Beeld: Paulien van Beusekom
Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, thrillerauteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (13 en 10) uit een vorige relatie en Sophia (2) en baby Aiden met haar vriend Nils. Volg haar op Instagram.
De afgelopen week was ik in de ban van Adolescence, de nieuwe Netflixserie over een jongen van dertien die een leeftijdsgenote neersteekt. Het meisje overlijdt en de jonge Jamie gaat de gevangenis in. De serie raakte me behoorlijk. Niet alleen omdat ik op het voortgezet (speciaal) onderwijs werk met pubers, maar ook omdat ik twee zoons heb in die leeftijdscategorie en me soms zorgen maak over de invloed van social media op het gedrag van jongeren van nu.
De reacties op de serie zijn eigenlijk overwegend hetzelfde. ‘Wat een camerawerk! Wat een acteerprestaties! Wat een goed onderwerp, geweldig geschreven! Briljant!’ Iedere aflevering is opgenomen in één take, de camera blijft draaien. Dit betekent dat er niet geknipt wordt en dat maakt het een heel andere kijkervaring. Sommigen vinden het daardoor langdradig en saai, wat ik me ergens ook kan voorstellen. Maar
ik keek het met twee petten op, als trajectbegeleider van jongeren met gedragsstoornissen én als moeder van twee jonge gasten. Ik heb de serie dus met grote interesse uitgekeken, maar vooral ook met een groeiend, vervelend onderbuikgevoel. Want wat is de serie realistisch en verontrustend.
Weten wij als ouders wel genoeg van de huidige, online leefwereld van onze pubers? Van die jonge, beïnvloedbare kinderen die op deze manier wellicht ontzettende verkeerde informatie tot zich nemen? Ik denk dat we allemaal wel weten dat er vreselijk veel onzin wordt verspreid online, maar wat als er daadwerkelijk content wordt gevolgd dat kan leiden tot gedragsveranderingen of heel foute denkbeelden?
In de serie komen termen als incel en manosphere voorbij. Dat moest ik opzoeken en ik werd er niet blij van. Wat als opgroeiende jongens herhaaldelijk worden blootgesteld aan dit soort overtuigingen? Of aan misogynie? Aan figuren die propaganderen dat luxe leven en veel geld verdienen belangrijk is, openlijk haat uiten naar minderheden en controversiële uitspraken doen over vrouwen? Die door algoritmes van bijvoorbeeld TikTok constant in beeld komen bij onze zoons, die vervolgens misschien gaan denken dat dit gedrag normaal is? Wat doet dit soort content met kinderen? Ik maak me daar wel zorgen over, al geven Lewis en Miles me daar tot zover geen aanleiding toe.
In de serie Adolescence wordt in vier afleveringen het verhaal van Jamie verteld, die – zonder te willen spoileren – ook online gepest wordt, bijvoorbeeld met het gebruiken van bepaalde emoji’s. Dat is subtiel, onzichtbaar voor volwassenen, maar het is er. Heel eerlijk gezegd had ik daar geen idee van en ook mijn jongens weten niet waar dat over gaat, godzijdank, maar online pesten is tegenwoordig helaas aan
de orde van de dag. Hebben wij daar als ouders zicht op? Wanneer onze pubers op hun kamer zitten en wellicht bezig zijn met zaken waar wij totaal geen controle over hebben? Weten wij wat er in die koppies omgaat? Kennen wij de taal van social media? Weten wij voor welke figuren we moeten oppassen?
In Adolescence komen de ouders erachter dat ze géén idee hadden wat er in Jamies leven speelde, en
daarmee kwam de allergrootste vraag naar boven: hadden wij dit kunnen voorkomen? Hadden wij kunnen voorkomen dat onze zoon een jong meisje zou vermoorden? Bij de laatste scène, het verdriet van de vader, huilde ik stiekem mee.
Hebben wij daar als ouders zicht op? Wanneer onze pubers op hun kamer zitten en wellicht bezig zijn met zaken waar wij totaal geen controle over hebben?
Het zijn afschuwelijke dingen om over na te denken, maar wél iets van nu. We zullen ons moeten verplaatsen in de leefwereld van onze pubers en online gedrag hoort daar tegenwoordig bij. Willen wij onze opgroeiende kinderen goed kunnen begeleiden, dan zullen we ons moeten verdiepen in wat hen bezighoudt en in hun taal. In die zin valt Adolescence écht aan te raden, want of we het willen of niet, dit is de wereld waarin onze kinderen nu leven en waarin vreemde, onwelwillende figuren helaas wellicht meer invloed hebben dan we denken.
Eerder schreef Ellen over de lastige fase waar het gezin nu in zit. Lees die column hier.
Presentatrice Renate Verbaan-Gerschtanowitz (46) brak in 2004 door, nadat ze tijdens de TMF Awards door de kijkers werd verkozen tot nieuwe vj van de populaire muziekzender. Samen met presentator Winston Gerschtanowitz vormt ze al meer dan twintig jaar een stel en hebben ze twee zoons.
Melanie: “Na weken wachten kregen we eindelijk de uitslag van de onderzoeken naar Sara’s aangeboren obesitas. De diagnose bracht meer vragen dan antwoorden. Tot er opeens werd aangebeld en Wendy van Dijk voor onze deur stond.
Een veilig thuis is voor een kind ontzettend belangrijk. Niet alleen omdat de voordeur op slot kan, maar vooral omdat thuis een plek hoort te zijn waar je je emotioneel veilig voelt. Als je ouders voortdurend kibbelen, snauwen of met slaande deuren door het huis gaan, kan dat behoorlijk wat met je doen.
De 8-jarige dochter van Hannah (38) wordt door een medewerker bij de toiletten weggestuurd bij het damestoilet. En de reden vindt ze bizar.
Begin jaren 2000 maakt Nederland kennis met Tooske Ragas (51) als presentatrice van Idols. Niet veel later vindt ze de liefde bij zanger Bastiaan Ragas, wordt ze bonusmoeder en krijgt ze drie dochters. Maar naast alle hoogtepunten maakt ze ook ingrijpende momenten mee.
Na jaren proberen en de zoveelste ivf poging wilde Vera niets liever dan moeder worden. Haar schoonzus Saskia begreep haar verdriet totaal niet en wilde zelf absoluut geen kinderen. Toen juist zij onverwacht zwanger bleek, voelde Vera iets waar ze zich enorm voor schaamde.