Beeld: Paulien van Beusekom
Kimberley van Heiningen woont samen met Kevin, is (bonus)mama van Norah (5) en baby Jackie. Ze schrijft over het moederschap en alles wat daarbij komt kijken. Deze week over sprongetjes en fases die eindeloos lijken te duren.
Het is een fase, het is een fase, het is een fase… Herhaal je het mantra vaak genoeg, dan sta je gewoon gefrustreerd in jezelf te lullen. Want, echt helpen? Dat doet het niet, zeker niet tijdens een sprongetje.
Ik weet niet wie dát woord heeft geïntroduceerd, maar diegene heeft zeker weten geen kinderen. Of is een tikkie sadistisch, dat kan natuurlijk ook. Verkleinwoorden suggereren naar mijn idee iets leuks. Denk: wijntje, terrasje, tripje. Zeg maar, de gemiddelde omschrijving van iemand met een veel te rooskleurig profiel op een datingsite. En als ‘iets leuks’ te hoog gegrepen is, dan is het in ieder geval iets van korte duur. Een uurtje, een moeilijke dag, een slapeloze week – hooguit.
Idem voor het huiluurtje. Dan denk ik aan 60 minuten ongemak en niet aan avondvullend programma waarin mijn baby aan mij, mijn vriend én de buren demonstreert hoeveel decibellen ze al kan halen.
Tuurlijk, die baby’s hebben mentaal heel wat te verwerken. Leren in zo’n eerste jaar meer dan tijdens de rest van hun leven. Maar toch. De slapen-is-voor-losers-sprong van Jackie duurt inmiddels zo lang, dat ik verwacht dat ons kind inmiddels zo briljant is dat haar eerste woordje in vloeiend Mandarijn zal zijn.
“Ik verwacht dat Jackie inmiddels zo briljant is, dat haar eerste woordje in vloeiend Manderijn zal zijn”
Maar goed, van een sprong krijg je tenminste nog een notificatie (De Oei, ik groei!-app is zeg maar de Buienradar van mijn kind), dat kun je van een fase niet zeggen. Die is er ineens en kan járen duren. Neem de ik-vind-tomaten-smerig-fase van Norah. Van de één op de andere dag was tomaat hier de Voldemort onder de groenten, De Hij Die Niet Genoemd Mag Worden, laat staan gekocht of gegeten. Best onhandig als je signature dish boordevol tomaten zit. Niet dat ik zo’n Jamie Oliver ben; iets is al snel een specialiteit als je verder vrij weinig kunt maken.
Hoor ik deze week ineens vanuit de keuken: ‘Joepie, tomaat!’ en een geluid passend bij enthousiast gegraai in het bakje cherrytomaatjes. Wacht, wat? Heb ik dan misschien het verkeerde kind van het schoolplein gevist? Maar nee, het is toch echt mijn tomaathatende kleuter die daar stralend op een cherrytomaat staat te kauwen.
Opluchting, blijdschap, maar ook een vleugje wanhoop passeren de revue. Gaat deze dag de boeken in als hét moment dat Norah een makkelijke(re) eter werd? Maar ook: heb ik dan al die jaren voor Jan Lul nog minuscule rode stukjes van de penne zitten schrapen?
Die avond besluit ik direct mijn befaamde pasta te maken. Met Andrea Bocelli als kokkerelsoundtrack in mijn hoofd, parkeer ik Noor tijdens het koken voor de televisie. “Peppa?” vraag ik, maar Norah schudt theatraal haar hoofd. “Neehee, geen Peppa. Dat vind ik niet leuk meer. Booba!”
In mijn ooghoek zie ik haar speelgoedkist die uitpuilt van het Peppa-speelgoed. Haar vader, de Kerstman, Sinterklaas en ik hebben een godsvermogen uitgegeven aan dat varken (en haar familieleden, klasgenootjes, weet ik het wat meer). Ik wil van alles zeggen… maar hoor mezelf iets mompelen over een fase.
Kitty is zeventien als ze ontdekt dat ze zwanger is van haar 15-jarige vriend. Zelf weet ze al snel dat ze haar kindje wil houden, maar vanuit haar omgeving overheerst vooral bezorgdheid. Inmiddels is ze negentien, moeder van James en Ivy en te zien in het nieuwe seizoen van Vier Handen Op Eén Buik.
Bijna drie jaar nadat Douwe Bob besloot dat het zo niet langer kon, kijkt de zanger met een heel andere blik naar zijn leven. Hij is inmiddels getrouwd, vader van drie kinderen en zegt beter in zijn vel te zitten.
Frans Duijts (59) blikt in zijn nieuwe biografie Vallen & opstaan terug op moeilijke periodes in zijn leven. Samen met zijn vrouw Marloes vertelt hij ook over de zorgen om hun oudste dochter Jolanda (21), die kampte met ernstige somberheid en gedachten aan zelfdoding.
Wat als jouw zoontje nogal opkijkt naar zijn oudere buurjongen en daarbij behoorlijk beïnvloed wordt, op een manier waar jij als moeder he-le-maal niet blij mee bent? Het gebeurt bij Dilara.
Charlotte en haar vriend zijn dolblij met de naam van hun dochter Lune, maar haar moeder denkt daar duidelijk anders over. Oma weigert haar kleindochter zelfs Lune te noemen en gebruikt consequent haar tweede naam Rosalie.
Als Noa (14) uit school komt met een flinke rode plek op haar voorhoofd, schiet moeder Louise (42) direct in standje opsporing verzocht. Gevallen? Ruzie? Een uit de hand gelopen gymles? Noa houdt het bij: ‘Er is niks.’