Ellen is trajectbegeleider in het voortgezet speciaal onderwijs, thrillerauteur bij uitgeverij De Fontein, moeder van Lewis en Miles (12 en 9) uit een vorige relatie en dochter Sophia (1) met haar vriend Nils. Ze is in verwachting van haar vierde kindje. Volg haar op Instagram.
Ik kreeg van de week een herinnering van Facebook van tien jaar geleden. Ik was toen ongeveer zevenentwintig weken zwanger van Miles en hij sliep dan wel – vanwege ruimtegebrek – op onze slaapkamer, maar alles stond klaar. Was ik toen vroeg of ben ik nu gewoon heel laat, vroeg ik me daarna af. Ik ben bijna drieëndertig weken zwanger en we hebben nog geen reet gedaan. Ja, ik heb die paar spulletjes die we hebben gekregen of gekocht voor de baby in een wasmand gedaan. That’s it.
Bij Lewis woonden we in een klein appartement in de Arnhemse binnenstad. Het appartement had maar één slaapkamer. Geen babykamer om in te richten dus en ik weet nog dat ik dat best jammer vond. We verfden een muur lichtblauw en kochten een wiegje en een commode en dat was dat. Verdere voorbereidingen waren nauwelijks nodig, behalve het aanschaffen van de nodige zooi.
Lees ook – Het is toch om niet góéd van te worden! Mogen we nu ook al geen ‘moeder’ meer genoemd worden?’
Bij Miles woonden we op Curaçao en ook daar hadden we geen extra babykamer. Lewis had een eigen kamertje en onze slaapkamer was wel heel erg groot, dus uiteindelijk hebben we daar een extra kamertje in gemaakt voor Miles, maar goed, toen was het kind al zeker vier maanden oud. Hoe dan ook, wat we konden doen in die grote slaapkamer hadden we dus al heel vlot klaar. Alle kleertjes lagen gewassen en gestreken in de kast, het wiegje stond aan mijn kant van het bed en de commode was gevuld met piepkleine luiertjes, sudocrème, hydrofielen en noem maar op.
Bij Sophia waren we lange tijd druk met het verven van haar kamertje. De muur bleef verf opzuigen en het resultaat was nogal gevlekt. Nadat we zo wijs waren om van verfmerk te wisselen zagen we eindelijk resultaat. Binnen korte tijd was haar kamertje af, helemaal volgens de nieuwste trends en we waren er superblij mee. Ik begon bijtijds met wasjes draaien en de kast vullen met (eindelijk!!) meisjeskleren. Toen ik met verlof ging was alles al lang en breed klaar.
Als ik Instagram nu open zie ik voornamelijk dames voorbij komen die even lang, veel korter of net wat langer zwanger zijn en álles al voor elkaar hebben. De babykamer is af, er is goed geshopt voor de baby en de mooiste spulletjes zijn besteld. Kom ik aan, met m’n wasmand. Gelukkig kunnen we bijna alles van Sophia weer gebruiken dus dat scheelt, maar er moet een extra kamertje bij komen en dat is er nog niet eens. Sterker nog, op de plek waar het kamertje moet komen is het momenteel een bende. Ik ben begonnen met opruimen en uitzoeken van oude kleding, kersttroep en speelgoed van vroeger, maar dat is een helse klus. De nesteldrang is helaas nog ver te zoeken.
“De nesteldrang is helaas nog ver te zoeken”
Het liefst ben ik in grote lijnen klaar voordat met zesendertig weken (als alles goed gaat) m’n verlof begint. Eind maart wordt er gestart met het kamertje en dan kunnen we verder. Misschien komt het doordat er al drie energie-en-aandacht-slurpende-figuren in huis rondlopen, waardoor het aanpakken/opruimen/inrichten bij deze vierde baby een beetje stagneert. Hoe dan ook, hopelijk verloopt alles een beetje vlot zodra de boel wat meer aan kant is. Dan komt die nesteldrang wellicht vanzelf.
In de extra dikke special van Kek Mama lees je de mooiste verhalen, meest herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts €29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.