Chiara, moeder van Joah (1) en redacteur bij Kek Mama, speurt samen met haar man Dan naar de perfecte balans tussen (zelf)liefde en luiers.
“Met knikkende knietjes, tranen achter mijn ogen en een brok in mijn keel neem ik afscheid van Joah bij het kinderdagverblijf. Na bijna een jaar lang het voorrecht te hebben gehad om hem naar opa en oma te brengen op mijn werkdagen, voelt dit als een grote stap. Alsof ik hem ‘achterlaat’.
Ik maak me zorgen. Zorgen of hij mij zal missen, of ik hem, of hij het wel leuk zal hebben of de hele dag zal huilen. Zal hij genoeg slapen, voldoende eten? Zal hij zich veilig voelen? Het lijkt also ik elke mogelijke worst-case scenario al heb bedacht voor we überhaupt de deur uitstapten. Maar wat ik op dat moment nog niet weet, is dat ik me over iets veel groters zorgen zou gaan maken.
Natuurlijk was ik gewaarschuwd door andere moeders om me heen. ‘Leg die virusbingokaart maar klaar,’ grapten ze. Maar hoe serieus ik dit moest nemen, had ik niet verwacht. We zijn inmiddels twee maanden verder en Joah is vaker ziek thuis dan dat hij naar het kinderdagverblijf gaat. Bingokaart? Abonnement zal je bedoelen. Een griepje hier, een oorontsteking daar, een verkoudheid met koorts en op dit moment, ja, wat zal het deze keer zijn?
“Het is alsof jouw wereld even stilstaat, omdat je probeert om je kind weer op de been te krijgen”
Met een kleintje is het altijd een gok: griep, een ander vreemd virus, een koutje gevat, tandjes die doorkomen? Hoe dan ook, ik word er moedeloos van. Niet alleen omdat Joah maar niet gewend raakt aan het kinderdagverblijf (en het afscheidsmoment hierdoor nog steeds een kwelling is voor ons beiden), maar vooral omdat onze dagelijkse routine drastisch verstoord wordt.
Het is alsof jouw wereld even stilstaat, omdat je probeert om je kind weer op de been te krijgen. Om nog maar te zwijgen over de slapeloze nachten, want: sussen, troosten, even wegvallen en weer wakker schrikken van de koorts of pijn, en dat keer dertig. Tegelijkertijd draait het leven gewoon door, met deadlines op het werk, boodschappen die moeten worden gedaan, huishoudelijke taken die zich opstapelen en sociale verplichtingen. Wanneer een kind ziek is, voelt het als een extra klap.
Lees ook – Tara: ‘Een enorme schijtluier bij de oppasoma is het toppunt van mazzel’
De mokerslag? Die kwam toen het griepvirus mij ook te pakken kreeg. Lekker je bed in kruipen met liters thee en je favoriete serie? Ho maar. Poepluiers verschonen, kleren wassen, bedden verschonen, eten bereiden, medicatie toedienen, snotneuzen vegen – en dat alles terwijl je zelf bijloopt als een zombie – is op z’n zachtst gezegd zwaar. Als moeder zijnde, leer je al snel om te functioneren op een minimaal niveau van energie (en liters koffie). Je doet wat gedaan moet worden, zelfs als dat betekent dat je jezelf wegcijfert en je die griep in de doofpot stopt.
Gelukkig heb ik een fantastische man die me steunt in alles. En met alles bedoel ik ook echt alles. Hij pakt gerust de stofzuiger, schrobt het toilet, maakt het bed op, vouwt de was, kookt op zijn vrije dag en draait zijn hand niet om voor een vieze luier. Als Joah ziek is, staat hij met liefde klaar om hem extra te verzorgen. En als ik ziek ben, zorgt hij ervoor dat ik voldoende rust pak en neemt hij de zorg voor ons beiden op zich. Hij fungeert als een verpleger, een kok en een entertainer, allemaal tegelijk.
Met een 40-urige werkweek, slapeloze nachten en de zorg voor zijn vrouw en kind zag ik de wallen onder zijn ogen steeds groter worden. En dus deed ik een beroep op zijn ouders, oma en opa, beter gezegd: helden die altijd klaarstaan voor hun kleinzoon (als jullie meelezen: MIJN DANK IS GROOT!). Zodat hij even ademruimte had en zodat ik wél kon uitzieken in bed met een liters thee en mijn favoriete serie.
Terwijl ik daar lag, omringd door de warmte van mijn gezin en de steun van familie, kon ik niet anders dan denken aan alleenstaande moeders. Die moeders die geen partner hebben om hen te ondersteunen, moeders die niet kunnen rekenen op opa en oma, andere familieleden of vrienden. Hoe flikken zij het eigenlijk? Hoe houden zij het vol?
Het is echt waar: het opvoeden van een kind kost een heel dorp, vooral om de moeder heen. Maar wat als dat ‘dorp’ er niet is? Wat als je moet jongleren tussen werk, zorg en je eigen welzijn zonder enige vorm van vangnet?
Lees ook – Lara is altijd thuis voor haar kinderen: ‘Geen BSO, geen overblijf, geen oppas, geen gesleep’
Terug op het kinderdagverblijf drong het tot me door dat sommige moeders hun kleintjes hier met een mengeling van gevoelens achterlaten. Enerzijds is er het schuldgevoel omdat ze geen andere optie hebben, anderzijds is er stiekem ook de opluchting van even geen zorg om de kinderen te hebben. Het kinderdagverblijf fungeert misschien wel als het moderne dorp voor deze moeders, waar steun en begrip te vinden zijn.”
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Iedere ouder kent het: je waarschuwt je kind voor iets waarvan je zéker weet dat het mis kan gaan. Je kind zegt dat het heus wel weet wat het doet, jij probeert het los te laten en denkt: prima, dan leer je het zelf wel. Tot het moment waarop je precies ziet gebeuren waarvoor je […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
