Tessa
In mijn column vertel ik dat ik fulltime werk en in het weekend ook soms nog een oppas vraag, om iets met vrienden, familie of met mijn man te kunnen doen. Het maakt veel tongen los, blijkt. In mijn inbox lees ik honderden berichten: ‘Je bent een walgelijke moeder. Je had geen kinderen mogen krijgen. Egoïst’ Het gaat door. ‘Waarom neem je dan kinderen? Jouw kinderen kennen je niet. Jij kent je eigen kinderen niet. Wat zielig voor je kinderen dat ze zo opgroeien. Wat een rare moeder. Vreselijk mens. Je kunt ze beter bij de oppas laten. Wat denk jij aan jezelf zeg. Beter als jij geen derde kind krijgt. Om te kotsen ben jij’. Je kunt heel makkelijk zeggen: ga hier boven staan. Deze mensen, die zo reageren, kennen mij persoonlijk niet, ze kennen mijn kinderen niet, en mijn leven niet. Toch doet het pijn. Juist omdat ik eerlijk ben in mijn columns en belangrijke dingen uit mijn privéleven deel, komt deze kritiek keihard binnen. Dit is kritiek op mij persoonlijk, op hoe ik het doe als moeder. En is er iets kwetsbaarder dan het moederschap? Iedereen mag een eigen mening hebben. Iedereen mag het op haar eigen manier doen, het moeder zijn. Ik hoop dat elke moeder achter haar eigen keuzes staat als het gaat om werken en tijd voor jezelf inplannen. Dat ik fulltime werk en ook in het weekend soms een volle sociale agenda heb, is mijn grootste onzekerheid. Die balans vinden. Zeker sinds Bodi en Daaf 3 jaar zijn geworden bevliegt het me. Nog maar een paar maanden zijn ze ‘klein’. Dan gaan ze naar school. Ik lig er wakker van. Ik deelde deze onzekerheid met anderen – miljoenen mensen. Als je zulke reacties in je privé-inbox leest, ga je automatisch twijfelen aan jezelf. Maak ik wel de juiste keuzes? Zijn Bodi en Daaf wel gelukkig genoeg? Zijn ze wel blij genoeg met mama? Vriendinnen zeggen: trek je dit soort opmerkingen niet aan. Laat die mensen in die online wereld die van achter hun anonieme schermpjes alles beter weten, maar lullen. Maar zo werkt kritiek niet. Dat gaat in je kop zitten. Ik moet er van huilen. Al dagen heb ik buikpijn. En het ergste: ik ga hun woorden geloven. Dat ik inderdaad een egoïst ben. En dat ik vooral geen goede moeder ben omdat ik mijn kinderen te weinig bij me heb. Ik schrijf al vier jaar voor grote tijdschriften columns over mijn leven als tweelingmoeder. Maar voor het eerst heb ik geen zin meer om te schrijven. Voor het eerst wil ik even niets meer delen over mijn kinderen, mijn kwetsbaarheid, mijn onzekerheid. Ik hoop dat we elkaar als moeder meer gaan steunen, ondanks dat we allemaal onze eigen keuzes maken. Tessa Heinhuis (32) is moeder van Bodi en Daaf, een tweeling van 3 jaar. Ze is hoofdredacteur van mamamagazine.nl en online manager van Kek Mama.
Lees ook‘Mensen vinden het onbegrijpelijk dat we fulltime werken en in het weekend ook oppas vragen’View this post on Instagram
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
