Beeld: Eigen beeld
Laurie (38) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (3). Sinds vorig jaar woont ze met haar gezin in Kaapstad. In haar column schrijft Laurie over haar ervaringen van het emigreren met twee jonge kinderen, het leven in Zuid-Afrika en de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Ergens in de handleiding van het ouderschap (die natuurlijk nooit is uitgegeven) moet een hoofdstuk zijn opgenomen over bedtijdonderhandelingen. Over hoe kinderen vlak voor bedtijd ineens veranderen in kleine filosofen, topadvocaten en amateur-wetenschappers. Neem mijn oudste zoon. Hij kan de hele dag druk bezig zijn met Lego, voetballen en ruzie maken met zijn broertje, maar zodra het lampje naast zijn bed uitgaat, floept er ineens een intern vraagtekenlampje aan. Dan komen de Grote Vragen des Levens. “Mama, wil jij later gecremeerd of begraven worden?” Of: “Wie zorgt er eigenlijk voor mij als jullie allebei doodgaan?” En de meest existentiële van allemaal: “Mag ik dan de Nintendo Switch wel meenemen?” Vooral die laatste blijkt van levensbelang.
De jongste kiest een heel andere strategie. Die is meer van het uitstelgedrag. “Ik moet plassen.” “Ik ben dorstig.” Of, met een heel dramatisch, bibberend stemmetje, “de wolven komen eraan.” Kleine sidenote: wolven leven helemaal niet in Zuid-Afrika. Je hebt hier wel jakhalzen, Afrikaanse wilde honden en leeuwen, om maar wat roofdieren met serieuze hoektanden te noemen. Maar die jagen hem dus geen enkele angst aan. Nee hoor, het is de denkbeeldige wolf die hem ’s avonds wakker houdt.
Een gedeelde strategie om de avondprocedure zo lang mogelijk te rekken is tandenpoetsgetreuzel. Eerst komen de existentiële vragen: ‘wat zou er gebeuren als ik mijn tanden een jaar niet zou poetsen?’ (dan vallen je tanden eruit), ‘maar hoe deden de Neanderthalers dat dan?’ (die hadden geen suikerspinnen en slushpuppies), ‘waarom kan ik niet gewoon een kunstgebit voor kinderen nemen, dan hoef ik nooit meer te poetsen?’ (omdat…). Daarna slepen de broers zich met een hoop gekreun en gesteun naar de badkamer. De jongste, die tandenpoetsen normaliter prima vindt, ziet tegenwoordig bij zijn broer dat dit the way to go is. Theater leer je niet van een vreemde. Dus sleept hij zich net zo dramatisch voort. Verantwoordelijkheid is de toekomst, dus eerst zelfstandig poetsen word aangemoedigd. Vaak gaat dit goed. Soms niet. “Kijk mama, een aquarium met allemaal witte haaien!” riep de jongste laatst enthousiast terwijl ik de badkamer binnenkwam. In de wasbak dobberden inderdaad tientallen ‘witte haaien’, beter bekend als: de inhoud van een leeg doosje tampons.
Dan volgt de onvermijdelijke onderhandeling over de hoeveelheid hoofdstukken en/of prentenboekjes die gelezen moeten worden. Tegenwoordig splitsen we het voorlezen op. Roald Dahl’s Matilda spreekt niet tot de verbeelding bij een driejarige en Woeste Willem komt inmiddels de neus uit van de bijna achtjarige. Dat schept ook weer mogelijkheden tot discussie wie wie mag voorlezen vanavond; ‘nee pappa mag nu MIJ voorlezen’, ‘nee want gisteren heeft hij jou al voorgelezen’, ‘ja maar mamma doet altijd twee hoofdstukken, dat is veel leuker!’. Op inconsequent ouderschap wordt je meteen gepakt, dat is duidelijk.
En zo sukkelen we elke avond door het bekende circus van vragen, uitstelgedrag en onderhandelingstechnieken waar menig diplomaat nog iets van kan leren. Vermoeiend? Absoluut. Maar ergens zijn dit ook de momenten om te koesteren: dat ze nog genieten van een boek voor het slapengaan en het liefst willen dat je eindeloos met ze praat en naast hun bed blijft zitten. Over een paar jaar rollen ze met hun ogen, slaan ze de deur dicht, zitten ze vastgezogen aan hun telefoon en vinden ze dat we vooral zo snel mogelijk moet oprotten. Misschien dat ik dán pas ontdek dat het echte roofdier ‘de puber’ heet.
Meer avonturen van Laurie in Zuid-Afrika lees je hier.
Je herkent het meteen: sommige oma’s zijn een soort magneet voor hun kleinkinderen. Je hoeft als moeder nauwelijks te vragen of ze mee wille en ze staan al met hun jas aan bij de deur. Niet alleen omdat oma lief is, maar omdat het bij haar altijd gezellig, actief en verrassend is. Deze oma’s hebben […]
Bo staat net ongelofelijk lekker te zoenen in het schoonmaakhok op school, met een leuke vader van het schoolplein, als ze ineens een kinderstemmetje hoort.
Haar dochter zeurde al tijden om dit kapsel, maar voor Luca stond vast: dat ging absoluut niet gebeuren. Dus probeerde haar dochter het bij haar vader…
De familie Bellinga zorgt opnieuw voor ophef. Tijdens hun reis door Zuid-Afrika plaatsen ze een video waarin ze een sloppenwijk bezoeken, waarbij een opmerking over de kinderen daar bij veel kijkers verkeerd valt.
Wat begon als een spannende zoektocht naar de liefde op tv, eindigt nu in een echt boeren-babyverhaal. Kijkers leefden massaal mee met Simone en boer Roel, en hoewel het in het programma geen klassiek sprookjeseinde leek te krijgen, bleek de liefde juist ná de camera’s pas echt te bloeien.
Donderdag zat Soundos El Ahmadi (44) aan tafel bij de Vlaamse VRT-talkshow De Afspraak, waar het ging over onveiligheid voor vrouwen. Presentator Bart Schols (51) twijfelde of het probleem wel zo groot is, maar Soundos liet zich niet van de wijs brengen.