Ik ben geboren voor het wild’ en ‘mam, in de natuur… dáár moet ik zijn.’ Dat was wel sterk afhankelijk van zijn bui. Want diezelfde wandeling kon twintig minuten later ook ineens ‘het saaiste wat hij ooit had meegemaakt’ zijn, waarbij hij dramatisch achterover hing alsof wij hem persoonlijk hadden veroordeeld tot een leven vol varens en grindpaden. Zijn liefde voor Freek combineert dan ook uitstekend met twee van zijn andere sterke eigenschappen: een rijke fantasie en een buitengewoon gevoel voor drama. Dat treft. Want laten we eerlijk zijn: Freek kan er ook wat van. Alles is levensgevaarlijk, alles is zeldzaam en alles kan je hele dag, zo niet je hele bestaan, verpesten.
Afgelopen week liepen we door een bos. We hadden al twee keer tien minuten geluisterd naar een uitgebreid betoog over het sociale leven van de bosmier en waarom een Kaapse cobra zich theoretisch ook prima in dit bos zou kunnen opduiken, toen hij abrupt stil bleef staan. ‘STOP JONGENS!’ riep hij, met zijn hand in de lucht. Ik schrok. Ik verwachtte een black mamba, een giftige kikker of op z’n minst een tête-à-tête met een wild zwijn. Freek de Tweede wees echter plechtig naar een groen blaadje. Er zaten spikkels op. ‘Dit jongens…’ zei hij ernstig, ‘kan je hele boswandeling verpesten.’
Het bleek een extreem giftig blad te zijn. De spikkels, die verdacht veel leken op luizeneitjes, zouden bij aanraking tot een ernstige afloop kunnen leiden. ‘Ja mam,’ zei hij, terwijl hij me strak aankeek, ‘raak zo’n blaadje aan en je bent weg.’
‘Je bent weg…’ herhaalde ik. ‘Daarmee bedoel je…?’
‘Ja,’ zei hij langzaam, ‘foetsie. De pijp uit.’
Hij sloeg een kruisje, keek naar de hemel en zweeg.
Na een tweede observatie bleek dat deze bladeren niet incidenteel voorkwamen, maar massaal langs het pad groeiden. Overal. Het was duidelijk: wij waren nietsvermoedend een suïcidemissie ingestapt. Met dezelfde ernstige blik loodste onze zoon ons naar een ander pad. Veilig. Gered. Althans, voor even. Want nog geen minuut later was het drama voorbij. ‘Hé kijk lekker,’ riep hij opgewekt, ‘hier groeien bramen!’
En zo wisselen we hier thuis moeiteloos tussen doodsgevaar en snackmomenten. Tussen leven en dood. Tussen Born for the Wild en ik verveel me kapot. Mocht ik ooit verdwijnen tijdens een boswandeling: dan weet je nu dat het waarschijnlijk door een blaadje kwam.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
De kraamweek is bedoeld om bij te komen, te wennen en vooral: ontzorgd te worden. Maar wat als de kraamzorg vooral zelf behoefte heeft aan een dutje?
Lies (38) viert al jaren geen Valentijnsdag met haar man, maar één traditie is heilig: zij en haar beste vriendin sturen elkaar ieder jaar een kaartje. Maar dit jaar maakte de kaart van haar vriendin meer los dan verwacht..
Welmoed Sijtsma is terug op tv na haar zwangerschapsverlof. In oktober beviel ze van haar eerste kindje. In de uitzending van Goedemorgen Nederland werd de presentatrice afgelopen maandagochtend dan ook warm ontvangen.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Liva (30) haar struggle. Ze geeft namelijk iets te graag geld uit aan cadeaus voor andermans kinderen. Tot grote frustratie van haar man..
Ouderschap is zwaar. Ja, cliché. En ja: óók waar. Je houdt zielsveel van je kind, maar soms zijn ze luid, plakkerig, emotioneel en nét iets te vaak waarom aan het vragen terwijl jij al op je laatste restje geduld loopt.
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
